Silly Me

Reactie

2012-02-12T06:36:00.001+01:00

De trouwe lezers van 'Silly me' weten dat een dagelijks blog hier al gauw 20 reacties of meer oplevert. Behalve op zondag, dan is 5 reacties al veel. Dat ligt niet aan de Zuster, want die gaat uit van het principe: 'Zes dagen zult gij bloggen, maar de zevende dag mag Evert het klusje klaren'. Het ligt niet aan het aantal bezoekers, de verschillen tussen het gemiddeld aantal bezoekers op weekdagen en zondagen is niet zo groot, resp. 266 en 236. het moet dus wel aan mij liggen. Als iets aan mij ligt, probeer ik erachter te komen wat dan de oorzaak is.

Aan mijn persoonlijkheid zal het, denk ik, niet liggen, want er zijn nauwelijks lezers van 'Silly Me' die mij irl kennen. Bovendien, als een kritisch persoon als de Zuster mij te pruimen valt, kan ik niet vreselijk onaardig zijn, toch? Het zal dus liggen aan mijn onderwerpkeuze en/of mijn schrijfstijl. Wie ook wel eens mijn eigen weblog (Beggartalk) leest, weet dat ik nauwelijks schrijf over wat ik voel, maar vooral over wat ik denk. Over mijn persoonlijke, dagelijkse leven laat ik ook maar zelden iets weten. Dat is overigens niet buitengewoon boeiend voor buitenstaanders en zeker minder boeiend dan het leven in huize Klivia. Op mijn eigen blog kan ik a.s. dinsdag wel vermelden dat ik om 10. 00 uur in het Boven IJ ziekenhuis moet zijn voor een staaroperatie, maar wat is daar voor bijzonders aan? Als het nou een openhartoperatie of een levertransplantatie was. Lezers krijgen dus ook nauwelijks gelegenheid hun empathie naar mij toe te communiceren. ("Wat vervelend voor je." Of: "Wat fijn voor je." "We duimen voor je." "Mijn opa was heel blij met zijn staaroperatie.".) Ik was ook heel blij na mijn eerste staaroperatie en ik ga dinsdag echt niet met trillende ledematen naar het ziekenhuis. Tegen het advies van het ziekenhuis in ga ik ook zonder begeleiding weer naar huis.

Toch is het wat vreemd. Ik ben niet de maat van alle dingen, maar als ik een mening hoor of lees, is mijn eerste reactie: Is dat echt zo? Dan ga ik nadenken en voor je het weet heb ik een andere mening en vervolgens ga ik proberen aan te tonen dat de mijne beter is dan die andere. Ik heb dat ook als ik merk dat een emotie de basis is voor een bepaald besluit of handeling. Begrijp me goed: ik heb niets tegen emoties, ik ervaar ze zelf ook regelmatig. Maar als we allemaal op basis van emoties spreken en handelen, hebben we vaak ruzie. Als ik een besluit moet nemen, weeg ik zeker mee of ik (of een ander) als resultaat daarvan blijer of gelukkiger wordt, maar ik vraag me ook wel degelijk af of het verstandig is. Allerwegen word ik al weer aangespoord om over ruim een maand (VALENTIJNSDAG!) iemand met een leuk presentje te verrassen. Nu is er geen vrouw die ik in het geheim bewonder of aantrekkelijk vind, maar als dat al zo zijn, zou ik, bij de Bijenkorf een 'Vuiton Handbag' ontwarend, eerst even naar het prijskaartje kijken en waarschijnlijk vervolgens besluiten het bij een simpel bloemetje te houden. Nog waarschijnlijker is dat ik die Valentijnsdag weer zonder enige actie mijnerzijds voorbij laat gaan. Ik zal ook niet hoopvol in mijn brievenbus kijken.

OK, kom maar op met je reactie!

x

Huiswerkopdracht 2

2012-02-11T09:15:00.000+01:00


Foto van Ed van der Elsken

De foto hiernaast kreeg ik vorige week vrijdag tijdens les 2 van mijn schrijfcursus op een ansichtkaart aangeboden. Ik moest er een verhaaltje bij/over schrijven. Ik kreeg een paar leidraden (kies een hoofdpersoon, verzin namen, proef de sfeer, benoem wat er op de kaart staat) en mocht aan de slag. Het was de bedoeling dat je in een paar minuten een scene verzon. Wat was er gebeurd voor de foto werd genomen? Alsof het een You Tube filmpje was en de foto op links het laatste shot was.

Dit bakte ik er van:

Sneeuwvlok.

Corien en Ingrid hebben afgesproken voor de boekwinkel van tante Els. Hun vader had namelijk beloofd het plafond te witten.

Als de beide meisjes komen aanlopen, komt hun vader nét teruglopen van de ondergrondse container waar hij zijn gebruikte kwasten en rollers weg heeft gegooid.

Het is meteen duidelijk dat er iets behoorlijk mis is. Ingrids gezicht staat op onweer.

Als vader vraagt of er iets mis is, krijst Ingrid de hele straat bij elkaar. "Ik heb zó'n ontzettende hekel aan Carien! Zij krijgt altijd haar zin. Ik krijg nooit wat! Die muts heeft de hoofdrol gekregen in het kersttoneelstuk en mag Maria spelen. En ik? Ik ben een sneeuwvlok! Ik mag in een witte maillot in een badmuts met wattenbolletjes over het podium dansen... En Carien? Die mag lekker in een mooie jurk op het podium zitten met Jezus. Alle aandacht gaat weer eens naar haar uit! Net als altijd. Ik haat haar. Ik haat dansen!" Ze braakt de woorden bijna uit. Rode vlekken staan in haar nek en haar ogen spugen vuur.

Carien staat er beteuterd naast, zegt niks en kijkt haar vader onzeker aan.

Vader probeert zijn giftige dochter te kalmeren en wil haar hand pakken.

Die slaat ze weg. Woest is ze.

Als vader zich vervolgens met sussende woordjes tot zijn vuurspuwende dochter went en zegt dat de rol van sneeuwvlok toch óók heel belangrijk is, werpt Carien hem een blik vol walging toe.

"Wát een eikel" denkt ze. "Hij snapt er echt he-le-maal niks van..."

Bakkie.

2012-02-10T08:05:00.001+01:00

De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over mijn relatie die door al het gezeik omtrent DKH een poosje wat minder rozegeurderig en maneschijnerig was dan ik gewend was. Er zijn momenten geweest dat ik Vlam wel van het balkon had willen flikkeren. Ik heb meerdere malen tot 10 staan tellen om maar niet te gaan gillen tegen hem.

Met name de periode toen hij net uit het ziekenhuis kwam en ik ineens kostwinnaar was, hoofd huishouding, privé verpleegster, klankbord en kok. Ik vond het wat veel. Daarbij heb ik nooit de rol van kartrekker geambieerd. Die heb ik al zo lang en bij zoveel mannen gehad, die was ik ontgroeid en spuugzat.

Maar ook de tijd dat hij al die bijwerkingen op de pijnstillers had én de weken dat hij daarvan moest afkicken waren ook enig. Zat ik ineens met een labiele, alles vergetende man waar geen gelijkwaardig gesprek mee was te voeren. Die alles wat ik zei verkeerd opvatte en ongelofelijk negatief was.

De eerste weken toen hij weer ging werken waren ook 'mwah' te noemen. Volledig naar de klote kwam hij steeds thuis. En ik me maar zorgen maken of die rug het zou houden. De bestelformulieren voor het ziekenhuisbed waar hij 7 weken in heeft gelegen, lagen al in de aanslag bij wijze van spreken.

Toen hij ineens na 4 weken werken wéér 6 weken thuis zat omdat de bouw stilviel, was dat ook een zware dobber. Wederom zag ik even alle hoop onder mijn poezelige voetjes weggeslagen worden. Wéér geen geld. Wéér een vent die op me zat te wachten als ik uit mijn werk kwam. Wéér wekenlang niet alleen thuis kunnen zijn en mijn eigen gang kunnen gaan.

Nu alles in stijgende lijnen is en ik zelf ook uit die negatieve flow ben geraakt, kan ik weer helemaal blij en gelukkig worden van mijn man. Ik ga geen flauwekul-standaard teksten roepen zoals we die de afgelopen maanden van veel te veel mensen veel te vaak hebben gehoord (Jullie komen hier alleen maar sterker uit. Nu pas besef je wat je aan elkaar hebt. Bladieblabla.) We pakken de draad gewoon weer op gelukkig. Niks sterker. Gewoon zoals het was. Goed.

Liefdesverklaringen zul je uit mijn mond niet zo snel horen. Opgehemel ook niet. Hell, ik heb al moeite om uit mijzelf te zeggen dat ik van hem houd. Laat staan dat er romantische teksten uitfloepen.

Ik eindig dan ook met de mooie woorden van mijn vrienden Waardenberg & de Jong die de lading op een bijzondere manier dekken. Het leven met Vlam is mooier dan zonder hem. Voor hem had ik een leeg zijbakkie. Ik ben heel blij met hem.

Een bakkie 'met' is toch eigenlijk mooier dan een bakkie zonder. Jij hebt ook liever dat iemand 'met' bestelt want anders zit jij met zo'n leeg zijbakkie. Dan ken je daar wel een beetje die patat eroverheen schuifelen, maar het blijft toch een leeg bakkie. Nou heb ik aan die motor van mij ook zo'n zijbakkie. En das ook een leeg bakkie. Dan heb ik er wel zo'n zeiltje overheen maar je ziet de mensen kijken en je hoort de mensen denken: "die gozer heb gewoon een leeg bakkie."

(Klik hier voor het bijbehorende filmpje)

Telefoneren.

2012-02-09T06:57:00.001+01:00

Ik heb een enorme antipathie tegen bellen. Ik moet me elke keer weer over een bijna onoverbrugbare tegenzin heenzetten om de telefoon te pakken. Zowel zakelijk als privé.

Als ik buiten kantooruren een uurtje per maand haal, is dat veel. Ik gooi elke maand weet ik hoeveel belminuten weg omdat ik toen/ooit zo heel erg graag die Samsung Galaxy wilde hebben. En daar hoorde dat dure abonnement bij. Die smartphone wilde ik niet om te telefoneren, maar om te kunnen mailen en surfen. Overigens: privé maak ik ook geen onderscheid. Ik bel net zo makkelijk niet met Vlam, als niet met (schoon)familie. Dus als u al een poosje niks van me gehoord heeft... Geen zorgen! De kans is heel groot dat het niet persoonlijk is.

Zakelijk zal ik soms wel moeten. Sommige dingen/uitslagen/mededelingen zijn lastig in een mailtje te zetten, waar mijn voorkeur naar uit gaat, ik mail me te pletter. Sommige mensen hebben überhaupt nog geen mail. Ze bestaan, echt. Dus dan moet ik wel. Maar voor ik daadwerkelijk de hoorn ter hand neem, heb ik al van alles verzonnen en gedaan om maar nog niet te hoeven bellen. Ik blijf het uitstellen. Belontwijkend gedrag.

Ik ben goed in praten, daar ligt het niet aan. Ik kan 5 kwartier in een uur kletsen als ik iemand tegenover me heb waar ik het goed mee kan vinden. Maar praten in een apparaatje? Zonder iemand in de ogen te kunnen kijken? Niks aan. Ik doe het dan ook eigenlijk zelden tot nooit. Mits het écht niet anders kan. En als ik al opneem (want ook dat is uniek. Ik druk u zo weg als u mij belt, dan weet u dat alvast), dan ben ik vaak kortaf of klink ik afwezig, schijnt. Ik sla echt dood met een telefoon in mijn hand. Langer dan een kwartier houd ik het niet vol. Dan gaat het me irriteren.

Idem dito voor Skypen. Eigenlijk vind ik dat een nóg raarder fenomeen. In mijn netbook zit de camera in de bovenste rand. Als je Skypt, wil je, net bij praten, iemand in de ogen kijken. Dat kan dus niet want de overkant, kijkt recht vooruit, in jouw ogen in hun beeldscherm. Maar ook hun camera zit bovenin. Je krijgt dus een heel raar beeld. Je kijkt tegen de bovenkant van iemands oogleden aan. Je 'praat' met mensen waarbij het net lijkt alsof ze je ogen ontwijken, alsof ze tegen je zitten te liegen. Ik houd er altijd een raar gevoel aan over.

Buiten dat kun je met dat alles verhullende beeld niks geks doen, een rare bek trekken, een kotsbeweging maken, of geïrriteerd kijken, of je middelvinger opsteken. En het is een enorme inbreuk op je privacy. Iedereen ziet je onopgemaakt in die uitgelubberde trui met zonder BH. Je kunt ook niet even lekker stiekem plassen. Iets dat ik graag doe, al bellende. Om de één of andere reden, werkt bellen op mijn blaas.

En op mijn zenuwen. Maar dat was al duidelijk.

Sloddervos.

2012-02-08T06:43:00.004+01:00

Jill is de grootste sloddervos die ik ken. Niet normaal. Ze is altijd haar sleutels kwijt, haar schoolspullen, haar paardrijlaarzen. Ze vergeet heel veel. Slaat niks op. Haar zolderkamer is een Bermuda driehoek waarin alles verdwijnt. Leen je haar iets, dan kun je daar beter van te voren afscheid van nemen. Mocht je het wél terugkrijgen, dan is dat een meevaller. Ga gewoon van het ergste uit.

Afgelopen zaterdag hadden Vlam en ik het rijk alleen, Jill was uit logeren. Vlam had een mooie griet gebakken, een aardappelpuree met truffel en Parmezaan gemaakt, groene asperges gekookt en er een super witte Bourgogne bij uitgekozen. Een heerlijke avond. Na de koffie zaten we even te verzinnen wat we met onze kindloze avond gingen doen. Strippoker? Woeste seks tegen het aanrecht? De stad in en ons een ongelofelijk stuk in de kraag zuipen? Dansen tot het ochtendgloren? Het werd een potje Scrabble. Ook leuk. We zijn al op leeftijd tenslotte.

De fles Schotse single malt die ik vorige week kocht voor Vlam's verjaardag (die morgen pas jarig is) werd voortijdig opengemaakt en de glazen werden ingeschonken.

Ik liep naar boven om de Scrabble te halen. Na een hindernisbaan aan speelgoed, vieze onderbroeken, binnenstebuiten gekeerde sokken en lege verpakkingen van haarlak en Spa blauw flesjes te hebben overbrugd, had ik EIN-DE-LIJK de kist met de spelletjes te pakken. De rode doos lag bovenop. Een meevallert. Ik maakte hem open.... En alle letters bleken te missen. Scrabble is redelijk lastig te spelen zonder letters zoals u weet.

Ik rukte tevergeefs wat lades open die vol bleken te zitten met nog meer meuk. Na 5 minuten graven, gaf ik het op. Mijn humeur was inmiddels net zo ver gedaald als de buitentemperatuur. Dan maar Rummicuppen. Die doos stond in de woonkamer en daarvan wist ik zeker dat die compleet was. Netjes is my middelname namelijk.

Uiteraard kreeg het wicht de volgende dag de wind van voren. Ik heb haar voor de triljoenste keer uitgelegd dat opruimen niet inhoudt dat je met een sneeuwschuiver alles onder de schuine daken veegt. Opruimen is dingen daadwerkelijk op- en vastpakken, sorteren, eventueel zelfs weggooien (brrrrr) en wegleggen op logische plekken die je vervolgens ook onthoudt.

Op straffe van 1 avond geen GTST kijken, is het vanaf heden verboden kleding op de grond te flikkeren, spraken we af.

Ik heb er een hard hoofd in, dat ze het lang gaat volhouden. Mijn lieve kleine grote slons.

Meteen de eerste de beste avond na het pittige gesprek, kwam Jill met tranen in haar ogen teruggelopen naar de eettafel. Ze kon met geen mogelijkheid de honing voor in haar yoghurt vinden. Die had ze zelf gisteren toch echt teruggezet. Na lang zoeken, kwam ie te voorschijn. Hij stond in het gootsteenkastje, naast het afwasmiddel.

Leed.

2012-02-07T06:42:00.001+01:00

Gisteren op mijn diabetesspreekuur zag ik een 83-jarige meneer. Met een veel te hoge suiker. Hij zag er ook wat afgetobd uit, was wat afgevallen. Ik vroeg hem dan ook of hij stressvolle zaken had meegemaakt de laatste tijd. Die zorgen namelijk ook voor stijgende glucosewaardes.

Inderdaad: stress had hij. Hij vertelde me met tranen in zijn ogen dat zijn fiets was gestolen. En 3 dagen later de portemonnee van zijn echtgenote. Met daarin geld, alle pasjes, haar ID kaart en creditcard. Voor mij zou zoiets een reden zijn om een dagje goed pissig te zijn, flink wat te razen en te tieren, maar ik zou daarna mijn wonden likken, alles opnieuw aan gaan vragen, mijn fiets bij de verzekering opgeven en een nieuwe uitkiezen. Ik zou nog even nasudderen, maar de situatie zou niet onoverkomelijk zijn. Op hoge leeftijd is dat vaak een heel ander verhaal. Even naar het stadhuis om nieuwe identiteitspasjes aan te vragen is voor hen een hele onderneming bijvoorbeeld.

Een klein jaartje geleden is een andere patiënte, een dame van 90 jaar, voor het eerst in twee jaar naar het winkelcentrum geweest. Haar zus was jarig en ze wilde een leuke nieuwe outfit voor op haar verjaardagsfeestje kopen. Mevrouw heeft ernstige artrose aan beide knieën en is half blind en is daardoor slecht ter been en erg onzeker, vandaar dat ze zo lang al niet op pad was geweest. Ze heeft zichzelf echt bij elkaar moeten pakken om naar buiten te gaan, om zo iets -voor haar- spannends te gaan ondernemen. Na een paar winkels kwam ze erachter dat ze gezakkenrold was. Geld weg, paspoort foetsie, alle pasjes pleite. Sindsdien durft ze helemaal niks meer uithuizigs te ondernemen.

Een andere alleenwonende, hoogbejaarde patiënte is de afgelopen 3 jaar tot 2 keer toe beroofd in haar eigen huis. Ze is bijna doof, zeer slecht ter been en loopt met een rollator. Beide keren is ze naar huis gevolgd en van achter besprongen. De daders duwden haar naar binnen en hebben haar in haar eigen huis bedreigd en bestolen van al haar sieraden. Ook van het medaillon waarin de enige foto zat van haar moeder, het is gewoon van haar nek gerukt. Na de laatste keer is ze oxazepam tegen de zenuwen gaan gebruiken en is ze heel erg labiel. Ze heeft van haar huis een soort vesting gemaakt.

Alle drie de mensen zijn behoorlijk getraumatiseerd. Ze herbeleven de momenten nog regelmatig.

En waarvoor? Een ouwe fiets, een beetje cash en een paar sieraden ter waarde van 300 euro.

Stand-in.

2012-02-06T07:05:00.000+01:00

Vorige week -op mijn werk- heb ik vreselijk gelachen toen ik de site bezocht van de fysiotherapeuten met wie wij het gezondheidsgebouw delen.

Ten eerste zag ik de bekende edoch domme goocheltruc met de bos bloemen. Het zelfde boeketje dat je op allerlei foto's ziet verschijnen. "Poef", hij staat op de balie. "Poef", hij staat op een bureau. Ik snap nooit waarom bedrijven dat doen. Als je toch al een smak geld investeert in je bedrijf door een fotograaf in te huren en een webdesigner een nieuwe site laat maken, koop dan meteen een paar leuke boeketjes bloemen. Het staat erg kneuterig als je telkens diezelfde bloemen tegenkomt, is mijn bescheiden mening.

Maar wat wat mij betreft de kroon spande: de vaste secretaresses die er al 100 jaar werken en zo ongeveer bij het meubilair horen, waren vervangen door een jonge vrouw, heerlijk slank, met lang donker haar. Ik zag niet 1 van het zeker 20 man tellende team van fysiotherapeuten. Er liep er op de site eentje rond. Een mijn onbekende man. Ook slank met donker haar. Barbie en Ken, maar dan de brunette versie.

Op de site van mijn werk staan ook foto's van onszelf. Foto's waar ik gematigd enthousiast over ben. Maar die van mijn werkgever zijn zonder twijfel de ergste. Hij is namelijk niet erg fotogeniek en ziet er afgetobt uit op de plaatjes. Zelf is hij in de veronderstelling dat het eindresultaat aan de fotograaf ligt. (En natuurlijk niet aan het feit dat hij erg ongezond bezig is, maaltijden overslaat, meestal teveel en te vet eet, altijd druk is en onder veel spanning leeft. Typisch gevalletje de beste stuurlui staan aan wal.) Hij wil dan ook binnenkort met zijn allen een fotostudio induiken en van ons allemaal nieuwe portretten laten maken. (Joehoe! Ik ben gek op foto's van mijzelf. Not. Maar dat is een ander verhaal.)

Mij leek het een goed idee om gewoon wat acteurs of zo te vragen om als stand-ins te figureren. Ik heb de mijne alvast zelf geregeld. Ik belde gisteren koningin Rania van Jordanië en ze vond het geen enkel probleem om als Klief op de foto te gaan. Mooi!

Voor mijn werkgever gaan we Patrick Dempsey aka McDreamy aka Derek Shepherd regelen.

Ik vind collega Laura wel wat weg hebben van Cynthia Nixon van Sex and the City.

En voor maatschappelijk werker Frans mail ik Hugh Laurie, beter bekend als dokter Gregory House gewoon wel even. Kijken wanneer hij tijd heeft om ons te helpen.

Ik denk dat nieuwe patiënten zich te pletter schrikken de eerste keer dat ze onze praktijk bezoeken en de originele versies van ons tegenkomen...

Sneeuw

2012-02-05T06:18:00.002+01:00

Als je op het platteland woont, ziet jouw omgeving er momenteel vast mooi uit met dat pak sneeuw er overheen. Ik heb wel eens een witte kerst doorgebracht in Zuid-Limburg. Ik vond het prachtig. Je waande je in een buitenland. Maar de meeste winters in mijn leven heb ik in een grote stad doorgebracht, de meeste daarvan in Amsterdam.

Ik behoor niet tot degenen die uit hun dak gaan bij dat heldere vriesweer. Ik kan wel tegen de kou, maar houd er absoluut niet van. En sneeuw maakt het in de stad alleen maar erger. Die is in de kortste keren een vieze prut, die met een beetje vorst ook nog eens gevaarlijk glad wordt.

Er wordt al druk gepraat over een mogelijke Elfstedentocht. Mocht het zover komen, dan zal ik er van begint tot einde naar kijken, maar ik zal het helemaal niet erg vinden als er geen Elfstedentocht komt. Dan moet het namelijk nog een behoorlijke tijd zo koud blijven en daar word ik niet blij van. Ik kijk nu al uit naar de tijd dat ik - met zonder jasje - door het Waterland kan fietsen, waar ik nu zo dichtbij woon: hemelsbreed een paar honderd meter. Ik zou een keer naar Marken kunnen fietsen, want daar ben ik nog nooit geweest. Nog leuker is het weer eens over de grachten en door de Jordaan te fietsen, van het ene zonovergoten terrasje naar het andere.

Ik heb recentelijk de serie 'Frozen Planet' op dvd aangeschaft. Ik was zeer onder de indruk van alle sneeuw en ijs, maar als het in mij zat om daar te wonen en leven was ik wel als Eskimo ter wereld gekomen. (Het is overigens een wijdverbreid misverstand dat de Eskimo's meer dan honderd woorden voor sneeuw hebben. Ze hebben er niet veel meer dan wij woorden voor regen hebben.) We zitten hier ook niet allemaal te wachten op een nieuwe ijstijd.

De winter van 1963, met die roemruchte Elfstedentocht, die maar door weinigen is uitgereden, kan ik mij nog zeer goed herinneren, omdat ik toen in militaire dienst zat. In die periode gingen we ook gewoon 'op bivak'. De slaapzakken waren prima, dus 's nachts had je het echt niet koud in dat primitieve tentje dat je met een maatje deelde. Maar als je daar om zes uur 's ochtends uit kroop, de sneeuw in, was je enthousiasme voor zo'n mooie vriezende dag heel gauw verdwenen. En de herinnering aan een rit van Emmen naar Harderwijk, op de achterbank van een open jeep, doet je niet terug verlangen naar 'de winters van weleer'.

François Villon dichtte ooit: "Mais où sont les neiges d'antan?" (Maar waar is de sneeuw van weleer?) Ik hoef het niet te weten. Als ik vanmiddag maar niet hoef te denken: Waar blijft de trein van 13.57 uur?

x

Zelfstandigheid.

2012-02-03T07:28:00.003+01:00

De afgelopen maanden heb ik een paar maal pittige discussies gehad met Vlam over zijn ZZP-er zijnde. Ik snap hem niet namelijk. Voor de meter niet.

Zelfstandig zijn heeft in mijn ogen alleen maar nadelen. Ik noem:

-geen werk = geen inkomen
-vakantie opnemen = geen inkomen (reken maar uit wat een weekje Frankrijk dan kost)
-ziek zijn = geen inkomen
-even naar de huisarts, de fysio of wat dan ook = geen inkomen
-een beetje arbeidsongeschiktheidsverzekering kost 600 euro per maand
-bedragen die je op je rekening gestort krijgt, zijn bruto bedragen. Je moet erg stevig in je schoenen staan om de helft daarvan opzij te zetten voor onze belastingvrienden. Er is altijd wel een onverwachte rekening, een financiële tegenvaller waardoor je het bruto bedrag aan moet spreken.
-in Vlam's geval moet hij om 6 uur zijn bed uit en is tegen 5 uur weer thuis. Gebroken.
-doe of zeg je per ongeluk iets wat de opdrachtgever niet bevalt, dan lig je eruit. Voor jou 10 anderen namelijk.
-hij heeft geen pensioenopbouw en heeft daar ook geen potje voor. Hier geldt ook weer het sterk in je schoenen staan punt. Zet geld opzij, maak niet alles op.

Vlam heeft een beetje een vertekend beeld van de 'gewone werkende mens' heb ik wel eens het idee. Alsof wij loonslaven allemaal debiteuren-crediteuren (als u tijd/zin heeft, even klikken!) types zijn. Alsof wij saaier zijn dan de zelfstandige mens. Dat we boterhammen met kaas en doosjes rozijnen uit onze broodtrommeltjes halen en die op geijkte momenten opeten. Sloten rooibosthee weg klokken. Dat we allemaal in onze nek hijgende bazen hebben aan wie we te pas en te onpas verantwoording aan moeten, úren op dezelfde inspiratieloze en geestdodende plek zitten te wachten tot we met pensioen mogen.

Niets van dat alles. Ik heb (op wat gezeik na. Soms wat meer, soms wat minder. Het lijkt pvd wel een relatie) een geweldige baan. Ik moet binnen bepaalde vaste kaders (tijden en plekken) bepaalde verplichte nummers uitvoeren. Wie niet? Maar ik maak zelf uit wanneer ik dat doe. Heb ik geen zin in mensen, dan plan ik een administratief middagje. Wil ik even een frisse neus halen? Dan pak ik de fiets en duik een bejaardenhuis in en stort ik me op een hulpbehoevende bejaarde. Mijn werkgever controleert me niet. Nooit. Hij ziet zelf wel aan de cijfers, het geld dat op zijn rekening wordt gestort en de vlekkeloze manier waarop alles verloopt, dat ik prima werk aflever. Ik heb hele leuke, lieve collega's. Die voor me klaar staan als ik verdrietig ben, die attent zijn, met wie ik vreselijk kan lachen. Door hen heb ik een groot en fijn netwerk om me heen gecreëerd.

Ik heb zeker 8 weken per jaar doorbetaalde vakantie. In mei krijg ik vakantiegeld, in november een eindejaarsuitkering. Ik hoef me niet druk te maken wat er zal gebeuren als ik ziek word. Mocht mijn baan om wat voor reden verdwijnen, dan heb ik gelukkig recht op een (hoop ik tijdelijke) uitkering. Ik kan mezelf financieel prima redden, ik zal nooit afhankelijk hoeven zijn van iemand anders.

Noem me saai, maar bovenstaande geeft mij enorm veel rust. Ik houd van zekerheid. En van rust, reinheid en regelmaat. Nou nog een cursus macrameeën doen en een theemuts kopen en het feest is compleet.

Verantwoording.

2012-02-02T06:10:00.002+01:00

Ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest.

Bovenstaande tekst mailde Marjan me, één van mijn volgsters. Iemand met wie ik regelmatig ook contact over de mail heb.

Het dekt volledig de lading over wat er hier gepubliceerd wordt. Ik heb in de loop der jaren gemerkt dat ik ongewild zo nu en dan mensen kwets, uit hun tenten lok of tegen het zere been schop. Ik noem de biologen onder u, de obesitassers, de bladblazers... Met een paar rake zinnen kan ik blijkbaar bij hele doelgroepen tegelijk op de tenen gaan staan. Grappig is dat, dat mensen altijd dát uit (mijn) teksten pikken, wat hen aanspreekt.

Het is net zoiets dat wanneer je zwanger bent, het lijkt alsof de halve wereld een kind verwacht. Of wanneer je probeert te lijnen, dat echt álle reclames op TV gaan over chocolade, rookworsten en chips. Heb je een ledemaat in het gips, kom je plotsklaps overal fractuurcollega's tegen.

Selectief kijken, lezen, horen, beleven. Dat is wat mensen doen. Logisch ook.

Ik geef eerlijk toe dat ik heel soms heel bewust hier iets vermeld. Dat ik stiekem af en toe een klein ballonnetje tekst oplaat met informatie waarvan ik hoop dat degene die ik bedoel snapt dat het over hem/haar gaat. Wie de schoen past, trekke hem aan, zeg maar. Ik doe dat overigens niet om te kwetsen, maar om die iemand een andere invalshoek te doen inzien. Ik hoop dat degene voor wie ik de boodschap bedoelde, gaat nadenken over hoe sommige dingen op mij overkomen. Wat het me doet, hoe ik me erbij voel. Waarom ik soms reageer zoals ik dat doe. Ik ben nou eenmaal stukken beter in geschreven taal dan in gesproken.

Het zijn geen steken onder water, het zijn prikkels in het brein. Ik heb namelijk geen zin (meer) om doorlopend als een bok op een haverkist te springen over alles wat mij aangaat. Vroeger moest ik overal op reageren. Dood- en doodmoe werd ik ervan. Nu steek ik regelmatig intern mijn middelvinger op en bijt ik het puntje van mijn tong om maar niks te zeggen. Soms laat ik dingen even betijen, vind ik het in eerste instantie niet waard om een reactie op te geven maar doe ik het alsnog. Via dit blog. Mijn klankbord.

Maar het gros van mijn verhaaltjes gaat gewoon over mij, mijn emoties en mijn (belevings)wereld. En ben ik iemand die aan niemand een hekel heeft, op geen enkele groep mensen neerkijkt, heel erg veel zelfspot heeft, regelmatig de hand in eigen boezem steekt en heel erg goed weet dat ook ik legio tekortkomingen heb. Net als alle andere mensen. Ik voel me op geen enkel vlak meer dan wie dan ook.

Dus nogmaals: ik neem verantwoording voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest. Knoop dat even in uw oren, al lezende. Dank u!

O ja: dank II voor alle reacties op mijn blog van gisteren. Ik vind het echt geweldig! De komende dagen ga ik op al uw blogjes kijken wat u te melden heeft. (Want ik zat nog bijna niet online... ;))

Voorstelronde.

2012-02-01T06:03:00.001+01:00

Weet u wat mij nou zo leuk lijkt? Dat u nou eens vandaag wat over uzelf vertelt. U weet nou al zo verschrikkelijk veel over mij... Mijn meest diepe emoties, mijn nare trekjes, mijn ins and outs van mijn relatie, wat ik doe, hoe ik me voel, wat ik vind over de meest uiteenlopende onderwerpen...

En ik weet (bijna) niks over u.

Nou ja: van sommige wel. Ik lees elke dag nogal wat blogs. Een stuk of 30 zeker. En daar lees je wel eens wat.

Een aantal van mijn lezers ken ik ook irl. Sommige sinds eeuwen, andere pas enkele jaren.

Ik ken ook mensen semi. Zo heb ik een aantal Facebook-vrienden dat mijn echte naam kent en dat ontdekt heeft dat Vlam niet echt Vlam heet. En weet waar ik woon, hoe wij er uit zien, hoe ons huis er uit ziet, hoe wij onze vakanties doorbrengen, dat ik stiekem best wel een leuk mens ben en niet alleen een grote bek heb. Sommige bloggers vertrouw ik zo dat ik ze toegelaten heb ik mijn echte leven. Door een klik die we hadden, door een mailwisseling die ineens ontstond, door intuïtie.

Die mensen mogen vandaag uiteraard ook meedoen, leuk voor de andere lezers.

Ik verwacht echt niet dat u als fervent lurker zijnde ineens onder die steen vandaan komt en uzelf kenbaar gaat maken. Maar ik zou het wel enorm waarderen als ik nou eens wat van u te lezen kreeg. Aagje als ik ben.

U hoeft echt niet ineens uit de kast te komen met allerhande details. Gewoon hoe u heet (echt en/of aka), hoe oud u bent, wat u zoal doet, of u ook blogt, waar u (om en nabij) woont, of u kinderen heeft, waar u u druk om maakt. Hoe u hier beland bent. Dat soort informatie. Lijkt me leuk.

Wie durft? :)

DNA.

2012-01-31T06:48:00.001+01:00

Afgelopen weekend kwamen mijn broer en zijn gezin bij ons lunchen. We hadden ze al 10 maanden niet gezien dus er was aardig wat bij te praten. Daniël is de zoon van mijn stiefvader dus technisch gesproken geen familie. We delen geen DNA. We delen echter wel aardig wat herinneringen en gezamenlijke ervaringen aangezien we elkaar tijdens onze jeugd heel veel hebben gezien. Hij woonde bij zijn moeder, maar kwam veel bij ons over de vloer.

Ik geef meer om Daniël dan om mijn eigen zus met wie ik wél wat erfelijk materiaal deel. Onze karakters lijken meer op elkaar, hij is iemand die op een manier in het leven staat die me veel meer aanspreekt, is socialer, empathischer en gevoeliger. Kortom: een fijne vent met wie ik prima door 1 deur kan.

Net als ik, ziet hij zijn vader niet meer. Zijn vader is -zoals in de 1e alinea aangegeven- niet mijn biologische vader, maar heeft me wel van mijn 4e tot en met mijn 13e opgevoed. De man is ~~zo gek als een bos uien en daarbij een enorme lul~~ nogal typisch en om ongeveer dezelfde redenen, hebben we beiden met hem gebroken.

Mijn biologische vader heb ik tussen mijn 4e en 17e misschien 4 keer gezien. Na mijn 17e hebben we geprobeerd de banden aan te halen, maar we bleken elkaar niet te snappen, hadden over werkelijk álles andere meningen en hij was daarbij getrouwd met een Borderliner met wie ik absoluut niet kon opschieten. In 2006 heb ik ook met hem gebroken. Ik was het zó verschrikkelijk zat allemaal, de man vrat energie en ik ging op het laatst met buikpijn naar hem toe.

Bovenstaande beslissingen zijn absoluut niet over 1 nacht ijs gegaan en hebben me veel verdriet gedaan. Voor het gros van de mensen lijk ik een harde tante, maar ik ben een typisch gevalletje "grote bek, klein hartje". (Dat is niet bepaald een staatsgeheim meer.) Maar ga je te vaak over mijn grenzen heen, dan neem ik meer en meer emotionele afstand en als de koek écht op is, dan hang ik je in de wilgen. Zonder pardon.

In het verleden heb ik me Remi gevoeld in mijn gezeik met mijn familie. En schuldig. Heel lang heb ik gedacht dat het aan mij lag, dat ik zo moeilijk was, dat ik de enige was die moeite had met familieleden, dat wij Klivia's uniek waren met al die breuken en scheidingen. (Zo was ik ook ooit behoorlijk lang het enige kind in de klas met gescheiden ouders.) Dat het de bedoeling was dat je onvoorwaardelijk van je familie hoorde te houden, dat het not done was om onder bepaalde figuren gewoon een streep te trekken. Dat er iets aan je mankeerde als je niet met familieleden door 1 deur kon.Voor de meeste mensen is familie iets heiligs namelijk.

Inmiddels hoor ik 'gelukkig' ook steeds vaker dat mensen gebrouilleerd zijn met familieleden, dat ze een schurfthekel hebben aan hun bloedverwanten, dat ze ze liever kwijt dan rijk zijn. Die liever met hun zelfgekozen vrienden iets ondernemen dan met mensen die toevallig wat DNA met je delen.

Ik ben zeker niet het 'stop met je familie promotieteam', maar vind het wel een bijzondere ontwikkeling dat mensen anno nu meer nadenken over wat nou echt belangrijk voor ze is, waar ze zich lekker bij voelen.

Mijn ervaring is toch dat vrienden je minder veroordelen, je meer nemen zoals je bent en minder verwachtingen hebben. Of zou dat nou weer komen omdat je je vrienden uitkiest en je familie niet? Dat ze gewoon beter bij je persoonlijkheid en je manier van leven passen dan aangewaaide bloedverwanten?

Schrijfcursus.

2012-01-30T07:01:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag had ik mijn eerste les van de cursus 'korte verhalen schrijven'.

Een maand of 6 geleden had ik me daarvoor opgeven. In de tussentijd was er hier even het één en ander gebeurd waardoor ik wel tig keer ingelogd was op de site van het instituut waar de cursus vanuit ging, om de boel te cancellen. Ik kon dat cursusgeld wel tig keer beter/anders besteden namelijk. Toch heeft dat kleine stemmetje gewonnen. Het stemmetje dat me steeds zei dat ik het gewoon moest doen, dat het heel belangrijk voor me was iets voor mezelf te doen, dat ik er zo'n zin in had...

En dus toog ik vrijdagmorgen gewapend met pen en schrijfblok de binnenstad in. Vol verwachting klopte mijn hart.

Het is de bedoeling dat we in 12 lessen een kort verhaal leren schrijven. We werken daar langzaam naar toe middels allerlei opdrachten en huiswerk. (Uiteraard publiceer ik hier tzt mijn eerste pennenvrucht.)

Goed: de cursus: de eerste oefening in de groep bestond uit het groot opschrijven van voor- en achternaam. De letters diende je uit te knippen en van alle letters moest je 10 nieuwe namen maken. Anagrammen eigenlijk. Het mochten bestaande namen worden, maar ook fictieve. Daarna moest je jou de meest aansprekende naam uitkiezen en daar een genre boek bij kiezen. Voor dat boek verzon je een titel. En daarna maakte je een tekst voor een achterflap en een biografie van de schrijver van het zelfverzonnen boek. Ik schreef over Elisa van Nooyen-McHokvieuw die een kookboek had geschreven "Streekgerechten uit Galloway", de opvolger van "Heerlijke Haggis". Het werd een lulverhaal over een mevrouw die de schotse hooglanden verruilde voor de Hollandse klei maar maar niet kon wennen aan boerenkool en slavink. En om die reden haar eigen kookboeken schreef. Die teksten moesten we voor de klas voorlezen. Geinige opdracht. We hebben een hoop gelachen ook.

Wat betreft mijn huiswerk: ik moet voor volgende week elke dag in maximaal 4 zinnen een zintuiglijke waarneming opschrijven. Ik moet proberen beeldend te leren schrijven wat ik proef, ruik, hoor, voel of zie.

Dit blog typende en in een ander venster proberen te verwoorden wat ik ervoer (het is gisteravond geschreven dus geen zorgen dat ik alcoholistische trekjes vertoon) wordt dit mijn eerste bijdrage:

De slok Chardonnay die ik net neem, voelt lekker koud aan. Ik laat de wijn walsen in mijn mond en na de eerste enigszins zurige tonen die me doen denken aan die van een Granny Smith, komt er een meloenachtige smaak te voorschijn, gevolgd door een toefje eiken. Ik eindig met een mond vol rijpe perziken.

Klinkt prima toch? De wijn dan hè? Ik vind het nog niet eenvoudig over zintuiglijke waarnemingen te schrijven. Emoties gaan me een stuk beter af...

Stereotype

2012-01-29T06:53:00.002+01:00

Onlangs zag ik op tv een sporter (ik kende hem niet) geïnterviewd worden. Op de vraag wat er bij een bepaalde gelegenheid door hem heen ging, antwoordde hij dat hij een Zeeuw was, dus nuchter. Ik kan het ook niet helpen, maar bij zulke opmerkingen denk ik altijd: Hoe zo? Zijn alle Zeeuwen, op grond van hun Zeeuw-zijn, van die nuchtere types? Heeft dat een evolutionaire of culturele achtergrond? Ik geloof er niets van. Ik geloof evenmin dat het er beneden de grote rivieren voortdurend zo Bourgondisch toe gaat. Merkwaardigerwijs zijn er niet van die stereotypen in zwang over Noord- of Zuid-Hollanders, of over Utrechters, maar wel weer over Friezen. Het zijn van die opvattingen die een algemeen erkende waarheid worden, als ze maar vaak genoeg herhaald worden. Heb je ooit een in een reisgids over een bepaald volk of bevolkingsgroep gelezen dat het onsympathieke, ongastvrije types zijn? Het wemelt wereldwijd van de gastvrije volken.

Ik kom hier op, omdat de Zuster het in haar blog van afgelopen vrijdag had over Venus en Mars, waar 'de vrouwen' resp. 'de mannen' vandaan komen, wat dan nog wel eens kan leiden tot onderling ongenoegen en onenigheid. Begrijp me goed: ik weet, net als alle trouwe lezers van 'Silly Me', dat de Zuster en Vlam het de afgelopen maanden bepaald niet makkelijk hebben, dat beiden daar ieder op eigen wijze op reageerden en dat dit wel eens tot ongenoegen leidde. Ik heb ook bijna dertig jaar met een vrouw samengeleefd en weet dus ook dat de een anders reageert op narigheden - ook op leuke dingen trouwens - dan de ander. Maar dat heeft volgens mij niets met 'Venus' en 'Mars' te maken. Dat praten we elkaar voortdurend sinds enkele zelfbenoemde relatielogen daar boekjes over geschreven hebben. Bol.com spreekt van "leuke cadeauboekjes" . Veel meer zijn ze dan ook niet, bepaald geen psychologisch doorwrochte werken.

Mijn vrouw en ik hadden nooit ruzie. We discussieerden veel, vooral over het feit dat ik wat anders met emoties omging dan zij. Omdat ik van Mars kwam en zij van Venus? Nee, omdat mijn DNA en opvoeding wat anders in elkaar zaten dan de hare. Ik heb vrienden die ik al zo'n vijftig jaar ken en die op veel dingen heel anders reageren dan ik, al zouden we allemaal van Mars komen. Op grond van de vele mailtjes die ik met de Zuster heb gewisseld en de gesprekken die ik met haar gevoerd heb, zou ik soms de conclusie kunnen trekken dat we van dezelfde planeet, welke dan ook, komen. Maar zij komt van het platteland en ik uit de grootste stad van Nederland. We komen uit zeer verschillende gezinssituaties. Maar toevallig hebben we aardig wat karaktertrekjes en opvattingen gemeenschappelijk. Hier en daar zullen nog wel wat manen en vrouwen voorkomen, met wie ik veel gemeen heb.

Ik weet niet of daar al onderzoek naar gedaan is, maar als het zou kloppen van dat gedoe over Venus en Mars, zouden lesbo- en homostellen veel stabielere relaties moeten vormen dan heterostellen. Ik twijfel daar eerlijk gezegd wat aan. Ik denk ook dat Friezen prima kunnen samenleven en -werken met Limburgers. Ik geloof niet in stereotypen.

x

Planeten.

2012-01-27T07:58:00.000+01:00

Gisteren las ik bij collega Mireille een heel mooi lofzang over haar man waar ik enigszins emotioneel van werd. En dat was niet alleen te wijten aan het feit dat ik met dat kolere oestrogeenlevel beneden zeeniveau zat. Dat had ook een beetje te maken met hoe de afgelopen maanden hier waren en hoe we er proberen uit te krabbelen. En over de lieve mail die ik een maandje of wat van haar kreeg, waarin ze me een hart onder de riem stak en een beetje uitlegde over het diepe dal waarin zij ooit heeft verkeerd. Het dieptepunt die elke relatie kent. Niemand heeft doorlopend rozegeur en maneschijn. En haar lofzang lezende, passeerde dat alles gisteren nog even in mijn hoofd.

Hier in Huize Klivia hebben we 'em ook niet, die doorlopende staat van liefde, harmonie en begrip en koek en ei. I wish. Ik zou er achter elkaar voor tekenen als het kon.

Tot aan DKH hadden we die wel. Daarna is de balans een beetje zoek geraakt. Door zorgen, door shit met (schoon)familie, door angsten, deuken en projecties uit het verleden, door disbalans en financieel gezeik. Wat ik behoorlijk betreur, want ik zat daar prima, op die wolk.

Ik uit mijn onmin altijd uit in onaardig doen, in snerpende, cynische praat en dito opmerkingen. Ik ga dan letterlijk van me af bijten. Vlam trekt zich op zulke momenten altijd terug in zichzelf. Die doet aardig en blijft correct, maar er zit dan een soort ondoordringbaar shield om hem heen. Je ziet 'em niet, maar voelt 'em des te meer. Aardig, maar op enorme afstand. En dat irriteert mij dan weer mateloos, waardoor ik nog bitcheriger ga doen. De bekende spiraal.

Soms snap ik het allemaal even niet meer. Zoals gisteren. Vlam is sinds 2 dagen weer begonnen met werken, hij blij, ik blij. Maar na 5 maanden amper tot niets te hebben gedaan komt hij gebroken uit zijn werk. (Lang leve de bouw.) Ik zat met mijn eigen lichamelijke ongemakken, dat heeft u kunnen lezen gisteren. En toch zorgde ik voor een lekkere maaltijd. Omdat ik die momenten samen erg belangrijk vind. Ik had persoonlijk zelf liever een tosti gemaakt, of had me laten bedienen. Dat zult u begrijpen.

Maar gezellig eten werd het niet.

Vlam ging op de bank liggen slapen en ik dekte ondertussen de tafel, trok een fles wijn open, maakte ratatouille, grilde kip en bakte aardappelen. En daar zat ik dan, mezelf in de weg, volledig niet lekker in mijn vel, mijn stinkende best te doen niet te gaan janken tegenover een nukkige man die gapend en duf zat te prikken in zijn kip, welgeteld 1 slokje wijn heeft genomen en een beetje glazig om zich heen zat te kijken. Maagpijn, spierpijn en helemaal op, naar eigen zeggen. De perfecte tafelgenoot. Erg gezellig.

Ik weet niet hoe u zou reageren op zo'n moment, maar ik heb het dan helemaal gehad. Ik had het liefste die pan ratatouille over zijn hoofd leeggestort. Dat doe ik uiteraard niet. Maar ik meld dan wel fijntjes dat ik me écht rot voel en dat de maaltijd nogal zonde was van al mijn moeite. Waarop hij dan weer zegt dat hij er ook niks aan kan doen. Waarin hij gelijk heeft. Het slaat nergens op, maar soms begrijpen we elkaar gewoon niet meer. Lijken we echt van verschillende planeten te komen. Venus en Mars waren nog nooit zover van elkaar verwijderd als de laatste tijd.

Het is niet zeker niet zo dat bovenstaande situaties schering en inslag zijn. Gelukkig is er hier nog steeds meer rozengeur dan een shit lucht. Maar ik snak naar het moment dat we allebei van bovenstaande planeten afkomen en weer met beide benen op aarde landen. Ik hoef écht niet doorlopend te zweven op een roze wolk.

Schuldgevoel.

2012-01-26T07:23:00.001+01:00

Vandaag heb ik me ziek gemeld. Technisch gesproken ben ik niet echt ziek. Als in de zin van dood- en doodziek. Ik ben geen gevaar voor de gezondheid van mijn patiënten, hoef niet af en aan te rennen naar het toilet, heb geen koorts, enge virussen, zit niet onder de uitslag, kan nog lopen, hoest geen vieze dingen op, ben behoorlijk aanspreekbaar. Zie er als ik een beetje mijn best doe nog best aardig uit.

Kortom: ik zou als ik mezelf nu een schop onder mijn kont zou geven, me vol zou proppen met ibuprofen en nog heel even een half uurtje met een warme kruik tegen mijn buik zou gaan liggen, me best op de fiets kunnen slepen en van 8 tot 12 kunnen werken.

Ware het niet dat ik ook enigszins over-emotioneel ben en ik nu al al mijn water ga voelen dat dit een waardeloos dagje gaat worden. Iets met tranen om niks (dat ik de koffie pot moet bijvullen ofzo) en zwaar geïrriteerd zijn om futiliteiten (papierla leeg, postzegels op, echt zaken waarover je uit je stekker moet gaan). Ik ben zó niet leuk op dit moment, kan dan echt van me af bijten. Een nare feeks bij wie je maar beter uit de buurt kan blijven. De vrouw met dalende oestrogeenlevels from hell.

En dus besloot ik een half uurtje geleden dat ik alle in de 2e alinea genoemde zaken alsnog ga doen, maar dat ik dat fietsstukje oversla en me op ga sluiten in de stilte van mijn huis.

Hoeveel ben ik bij mijn huidige werkgever, voor wie ik 6 jaar en 3 maanden werk in totaal afwezig geweest vroeg ik me ineens af? Ik ben in 2006 1 week uit de roulatie geweest vanwege een buik/kijkoperatie. In 2008 heb ik me 2 dagen van te voren ziek gemeld na het weekend waarin ik mijn ex-echtgenoot verteld had bij hem weg te gaan. Tussen de bedrijven door heb ik me een keer of 7 een hele dag ziek gemeld vanwege buikgriepjes, hoofdpijn en/of koorts.

Ik kom op ongeveer 18 dagen per ruim 6 jaar. Zoekende op Google lees ik dat een gemiddelde werknemer per jaar 12 dagen ziek is. Dan doe ik het dus best aardig.

Ik ben pvd altijd als eerste aanwezig, ga als laatste weg, ben er eigenlijk altijd. Kom zelfs in vakanties terug om de post na te kijken, of kapotte antwoordapparaten repareren, word op mijn vrije dagen gebeld...

En nog voel ik me schuldig op dit moment. De schuld voel ik meer dan mijn zere borsten (als iemand er vandaag alleen maar naar kijkt, ben ik genoodzaakt die persoon neer te hoeken. Dat u het even weet.) Een raar fenomeen. Vrouwen en schuld. Eigenlijk kan ik er niks mee. Maar hoe vertel ik mezelf dat?

Verzoekje.

2012-01-25T06:31:00.001+01:00

Trouwe lezer 'Credietaflossen' kwam gisteren met een paar hele interessante onderwerpen. U weet wel: ik ben enigszins inspiratieloos vanwege het blog-block dat ik momenteel heb. Uitstrijkjes maken was 1 van de onderwerpen waarover ze graag iets wilde lezen. Ze wordt namelijk binnenkort 30 en krijgt dan haar eerste oproep voor het bevolkingsonderzoek. Of ik nog horrorverhalen had? Goh, zoveel. Maar die zal ik haar besparen. Ik wil namelijk graag dat ze meedoet.

Ter info: vanaf je 30e tot en met je 60e worden alle vrouwen in Nederland elke 5 jaar opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Als je een beetje hersens hebt, doe je daar aan mee. Per jaar halen we alleen al bij ons op de praktijk toch (op plusminus 140 oproepen per jaar), een gevalletje of 5 foute boel eruit. Ik vind dat vrij veel. En let wel: het waren allemaal vrouwen zonder klachten!

Het onderzoek stelt echt geen fluit voor, echt niet. Erewoord. Kwestie van ontspannen. Denk aan grazige weiden, stranden met palmbomen en/of George Clooney en dan komt het helemaal goed.

Als je mazzel hebt, kom je bij iemand op de behandelbank terecht die een klein beetje feeling heeft met de vrouwelijke anatomie. Iemand zoals ik. Ik heb verstand van mutsen (er zelf 1 hebbende en koesterende) en weet dat ze niet houden van ijskoude, ijzeren voorwerpen die zonder enige vooraankondiging, uit het niets naar binnen worden gejenkt. Ik maak die specula (eendenbekken in de volkstaal) een beetje warm onder de kraan, spuit er een toefje glijmiddel op en maak vervolgens een goeie grap. Op het moment dat je lacht, schuif ik het speculum naar binnen en voel je er helemaal niks van.

Als je pech hebt, kom je bij de doorsnee mannelijke huisarts die al die moeite helaas allemaal niet doet. Ik houd niet van kamscheren maar de gemiddelde arts kan zich met geen mogelijkheid voorstellen wat een gevoelige dingersen mutsen zijn. En die snapt ook niet dat daar wijdbeens te kijk liggen, echt zeer gênant is. Het gaat maar niet in die koppies dat het heel belangrijk is het ijs te breken, om de vrouw die daar ligt, gerust te stellen, te vertellen wat je gaat doen alvorens tot aktie over te gaan. Ik heb ze zonder te gaan uitleggen wat ze doen, zien graven en hakken, verschrikkelijk gewoon. Veel mannen vergeten gewoon dat er aan die hele vagina nog een vrouw vastzit. Met emoties en zenuwbanen.

Niet om mijzelf een veer in den ~~vagina~~ reet te steken, maar ik ben er zelfs zó goed in, dat ik ook uitstrijkjes maak voor andere huisartsen uit de stad. Patiënten die om wat voor reden dan ook liever niet met de benen wijd gaan bij de eigen arts, mogen bij mij een afspraak maken. Het is niet zo dat je als uitstrijkjesmaker elk jaar genomineerd kan worden voor het "Gouden Speculum". Blijkbaar worden er steekproeven gehouden en wordt er naar de tevredenheid van de vrouwen die hebben meegedaan gevraagd. En blijkbaar ben ik genoemd. En vroegen men me om als uitvluchtmogelijkheid te fungeren. Ik vond het prima. Hoe meer mutsen, hoe meer vreugd. Maar dan anders.

Persoonlijk -zelf helaas soms ook wel eens in de rol van patiënt- vind ik het uitstrijkje beter te doen dan een mammografie. Het je borsten tot minuscule dikte te laten pletten onder een glazen plaat. Buiten dat het behoorlijk gevoelig is, is het erg kleinerend en enigszins angstig om met je borst aan een apparaat vast te staan. Stel je voor dat er brand uitbreekt? Je kunt geen kant op. Muurvast zit je. Echt heel naar vind ik dat onderzoek.

En om helemaal gerust te stellen, wil ik eindigen met een door mijn moeder al jaren gebruikte gevleugelde uitdrukking "Ik ga nog liever naar een gynaecoloog, dan naar de tandarts".

Ik deel die mening.

Block.

2012-01-24T06:40:00.000+01:00

Vandaag heb ik eigenlijk niks bijzonders voor u in de aanbieding. De Zuster heeft een klein writer's blockje te pakken. Ik blééf gisteravond maar turen naar mijn beeldscherm, heel irritant. Heb van alles getypt, wilde zelfs over het weer gaan kletsen, maar ik verwijderde alles na enkele nietszeggende zinnen. Want dat kon ik u niet aandoen. Een praatje pot. Hier? Op dit blog? Tsssss...

Ach, een keertje een dagje overslaan kan geen kwaad. Als dat rottige block aanstaande vrijdag maar verschwunden is. Want dan begin ik aan mijn uit 12 lessen bestaande cursus "korte verhalen schrijven". 12 lessen van 2 en half uur leren schrijven. Ik ben er zo'n zin an!

De afgelopen weken heb ik wel 101 keer gedacht om af te zeggen, want zoals bekend zijn de financiën hier op dit moment niet al te best... Maar toen kreeg de gedachte "krijg de wip maar. Ik wil dit al zó lang en ik mag ook wel eens wat" toch steeds vaker de overhand. En dus klikte ik het opzeggingsformulier voor de 26 en laatste keer weg. Ik ging het gewoon doen. Niet om zielig te zijn of overkomen (want dat zit niet in de aard van dit beestje), maar ik heb mezelf de afgelopen maanden al genoeg ontzegd. Me dunkt.

En wie weet? Ooit? Zit ik als een soort Heleen van Royen (maar dan zonder krols gedrag, oversekste opmerkingen en superirritante stem) met een Vinho Verde aan mijn Portugese zwembad. Hangt Vlam een beetje in zijn hangmat te wapperen met een Top Geartje. Komt Jill langs gegaloppeerd op een gezellige dikke pony. Eten we elke avond heerlijk buiten. Sardientjes die ik 's middags in de plaatselijke haven gekocht heb. Verdwijn ik zo nu en dan naar mijn kantoor om de volgende bestseller te schrijven. Stap ik eens per jaar op het vliegtuig naar NL om het boekenbal bij te wonen....

Goed. Ik draaf dus door. Tot zover mijn eerste (hele) korte verhaal.

Is het al bijna vrijdag?

Wenselijk.

2012-01-23T06:42:00.001+01:00

Zoals u al weet kan ik niks met geijkte momenten, vieringen en dagen. Ik ben wars van verplichte nummers, want dat vind ik ze. Alles wat onder de noemer Pasen en Pinksteren valt, alles waar een vaste dag voor is, daar kan ik niks mee en ben ik al een poosje geleden mee gestopt. Ik doe alleen nog aan verjaardagen.

Zo stuur ik al jaren geen kerstkaarten meer. Ik ben gekapt met mensen weken voor het überhaupt 25 december is, 'gezellige dagen' toe te wensen. Nieuwjaarsdag wensen doe ik uit mijzelf alleen naar de mensen toe met wie ik de jaarwisseling 'vier'. Als ik iemand daarna tegenkom die me de beste wensen wenst, kan ik er niet omheen en zal ik wel moeten. Het is een beetje gek om alleen "dank je wel" te zeggen en gewoon weg te lopen. Maar het liefste zou ik er helemaal mee stoppen.

Vlam zou graag elke week een bos bloemen voor me meenemen. Ik heb hem gezegd dat ik dat niet wilde. Ten eerste weet ik dat hij van me houdt. Een zeecontainer bloemen betekent niet dat zijn liefde als groter ervaar. Ten tweede vind ik het helemaal niet bijzonder als hij elke donderdag met een bosje tulpen onder zijn oksel binnen zou stappen. Nogal van de voorspelbare. Bloemen mogen altijd, maar niet als het een star, vast ritueel wordt. Idem dito voor het idiote Valentijnsdaggebeuren dat binnenkort weer losbarst. Ik hoef geen bevestiging van zijn liefde op 14 februari. Ik voel het het hele jaar door.

Mijn moeder is gelukkig niet beledigd of gekwetst als ik haar niet bel op Moederdag. Een paar jaar geleden zijn we na overleg gestopt met die onzin. We hebben bijna elke dag wel even contact via de mail. Bellen doen we eens per maand ofzo en we zien elkaar eens per 6 weken denk ik. Ik denk dat ze wel weet dat ik van haar houd. Ik vind niet dat ik dat hoef te illustreren/bewijzen door elke 2e zondag van mei haar te bellen of een bosje bloemen te brengen. Ik weet dat ze het leuker vindt als ik het hele jaar door aandacht aan haar geef, interesse toon.

Ik geef onze grasparkiet Iep op 4 oktober geen extra trosgierst. Hij heeft elke dag lekker te eten, ik kus hem 7 dagen in de week, geef hem iedere dag weer de aandacht die hij verdient, klets tegen hem. Ik denk niet dat hij boos op me wordt, als hij van andere grasparkieten hoort dat zij wél een vers sepiaatje hebben gekregen en hij niet.

Ik heb via via begrepen dat ik een enigszins beledigde schoonfamilie heb. Onder andere omdat ik ze geen gelukkig nieuwjaar heb gewenst. Wat technisch gesproken trouwens niet helemaal waar is, want Vlam stuurde ze ook uit mijn naam een mailtje. Toen zij ons op nieuwjaarsdag belden, hield Vlam het gesprek kort want we zaten midden in een Harry Potter. Later bleek dat de ganse schoonfamilie achter de pc had gezeten, ze hadden met ons willen Skypen. Tsja, soms komt zoiets even niet uit. Dat kan toch?

Ik stuurde de afgelopen maanden mijn schoonmoeder de nieuwste uitgaves van Happinez per post, omdat ze die in Frankrijk niet kan kopen. De 2012 agenda kocht ik ook voor haar. Ik deed er zelfs een kaartje in waarop ik schreef dat ik hoopte dat de agenda vol zou komen met mooie momenten. Tot voor kort mailden mijn schoonvader en ik enkele keren per week. Ik informeerde naar hun gezondheid, de laatste nieuwtjes op hun huis-verkoop-gebied, heb ze zelfs geholpen met allerlei makelaarsites. Ik heb mijn schoonzus tig mailtjes gestuurd toen ze een zieke vriendin had en erg verdrietig was, heb 100 keer haar verhaal aangehoord terwijl ik zo mijn eigen sores had. Toen ze een nieuwe baan kreeg, kocht ik rozen voor haar. Je kunt veel van me vinden, maar onattent ben ik absoluut niet.

Het is jammer en nogal kortzichtig vind ik, dat je dan wél afgerekend wordt op een niet uiten van een gestandaardiseerde en in mijn ogen nietszeggende wens.

Liefde moet in mijn optiek een ongedwongen, vrijblijvende, vooral niet eisende emotie zijn. Op het moment dat je aan verplichtingen moet voldoen, dat je gepusht wordt tot het door de ander bepaald sociaal wenselijk gedrag, dat er druk achter zit, wat is het dan waard? Wat stelt het dan voor? Geen ene reet toch?

“Love is the absence of judgment.”
--- Dalai Lama ---

Nieuwe fase

2012-01-22T05:50:00.002+01:00

Inmiddels woon ik al weer ruim drie maanden in de seniorenflat die twee maal zo groot is als mijn vorige appartement(je) en het bevalt me uitstekend. Ik heb soms het gevoel dat ik weer eens aan een geheel nieuwe fase in mijn leven begonnen ben. In de afgelopen drie maanden heb ik vaker mensen (familie, vrienden) op bezoek gehad dan in de voorgaande drie jaar. Ik woon/leef nu al ruim 15 jaar alleen, maar onlangs schreef ik in een mailtje aan de Zuster: "Sinds ik hier in Noord woon, heb ik juist wat vaker het gevoel dat het wel weer eens leuk zou zijn, als er nog iemand hier rond hing. Dat betekent overigens niet, dat ik nu ga daten of op andere wijze op zoek ga." De Zuster kent me wel een beetje dus ze mailde terug: "Als je gaat daten, pleurt ik van mijn stoel ;)"

Ik ben gereformeerd opgevoed en weet dus dat in het boek Genesis staat dat God na de schepping van Adam zei: " Het is niet goed dat de mens alleen is, ik zal een helper voor hem maken die bij hem past." Merkwaardigerwijs was Zijn volgende stap niet het creëren van Eva, maar "vormde hij uit aarde alle in het wild levende dieren en alle vogels". In dat licht bezien zou het meer voor de hand liggen een huisdier aan te schaffen, dan een nieuwe partner te zoeken. Maar in de 18 jaar dat ik katten heb gehad ben ik allergisch geworden voor katten (en honden) en met andere soorten huisdier heb ik niks.

Dus toch maar wat meer de deur uitgaan en aantrekkelijk ogende alleengaande vrouwen aanspreken? Dat zal er niet van komen. Ik ben daar gewoon niet erg handig in. Dat heb ik dan ook maar één keer gedaan, op 2 juni 1967, en dat heeft bijna dertig mooie jaren geduurd. Maar toen was ik dan ook, zoals de Amerikanen zeggen "swept off my feet". Dat zie ik niet meer gebeuren en als dat al zo was, zou het geen dertig jaar duren, want ik zie mezelf geen 102 worden. Ik weet ook wel dat daten tot een succes kan leiden (zie Zuster-Vlam), maar ik zie me zelf bij de eerste ontmoeting face to face al denken: Nee hè! Daarbij komt dat ik altijd al goed in mijn eentje kon zijn. Een van mijn mooiste vakanties was die waarin ik in mijn eentje een wandeltocht door de Zweedse bergen maakte en tien achtereenvolgende dagen geen mens gezien, laat staan gesproken, heb.

Intussen ben ik er wel weer zo aan gewend alleen te wonen en dat te laten of doen, waarin ik op een gegeven moment (geen) zin heb, dat ik het waarschijnlijk lastig/hinderlijk zou vinden weer continu met iemand rekening te moeten houden. De kans dat ik iemand tref voor wie ik dat graag over zou hebben acht ik buitengewoon klein.

Ik heb nog iets gedaan wat ik voor het laatst in 2001 deed: een vakantie, (d.w.z. een reisje naar het buitenland, vakantie heb ik het hele jaar door) geboekt. In september ga ik een weekje naar het Griekse eiland Karpathos. Ik ben daar in 1994 met Boukje geweest, maar het wordt geen 'sentimental journey'. Ik vond het gewoon een aardig eiland, dat qua gebouwen niet al te toeristisch aandeed. Ik verblijf daar in een hotel, zodat er 's morgens een ontbijt voor me klaar staat. Het zou best kunnen, dat ik overdag niet verder kom dan een ligbed aan de rand van het zwembad, waar ik dan vertoef met een goed boek. Er is wifi, dus ik kan ook gewoon blijven doorbloggen. Mocht er op een aanpalend ligbed een zeer aantrekkelijk persoon verblijven, dan laat ik het direct weten.

x

Schooladvies.

2012-01-20T07:18:00.002+01:00

Afgelopen dinsdag zaten we tegenover de juf van Jill om het middelbareschool-advies te krijgen. Jill heeft een voorlopig advies gekregen. Als ze de aankomende 2 weken haar stinkende best doet en laat zien dat ze het écht kan, krijgt ze het advies VMBO-TL (theoretische leerweg). Als ik het goed begrepen heb, staat dat gelijk aan het mij bekende MAVO-D van vroeger.

Jill is een typisch Alpha-meisje, net als haar moeder. Op taalgebied scoort ze op HAVO niveau, op rekengebied slechter dan slecht. Daardoor gaat het gemiddelde fors naar beneden.

Ik vind het allemaal prima. Ik weet dat mijn dochter een kat-uit-de-boom-kijk type is en alles langzaam aanpakt, eerst moet er gewend worden, moet ze haar draai vinden, zich volledig op haar gemak voelen en dan pas gaat er gepresteerd worden. Wie weet kan ze na de VMBO verdergaan en uiteindelijk worden wat ze op dit moment wil: fysiotherapeut of lerares. De toekomst zal het zeggen. Voor nu is belangrijk dat ze lekker in haar vel zit.

Volgende stap op dit voor ons geheel nieuwe terrein is de schoolkeuze. Want hier in de Randstad zijn er scholen zat. De aankomende weken gaan we er verschillende bezoeken om de sfeer te proeven. We shall see.

Eén en ander roept herinneringen op. Zo kreeg ik ooit eens het advies HAVO-VWO. De schoolkeuze was snel gemaakt; op het eiland waar ik woonde was niet veel spoeling. De MAVO, LTS en Landbouwschool vielen af qua niveau. De plaatselijke Christelijke scholengemeenschap waar alle meisjes zich in lange rokken voortbewogen was geen optie. Ik had nog niet dood gevonden willen worden in zo'n outfit. Ik was namelijk de eerste Gothic denk ik, de uitvindster.

Ik had het veel te druk met uitslapen, spijbelen, vriendjes, bierdrinken en werken, zakte tweemaal in HAVO 4 en moest van school. Ik heb nog 2 jaartjes Agogisch werk gedaan maar belandde vrij vlot in het fulltime werken, in de horeca. Toen ik Jill kreeg was dat nogal lastig toe te passen. Om 3 uur 's nachts naar je bed en op 7 uur je baby ophalen bij de gastouder was best pittig.

En dus haalde ik in 2004 mijn MBO doktersassistente en in 2008 mijn HBO praktijkondersteuner. Via vele omwegen en tig jaar later heb ik toch nog aardig wat behaald. Niet wat ik nu wetende met al mijn kennis en levenservaring had gewild (ter info: huisarts of psychiater) maar het komt aardig in de buurt.

Het enige dat ik voor mijn dochter hoop, is dat zij wél weet wat ze wil straks. Dat ze een doel krijgt waar ze naartoe kan werken. Scheelt voor later een hoop teleurstellingen en sores. Ik kan het weten.

Flow.

2012-01-19T07:03:00.000+01:00

Vandaag een kort berichtje. Ik was gisteren gesloopt en ben heel vroeg naar bed gegaan. Meestal schrijf ik 's avonds mijn stukje voor de volgende dag. Als ik om half 7 's morgens uit de douche kom, installeer ik me met ontbijt aan de eettafel en herlees ik mijn blogje. Waar nodig pas ik de zinnen aan, verander zo nu en dan nog een woord, herstel eventuele foutjes en klik op 'publiceer'. Vandaag was er dus niks te publiceren.

Ik heb wél heel goed nieuws voor u. Dat ik zelf heel stil en intern aan het verwerken ben en niet al te enthousiast op durf te reageren na de afgelopen maanden waarin het teleurstelling op teleurstelling was. Maar vooruit: ik ga het delen met de hele goegemeente. U dus.

Vlam heeft morgenmiddag een sollicitatiegesprek. Om 3 uur moet hij in Eindhoven zijn. Ik heb geen idee hoe ik zijn kansen in moet schatten. Het is iets dat hij al jaren niet heeft gedaan, maar waar wel zijn interesse ligt. Vlam is aardig gespannen, logisch ook. Er hangt best wel wat van af namelijk. Maarre: duimt u even mee met ons?

De afgelopen week heeft Vlam een telefoongesprek gehad waar hij al een poosje tegenop zag en mee aan de worstel was in zijn hoofd. Nu hij die vervelende woorden geventileerd heeft, lijkt de druk er vanaf. Dat is fijn. De inhoud van het gesprek niet echt, maar soms moeten dingen je van het hart. Ermee rond blijven lopen geeft veel spanning, dat is maar weer gebleken.

En gistermiddag kreeg Vlam een telefoontje dat hij vanmiddag ergens een pand moet gaan inmeten en volgende week woensdag kan beginnen aan een nieuwe klus. Yes! Brood op de plank en een vent die het huis zo nu en dan weer verlaat. Wat geeft 1 zo'n klusje een lucht.

De lening van de vriend heeft ook lucht gegeven. Na één en ander even te hebben laten bezinken, kan ik melden dat we er allebei blij mee zijn dat we het hebben gevraagd. Het is een lekker gevoel om even van die megazorg af te zijn. Om even geen gehijg in je nek te voelen.

Vol frisse moed gaan we weer verder dus.

Stiekem toch meer woorden gebruikt voor dit logje dan ik van plan was. Nou ja.

Spreekbeurtopsmuk.

2012-01-18T06:11:00.000+01:00

Beste juffrouw van Jill en directrice van de school,

Ik wil graag mijn verwondering/irritatie/onvrede uitspreken over hoe tegenwoordig spreekbeurten en boekbesprekingen gaan.

Ik was altijd in de veronderstelling dat het moest gaan om de inhoud, over de inzet die een kind tentoongesteld had, de interesse die het getoond heeft en het leren spreken in het openbaar.

Vandaag de dag komen kinderen met complete Powerpoint presentaties aanzetten waarvan je mij niet wijs kunt maken, dat de kinderen ze zelf in elkaar hebben geflanst. Uiteraard help ik Jill, luister ik, geef ik tips. Maar het gaat me te ver haar hele spreekbeurt in elkaar te zetten. Moet ik haar dan straks ook de hele middelbare school door helpen? Samen een studie gaan volgen?

Ook wordt er regelmatig (en steeds vaker) na afloop een kadootje aan de hele klas overhandigd. Moet je een goed cijfer kopen tegenwoordig? Jill wil uiteraard ook graag iets weggeven nu, maar wat moet ik haar zeggen? "Sorry lieverd, je moeder heeft maar 80 euro per week te besteden en heeft het geld niet?" Of eerlijk deel 2: "Mama vindt het bezopen dat spreekbeurten deze commerciële, materialistische wending hebben genomen. Uit principiële overwegingen mag je daar niet aan meedoen? Pech voor jou."

Ik ga er gevoegelijk vanuit dat een leerkrachten zo eerlijk zijn dat zij door deze opsmuk heen kijken en de spreerbeurter louter en alleen beoordelen op de prestatie an sich. Maar kinderen zijn kinderen en kunnen het één niet los zien van het ander; het geeft aan de rest van de klas een zeer vertekend beeld. Alsof je waardering moet kopen.

Kan er niet in de klassen verteld worden dat bovenstaande zaken niet kunnen/mogen?

Of staan jullie als school achter deze laatste nieuwe ontwikkelingen?

Ik hoor graag van jullie.

Met vriendelijke groet,

Lenen.

2012-01-17T07:01:00.000+01:00

Ik ben een groot tegenstander van geld lenen van vrienden/familie. Ik heb het ooit eens 1 keer eerder gedaan, om een opleiding te kunnen betalen. Toen ik ging scheiden van mijn lieftallige ex, kon ik niet meer aan mijn betalingsverplichting doen. Ik opperde de vrienden het afgesproken maandbedrag te verlagen maar zij schonken me de laatste openstaande paar honderd euro. Als start voor mijn nieuwe huis en leven. Ik voel me er nog schuldig over. Mocht ik ooit weer in de gelegenheid zijn, dan ga ik er nog eens over beginnen. Ondanks dat ze het bedrag van schuld in gift hebben veranderd, zit het me gewoon na al die jaren nog steeds niet lekker.

Afgelopen week kregen we van een vriend van mij een aanzienlijk geldbedrag te leen. Om een hele vervelende deurwaarder uit het zicht te houden. De door hen voorgestelde betalingstermijn was niet te doen op dit voor ons nogal financiële zwakke moment. Het ging om 1 van de laatste achterstallige rekeningen uit Vlam's verleden.

Ik heb er een poosje over nagedacht. Iedereen die je in je leven toelaat, heeft een verleden. Soms houden mensen dat verborgen, soms spelen mensen gewoon open kaart met je. Ik wist van Vlam's slechte geldstatus. Ik wist van te voren waar hij aan begon. Ik had ook 'nee' kunnen zeggen en een rondje kunnen overslaan. Ik heb dit -toen/ooit- geaccepteerd en dan moet je niet zeiken.

Aan de andere kant had ik er aardig de schijt in. Als hij in de jaren voor mij gewoon doorlopend een inkomen had gehad én wat handiger met zijn geld was omgegaan, wat boekhoudkundiger was geweest in plaats van struisvogel spelen, had hij er nu beter voor gestaan en was dit nu niet zo verdomde slecht uitgekomen. Ik vond niet dat het mijn probleem was om zijn oude shit op te lossen. Hij heeft namelijk nul last van mijn issues uit het pré Vlamtijdperk.

Maar ik had het ook niet kunnen doen. En dan was ik er nu uiteindelijk toch ook zelf de dupe van geworden aangezien we eenheid. In deze situatie was ik gek geworden als ik er beslag was genomen op onze spullen. De welbekende druppel was het geworden. In deze onzekere tijden moet je huis je haven zijn.

En dus slikte ik al mijn trots door (voor mij als absolute zelfbedruipende en mega-autonome vrouw een geweldige drempel) en vroeg ik de vriend ons te helpen. Tuurlijk, schreef hij me. "What are friends for?" Hij stortte het geld en vertelde me dat ik zelf maar uit mocht maken binnen welke termijn ik terug ging betalen, dat hij me niet ging controleren of helpen herinneren. En met kanttekening dat ik niet mijn vakantiegeld er voor mocht gebruiken. Hoe lief is dat? (Ik weet nog niet of ik me daar aan ga houden, maar dat is een ander verhaal.)

Ik ga de aankomende tijd mijn stinkende best doen nog meer bezuinigingen door te voeren hier. Er moet elke maand iets overblijven om terug te storten. Want in basis ben ik hartstikke tegen lenen. Geld komt namelijk altijd tussen mensen te staan en dat is het me absoluut niet waard...

Brief.

2012-01-16T06:44:00.000+01:00

In het kader van 'we hebben hier een aardige k*%; week, ik heb daarom even geen inspiratie en grijp terug naar een oude challenge' heb ik hier een ouwe koe (lees: opdracht) voor u. U had er nog een paar van me tegoed eigenlijk. Niet dat iemand daar nog op zat te wachten. Pech voor u. Opdracht 22.

A letter to somebody who means a lot to you.

Lieve Vlam,

De afgelopen 5 maanden waren/zijn geen kattenpis. Het begon eind augustus toen je van de ene op de andere dag niet meer kon lopen en met een hernia opgenomen werd in het ziekenhuis. Vervolgens heb je een week of 7 in een ziekenhuisbed in de woonkamer gelegen. De eerste 4 weken sliep ik alleen boven, in ons bed en lag jij beneden. Je schuifelde achter een rollator door het huis. Na weken revalideren moest je afkicken van 2 heftige pijnstillers. Depressief werd je daarvan, er was geen land met je te bezeilen. Na een week of 11 ging je voorzichtig weer aan het werk. Niet omdat je volledig hersteld was, maar omdat er brood op de plank moest komen. Ik heb je 4 weken lang volledig naar de klote thuis zien komen. Daarna stortte (om lekker in het instorten te blijven) de bouw in en zat je wederom zonder inkomen op de bank.

Ik zie je steeds ongelukkiger worden en er is niks wat ik er aan kan doen. Jij voelt je nutteloos, alsof je teert op mijn zak en te gast bent in 'mijn' huis. Je bent bang dat mijn koek vandaag of morgen op is en ik je eruit flikker.

Ik heb mijn eigen sores. Ik word sowieso ongelukkig van jouw ongelukkigheid, het vreet aan me. Ik baal ervan dat de gelijkwaardigheid in onze relatie verdwenen is. Ik kan al weken mijn draai niet meer vinden met iemand die doorlopend thuis is, ik mis mijn alleen zijn, mijn vrijheid. Ik word schijtziek van de opstapelende schulden, van het gehijg in onze nekken van de schuldeisers.

Je begon van de week ineens met "misschien is het beter voor ons als ik ergens een kamer ga huren en me uit laat schrijven van ons adres". Dat zijn geen handige dingen om te denken, laat staan te zeggen.

Dat dat wat wij nu op ons bord krijgen, is een tikkie teveel is voor 2 mensen die nog maar net samen zijn. Die pas zijn begonnen aan hun leven samen. Ik had héél erg graag in die heerlijke gelukkige, ontspannen, verliefde flow blijven zitten die we tot eind augustus hadden, vond dat we daar ook wel recht op hadden na de afgelopen tropenjaren. Helaas is het 'even' niet zo. En donderden we nogal hard naar beneden. Daar zit geen reden achter. Houd op met zoeken naar verklaringen.

Het tij gaat echt wel weer keren. Dat doet het namelijk altijd. We moeten allebei nog even ons best blijven doen, volhouden, inhouden, hopen, slikken, doorhalen en begrip hebben. Als jij nou eens je shields naar beneden laat, wat toegankelijker word, wat aaibaarder? Dan zal ik mijn stinkende best doen me wat minder bitcherig te gedragen.

Komt wel goed schatje.

Het moet. Want ik was -zoals je weet- voornemens ooit, over tig jaar, sámen, met onze kunstgebitten en scootmobielen, hand in hand, onder het genot van een advocaatje, een bingo bij te wonen. Of naar de Keukenhof te gaan. Het is me om het even. Als het maar met jou is.

♥u

Zen

2012-01-15T06:47:00.000+01:00

Als een gewoon mens tot kennis komt, wordt hij een wijze.
Als een wijze tot kennis komt, wordt hij een gewoon mens.

Klinkt dat niet zeer diep en wijs? Ik heb het dan ook niet zelf bedacht, want ik ben nogal 'down to earth'. Ik las het op een website over zen-boeddhisme. Ik kwam daarop naar aanleiding van het blog van de Zuster over ZenZeep. Het was mij al eens opgevallen dat 'Zen' zo langzamerhand wat los is komen te staan van zijn oorspronkelijke betekenis. Iets kan 'Zen' zijn. Je kunt je tegenwoordig 'Zen' voelen, waarvan ik aanneem dat het zoiets betekent als 'lekker in je vel zitten'. En bij ZenZeep moet ik denken aan het uitsluitend gebruik van natuurlijke producten. Daar is niets mis mee, want dat is altijd beter dan je gespleten haarpunten herstellen met producten van de cosmetica-industrie, die vooral chemicaliën door elkaar mengt en proeven op dieren doet.

Ik geloof dat je (Zen-)Boeddhisme geen godsdienst mag noemen, want Boeddha was een gewoon(?) mens, met ideeën en een leefwijze die we tegenwoordig 'spiritueel' noemen. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw gingen 'we' ons ineens ("This is the dawning of the age of Aquarius.") interesseren voor het Boeddhisme en godsdiensten uit India en aanpalende landen. 'We' gingen mantra's uit ons hoofd leren en bezochten goeroes of haalden ze hierheen. Het is mij nooit opgevallen dat al die oosterse wijsheden de mensen daar veel verder gebracht hebben dan wij ons hebben laten brengen door onze godsdiensten. De goeroes zelf en hun discipelen in deze contreien werden/worden er in het algemeen niet slechter van.

Ergens kwam ik "de vier edele waarheden" tegen:
1. Het bestaan is lijden.
2. Het lijden heeft een oorzaak.
3. De oorzaak kan worden opgeheven.
4. De weg om het lijden op te heffen is het achtvoudige pad:
1. juist waakzaamheid, de aandacht moet worden beheerst (waarnemen); 2. juist verstaan, het juiste inzicht is nodig (denken); 3. juist besluiten (denken en voelen) en 4. juist spreken (denken); 5. juist doen, het zedelijke gedrag tegenover mens en dier (voelen); 6. juist leven (eerbaar beroep, willen); 7. juist streven, het beheersen van de wilskracht en 8. juist mediteren.

Dat begint aardig negatief en pessimistisch. Het lijkt de Heidelbergse Catechismus wel: "Wij zijn onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad." Daar wordt je ook niet vrolijk van en daar helpt geen kilo ZenZeep tegen. En over wat "juist" is kunnen de meningen nogal verschillen. Ga maar eens een discussie beluisteren tussen een 'modern theoloog' (zoals Kuitert) en een oud-gereformeerde dominee. Het wordt nog leuker als je er een imam bij zet.

Ik heb niet gepoogd eigenaar te worden van een door de Zuster beschikbaar gesteld stukje ZenZeep. Ik heb al enkele decennia geen zeep gebruikt. Ik ga gewoon onder de douche staan en gebruik puur leidingwater. Dat zou je als een metafoor kunnen beschouwen.

x

Roken.

2012-01-13T07:41:00.001+01:00

Een week voor Vlam zijn hernia (DKH voor intimi) kreeg, stopte hij na ruim 30 jaar te hebben gerookt mijn zijn rare hobby.

Vlam is nog steeds -na ruim 5 maanden- nog steeds sigaretloos. (Voor het gemak tellen we oudejaarsavond waarop hij een half doosje sigaren wegpafte maar even niet mee.)

Ik ben daar zeer blij mee.

Ten eerste scheelt dat gerook ons op die 5 maanden ongeveer 800 euro. Best veel geld. Ik kan daar een hoop leuke dingen van verzinnen. Op 5 maanden bijvoorbeeld bijna 2 maanden huur. Mwah...

Verder was het zo dat Vlam vlak na zijn gestop een blaastest bij mij heeft gedaan, een zogenaamde spirometrie. Daaruit kwam dat hij met zijn 43 jaar een longleeftijd had van 65 jaar. De grens voor COPD is een FEV1 van <80 en een FEV1/FVC <70. Professioneel gelul dat u onmiddellijk mag vergeten. Het betekent heel simpel gezegd ongeveer dat de ratio tussen de hoeveelheid liters lucht die u nog kunt uitblazen én de kracht waarmee u dat kan, onder de 70% is. Vlam scoorde 84 en 73. Grensgevalletjes dus. De rek is door al die jaren roken uit zijn longblaasjes. Ze zijn echt geasfalteerd.

Stoppen met roken zorgt er niet voor dat hij over een jaar of wat ineens een geweldige score heeft, maar wél dat de achteruitgang, het aftakelende proces van zijn longen stopgezet wordt. Zijn FEV1 (de hoeveelheid lucht die iemand in de 1e seconde kan uitblazen) kan nog licht stijgen. Verder is het met roken zo dat je rode bloedcellen minder zuurstof door je lichaam kunnen transporteren. De nicotine kleeft eraan vast en belemmert het vervoer. Stoppen met roken (en dus meer zuurstof in je bloedbaan) zorgt instant ervoor dat je meer lucht hebt.

Hij komt dus niet meer hijgend de 5 trappen naar ons huis boven.

Vlam rookte elke avond voor hij ging slapen, nog een sigaretje op het balkon. Ik lag dan altijd al op bed, frisgepoetst en in een lekker schoon bed. Ik vond die rookwalm dan best ranzig. Ik heb er nooit wat van gezegd want ik leerde hem al rokende kennen dus dan moet je niet achteraf gaan lopen zeiken. Als ik graag een rookloze man had gewild, had ik een deurtje verder moeten kijken.

Zelf ben ik geen roker. Ik heb van mijn 18e tot mijn 25 gerookt. Toen ik zwanger werd, ben ik zonder enig probleem gestopt. 11 jaar lang. In 2009 en 2010 leerde ik 2 rokende mannen kennen en werd ik voor korte tijd weer gelegenheidsrookster. Voor de gezelligheid. En als je zelf af en toe rookt, heb je minder last van de geur en de smaak van sigaretten.

Samen met Vlam heb ik mijn sigaretten in de wilgen gehangen. En daar laat ik ze ook mooi, ze hangen daar meer dan prima. Ik mis het voor de meter niet. Ik ben -halleluja- nul verslavingsgevoelig. Heeft Vlam zo nu en dan nog een moeilijke periode (met name na een sloot wijn), ik heb nergens last van.

Maar waar dit hele verhaal naar toe ging... Ik ben trots op Vlam dat ie het al zo lang volhoudt. En ik ben ook trots op alle andere mensen die ik ken die dit nieuwe jaar rookloos zijn begonnen. Hou vol alsjeblieft. Het is zo'n verschrikkelijke rommel namelijk. Maar dat wist u allang.

PS: ot > Blogger heeft een nieuw reactieveld. U kunt nu ook onderling op elkaars reacties reageren. Erg leuk. Met sommige (oudere? IE?) browsers komt u er helaas nog niet op. Als u problemen heeft met reageren, kan dat ook middels bovenstaand contactformulier. Ik zet de reactie er voor u dan gewoon op. Ik hoop dat het probleem snel opgelost is. Zelf gebruik ik overigens FF en heb geen enkel probleem.

Kriebels.

2012-01-12T06:49:00.001+01:00

Ik heb een vriendin die redelijk ver weg woont, die me erg dierbaar is. Het afgelopen ruime jaar heb ik haar niet gezien en heb ik bewust de boel laten verwateren. En dat zit me niet lekker.

Overigens is het niet zo dat ik niet meer om haar geef. Au contraire: ik ben erg gek op haar, het is namelijk een fantastisch mens met een heel groot hart. Ik vind het heel jammer dat het zo loopt, dat we uit elkaar aan het groeien zijn.

"Dan pak je toch gewoon de telefoon en maak je een afspraak?" hoor ik u denken.

Helaas ligt dat alleen even anders. Ik zal het u uitleggen. Ze heeft een partner waar ik niet zo dol op ben. Ik krijg de kriebels van hem. En niet de goeie soort.

Ik heb hem altijd al matig gevonden, ik weet niet waarom. Heb nooit mijn vinger erop kunnen leggen maar ik kon gewoon niks met hem, hoe aardig hij ook altijd heeft gedaan tegen me.

Hij stond altijd nét te dicht bij, raakte me net teveel aan, staarde net te lang naar mijn borsten.

Bij de laatste logeerpartij stond hij ineens naast me in de badkamer. Terwijl hij zonder twijfel wist dat ik daar was. Ik had alleen een slipje aan en verder niks en deed meteen mijn handen voor mijn borsten.

Hij zei geen sorry, niks. Bleef gewoon op de bekende 'net te' manier net te lang staan en staarde alleen maar. En niet in mijn ogen. En vertrok weer zonder wat te zeggen. Brrrrrr...

Vlam heeft een vriend die ik erg aardig vind. Zijn vrouw daarentegen is van de categorie 'verwend prinsesje' en vind ik erg arrogant. Ze knipt met haar vingers in restaurants, laat iedereen -incluis haar eigen man- voor haar rennen. Zo mocht hij tot 3 keer toe terug naar hun auto lopen om een tas voor haar te halen. En ik weet zeker dat ze geen polio heeft gehad.

Bij de eerste ontmoeting vroeg ze me na een half uurtje, in gezelschap van anderen "Hoe heette je ook alweer?" Zelfs al was het niet expres gedaan om me even op mijn plek te zetten, dan nog was het alles behalve chic te noemen. Als ik iemands naam vergeet, dan probeer ik via slinkse wijze, via anderen daarachter te komen.

Anyway: waar ik naartoe wilde... Je partner en je eigen vrienden kies je zelf uit, zijn/haar/hun aanhang krijg je er gewoon zomaar gratis en voor niks bij. En soms is dat even slikken. En de vraag is wat je daarmee moet. Accepteer je het gewoon uit respect voor de ander of vaar je je eigen koers? En indien je optie b) kiest, vertel je het dan ook? Laat je iemand weten waarom je liever geen contact (meer) wilt? Het is en blijft lastige materie.

Matig.

2012-01-11T06:44:00.000+01:00

Gisteren kreeg ik als reactie op het blogje over de winnaars een reactie van Di Mario "Gefeliciteerd. Ik hoor natuurlijk van die reacties vanzelf weer een logje aankomen......".

Ja dus. Zou Mario me na een paar jaar bloggen soms een beetje kennen? Want inderdaad heb ik wel weer mijn verwonderingen na wat er de afgelopen dagen hier is gebeurd.

Ik begin met de cijfertjes naar aanleiding van onze weggeefaktie:

-er kwamen bijna 1000 extra mensen kijken op mijn blog.
-de site van ZenZeep trok 300 extra bezoekers vergeleken met een normale dag.
-van die 300 mensen heeft er welgeteld 1 (!) een bestelling geplaatst. Shit dus.
-van de 51 mensen die de zeepjes wilden winnen, waren er 26 mij bekend. Mensen die regelmatig reageren.
-de overige 25 zijn mij totaal onbekend.
-van de 15 die er gewonnen hebben, zijn er 7 trouwe volgers (gelukkig zoveel nog!)

Ik heb zitten verzinnen hoe dat gapende gat van 300 bezoekers en 1 bestelling te verklaren is.

Is het de site dacht ik? Want ik kan eerlijk gezegd wel een paar minpuntjes verzinnen over de website van ZenZeep. Hij zou inderdaad wel een kleine make-over kunnen gebruiken, wat gebruiksvriendelijker mogen zijn (wie biedt zich aan om een hardwerkende single moeder zijn/haar IT kunsten aan te bieden?) en -ja- de zeep is aardig aan de prijs als je het vergelijkt met een stukje Marseille zeep bijvoorbeeld. Maar het verschil in kwaliteit is enorm. ZenZeep torent hoog boven de rest uit. Echt. Er kwam een tip van 1 van de lezers of het mogelijk was proefpakketjes zeep te gaan verkopen; goed idee! Zo kun je voor een redelijke prijs één en ander uitproberen. Ik heb het Maria gemaild. Wie weet? Heeft u nog andere tips, aanmerkingen of wat dan ook? Mail het! Alstublieft.

Ook teleurstellend vond ik het dat er zo ontzettend veel mensen interesse hadden die stukjes zeep ter waarde van een paar euro. Mensen die ik eigenlijk nooit hoor of zie. Ik schrijf bijna dagelijks ~~briljante~~ wel aardige stukjes al zeg ik het zelf. Maar alleen als ik iets gratis weggeef, komen er ineens allemaal onbekende mensen uit hun holen om te reageren. Typisch. En vaste lezers voelen zich gegeneerd om mee te doen. Omgekeerde wereld...

We hebben het hier eerlijk gedaan en iedereen een eerlijke kans gegeven. Geen frauduleuze toestanden. Maar ik geef toe: stiekem had ik wel willen sjoemelen met de uitslag. Dan waren die 15 pakketjes naar mensen gegaan die ook vaker de moeite nemen iets te zeggen op dit blogje, die er niet per se iets voor terug verwachten.

'Gratis' is écht een magisch woord.

Geluksvogels.

2012-01-10T06:43:00.001+01:00

Lilian

Moepsje

Sabine

Maris

Yvonne

Zena

Inge

GeldOver

Kreeftje

Oma

Ollie

Melanie

Evelyn

Maaike

Marjan

Bovenstaande mazzelkonten hebben een proefpakketje ZenZeep gewonnen. Ik heb alle 53 deelnemers een nummer gegeven en Jillebil 15 nummers laten uitkiezen.

Mailen jullie me ajb via bovenstaand contactformulier jullie naam + adresgegevens? Dan gaan de zeepjes zo snel mogelijk jullie kant op.

Ik wens jullie alvast veel plezier, lekker ruikende lichamen en ontspannen geesten toe. Geniet met volle teugen van jullie ZenZeep produkten!

Zouden jullie mij (of Maria) na gebruik willen laten weten wat jullie er van vinden? En als jullie nog tips, wensen, suggesties, kritiek of wat dan ook hebben, voel je vrij ons dat óók te laten weten.

De lezers die helaas achter net net visten, kunnen uiteraard via de site iets bestellen. Doen hoor!

Meer!

2012-01-09T16:26:00.003+01:00

Update!

Ik sprak Maria van ZenZeep zojuist op FB en ze vond alle reacties zó leuk dat ze mijn 4 proefpakketjes aanvult met 11 stuks! Ik mag er dus 15 in totaal weggeven.

Hoe leuk is dat?

Meedoen kan tot 12 uur vanavond. Laat uw reactie achter bij het hier onderstaande bericht en doe mee.

Morgen publiceer ik hier de namen van de 15 geluksvogels.

Zenzeep.

2012-01-09T07:43:00.003+01:00

Zaterdag toogden we na Jill te Halsteren te hebben opgehaald naar het nabijgelegen immer gezellige en bovendien pittoreske Oud Vossemeer in Zeeland. Een gat van de bovenste plank. Sorry dat ik het zeg. Wat moesten we daar in vredesnaam doen vraagt u zich af?

Simpel. De beste zeepbereidster van Holland en omstreken bezoeken. Dus. Maria heet ze. Tevens oud klasgenoot van Vlam. Ze hadden elkaar ruim 20 jaar niet gezien. Of ik mee wilde? Leuk toch?

Nee dus. Stiekem stond niet echt te popelen. Want wat moet je in vredesnaam tussen 2 mensen die elkaar al zeker 2 decennia niet gezien hebben en helemaal zin hebben om elkaar te spreken? Iets met spek en bonen? Het vijfde wiel aan een wagen spelen?

Niets was minder waar. Maria bleek een bere-interessant mens. Iemand die vanuit haar levensovertuiging de uitwendige mens mooier probeert te maken middels zeepjes en smeerseltjes die gemaakt worden van uitsluitend eerlijke, biologische produkten. Zonder toevoegingen, zonder opsmuk, zonder conserveermiddelen, niet organische troep, zonder paardenbenen (lees: parabenen. Ik heb veel niet erg 'handige' patiënten. Maar je kunt wel met ze lachen.)

Ik kreeg een uitgebreide demonstratie en uitleg en verliet na een uur of 6 het pand, met een tas vol heerlijk geurende spulletjes die Maria zelf maakt.

Zen Zeep heet haar bedrijfje. En ze heeft een hele lijn geweldig lekkere lichaamsverzorgingsprodukten. En theesoorten. En verzorgingsprodukten voor huisdieren. Kruidenmelanges. Badballen. Serums. Teveel om op te noemen.

Ik zou er even een kijkje gaan nemen, op haar site. En als een speer een bestelling plaatsen. En als ik een suggestie mag doen? De lippenbalsems zijn hemels. Zeker die met honing, vraag het Vlam maar ;)

Als u niet zo'n internetbesteltype bent, kunt u haar ook mailen. Want Maria staat regelmatig op markten. En ik denk ook niet dat ze er een probleem van maakt als u liever een afspraak met haar maakt. Dan kan ze u van alles vertellen over haar geweldig lekkere produkten. Face to face óf in groepsverband. Want ook dat kan. Ze komt graag met haar hele santekraam naar u toe om u ervan te overtuigen dat haar zepen de allerbeste zijn...

En als u na mijn enorme opgehemel nog steeds een zetje in de spreekwoordelijke rug nodig heeft > onder degenen die voor 12 uur vannacht een reactie hebben geplaatst, verloot ik 4 proefpakketjes ZenZeep.

Kijken!

2012-01-08T07:38:00.008+01:00

In mijn eigen weblog, 'Beggartalk' besteed ik nog al eens aandacht aan paranormale zaken, niet omdat ik daarin geloof, maar juist omdat ik daar niet in geloof en sowieso elk geloof als bijgeloof beschouw en me elke keer weer enigszins kwaad maak om mensen die schatrijk worden door andere mensen te belazeren. Om dezelfde reden heb ik een hekel aan alternatieve geneeswijzen, ook al spreken voorstanders daarvan tegenwoordig graag over 'complementaire geneeskunde'.

Een bekend, om niet te zeggen: beroemd, medium is Derek Ogilvie, die in volle zalen spreekt met de geesten van overleden geliefden, kinderen of ouders van de bezoekers van zijn shows, die door RTL4 worden uitgezonden. Nu lees ik in de Volkskrant - die het weer uit De Pers heeft - dat morgenavond (Nederland 3, 21,55 uur) in een Vara-programma is te zien, hoe Ogilvie in contact treedt met de overleden grootvader van presentatrice Londa Hakeboom, die later opbiecht dat opa helemaal niet dood is. Zo'n truc heb ik ook al eens uitgehaald. Hier kun je lezen hoe een paranormaal begaafd persoon mij een boodschap doorgaf van een overleden broertje dat ik nooit gekend heb, omdat het maar drie maanden oud geworden is en overleden is toen ik ruim één jaar oud was.

Ogilvie begon met shows waarin hij claimde dat hij de gedachten en gevoelens van baby's (die nog niet konden praten) kon 'lezen' en aan de ouders (meestal moeders, van 'moeilijke' baby's) kon overbrengen: The baby whisperer. Nu heb je in de VS de James Randi Educational Foundation. James Randi heeft zich ten doel gesteld telepaten en andere paranormaal begaafden te ontmaskeren. Al jaren heeft hij één miljoen dollar klaar liggen voor iemand die - onder gecontroleerde omstandigheden - kan bewijzen dat zhij inderdaad over paranormale gaven beschikt. Ogilvie stemde met zo'n onderzoek in, maar (ook) hij slaagde er niet in het bewijs te leveren. Die één miljoen dollar is nog steeds beschikbaar.

There are more things in heaven and earth, Horatio, Than are dreamt of in your philosophy. Ja, die ken ik ook. Maar de geest van die vermoorde vader van Hamlet was gewoon bedacht door Shakespeare. Hamlet zelf trouwens ook. Kijken dus, morgenavond.

x

Saunabezoek.

2012-01-07T04:33:00.000+01:00

Woensdag waren we zoals ik gisteren al meldde, in de sauna. Deze keer was het gezien de Efteling-achtige drukte enigszins teleurstellend. Normaal gesproken vind ik het een geweldige belevenis.

Ik ga maar 1 of 2 keer per jaar. Maar elke keer weer als ik voor het eerst op zo'n dag mijn naakte lichaam in een bubbelbad laat zakken, vraag ik me al waarom ik niet vaker ga. Dan neem ik mezelf op zo'n moment voor inderdaad wat frequenter zo'n uitje in te lassen, om vervolgens een jaar later tot de conclusie te komen dat het weer idioot lang geleden was, dat ik er voor het laatst kwam. Stom.

Ik ken een aantal mensen dat je met geen 10 paarden er naartoe krijgt. De enige reden is dat het blootgeloop hen tegen staat. Dat kan ik me voorstellen. Het is ook even wennen om je 'en plein publique' op je onaantrekkelijkst te laten zien. Want laten we eerlijk wezen: een aangekleed mensch is stukken mooier. Aan de meeste lijven mankeert wel wat namelijk.

Zo ook aan dat van mij. Ik heb een hangbuik, op mijn linker borst zit een heel vaag restant van een oude tatoeage die na enkele laserbeurten nu lichtgrijs is. Het lijkt wel schimmel. Dan heb ik nog een te dikke kont met een mooie verzameling putjes. En na een jaartje samenwonen met Vlam en iets teveel lekker koken en dito wijntjes, ontdekte ik recentelijk ook 2 extra 'zakken' onder mijn schouderbladen. Ik transformeer langzaam in een kameel, geloof ik.

Maar gelukkig heb je in zo'n sauna meer mensen aan wie wat 'mankeert'. Erger nog: er is geen enkel lichaam perfect. Ik zag schitterende slanke lichamen en dan hingen er enorme hangborsten aan. Hele mooie gespierde mannenlichamen met een raar hoofd erop. Buiken waarbij de mijne verbleekt. Zeekomkommers (die Jill-term hebben we erin gehouden na ons bezoek aan het naaktstrand afgelopen zomer) formaat cocktailaugurkje. Lelijke voeten, klutsknieën, enorme bilpartijen, behaarde ruggen, ontsierende moedervlekken en geweldige jaren '70 bossen schaamhaar.

Ik zag een vrouw met 1 borst. Waarschijnlijk een amputatie na borstkanker.

Er was een man met 1 been die zich op krukken voortbewoog. (Ik vroeg me nog wel even af hoe hij in een zwem- of bubbelbad zou komen. "Pardon mevrouw, maar zou u me alstublieft even een duwtje willen geven?" Of zoiets?)

Over stoer gesproken.

Dán heb je pas maling aan wat andere mensen van je vinden. Dan ben je de overtreffende malingtrap. En zo hoort het ook.

Ondergedoken.

2012-01-06T00:01:00.000+01:00

Zo, ik ben terug. Helemaal opgeladen en weer klaar voor de 'strijd'.

De afgelopen week ben ik even digitaal ondergedoken, maar nu lijkt het veilig om weer vanonder mijn steen te kruipen.

Het is nu, luttele seconden na publiceren van dit blog namelijk 6 januari. Oftewel: Drie Koningen. En vanaf heden mag er officieel geen 'gelukkig nieuwjaar' meer worden gewenst. Há! Dat u het even weet.

Uiteraard gun ik u allen het allerbeste op elke gebied, maar dat doe ik 365 dagen per jaar. Ik weet dat het andersom ook is, want anders had ik u allang uit mijn leven gebannen dan wel uw IP adres geblockt. Ik hoef geen bevestiging in de vorm van (digitale) kaarten met rendieren, hulsttakjes en glitters. Ik voel de warmte het hele jaar door, echt.

Ik stel bij deze voor dat we per direct ook kappen met onze top weet-ik-hoeveels, jaarverslagen, terugblikken op 2011 en aanverwante onzin. Het is verdorie 2012 en leven doe je niet in het verleden, maar in het heden.

Mijn heden is lekker. Ik heb namelijk vakantie, op dit moment. En eigenlijk doe ik al bijna een week niet veel meer dan semi-uitslapen, lang douchen, beetje fietsen, boodschapjes doen, af en toe wat lezen, koken, eten en wijn drinken.

Jillebil is uit logeren. De eerste helft van de vakantie zat ze bij een vriendin in Zeeland, de laatste paar dagen is ze bij oma in La Belgique. Ik heb een heerlijke dochter waarvan je eigenlijk nooit 'last' hebt. Ze is rustig, doet regelmatig haar ding alleen, eet altijd gezellig mee met ons, kan aardig lang tafelen, is zelden chagrijnig... Kortom: we hebben er haar graag gewoon bij. Maar zo even saampjes met Vlam heeft ook zijn charme.

Zo togen wij woensdag naar de sauna in Bleijswijk. Samen met zo'n slordige 50.000 andere mensen bleek later. De eerste 3 uur ging het nog wel, was het heerlijk. Daarna werden het een soort Efteling-achtige praktijken. In bubbelbaden bestemd voor 4 zaten er 7. Het was vechten voor een plaatsje in het restaurant. Alle relaxruimtes waren tot aan de nok toe bezet. Om een plekje in de sauna te bemachtigen, moest je over een aantal andere mensen heen klimmen (btw très charmant in je blote muts, dat begrijpt u?) Overal zaten kakelende, herriemakende mensen, ook in de stiltezones. Niet ons idee van ontspannen. We waren dus voortijdig weer verschwunden helaas.

Klein tegenvallertje nog: de spirituele sauna was gesloten wegens technische problemen. Dat vond ik wel apart. Hadden ze dat van te voren niet kunnen voorzien dat er een mankement aan zat te komen?

In ieder geval: ik vermaak me prima. Dinsdag hoef ik pas weer aan de arbeid. En gaat het echte leven weer beginnen. En zonder in de bovengenoemde sauna te hebben gezeten, voorzie ik een prima jaar. Ik ben er in ieder geval klaar voor.

Conference

2012-01-01T07:10:00.001+01:00

Zal ik vandaag eens traditioneel beginnen? Ik wens jullie allemaal een voorspoedig en gelukkig 2012 toe. O ja, en een gezond 2012 natuurlijk, want gezondheid is ons grootste goed (al willen we daar niet al te veel voor betalen). Laat me het nog wat anders zeggen: ik wens jullie het door jullie gewenste jaar toe, want jullie verstaan onder voorspoed en geluk mogelijk heel wat anders dan ik.

Zoals alle voorgaande jaren, is mijn goede (?) voornemen dit jaar mij niets voor te nemen. Ik ga gewoon op de oude voet verder. Ik blijf dus gewoon roken. Ik verander niets aan mijn eet- en drinkgewoonten. Ik blijf gewoon bloggen, elke dag op mijn eigen 'Beggartalk' en elke zondag hier.

Ik acht het niet geheel uitgesloten dat ik de komende tijd wel eens een verandering in mijn leefpatroon zal aanbrengen, maar waarom zou ik daarvoor op 1 januari een beslissing moeten nemen? Vorig jaar heb ik al een redelijk ingrijpende verandering aangebracht: mijn verhuizing. Die had ik me niet op 1 januari 2011 voorgenomen. Daarvoor dacht ik er al eens over en medio vorig jaar viel de beslissing, die ook tot kleinere beslissingen aanleiding gaf: zo kijk ik nu naar een tv-scherm dat zeker 6 keer groter is dan het vorige (dat was ook niet veel groter dan de monitor van mijn laptop) en ik doe mijn eigen was weer. Al vóór de jaarwisseling besloot ik dat het toch wel echt tijd werd om iets te doen aan de staar in mijn linker oog. Lees hier (en huiver) hoe mijn bezoek aan de oogarts verliep.

Gisteravond was ik alleen thuis, zonder oliebollen, zonder champagne, zelfs geen goedkopere bubbeltjes. Gistermiddag keek ik of de tv iets te bieden had vóór middernacht. Ik zag dat Youp van 't Hek weer eens aan de beurt was voor de oudejaarsconference. Er is al een hele generatie opgegroeid, die niet de oudejaarsconferences van Wim Kan (eerst voor de radio, later op tv) live heeft meegemaakt. Het was toen helemaal geen jaarlijkse traditie. Hieronder kun je een gedeelte zien van de Oudejaarsconference van 1973, het eerste jaar van het kabinet-Den Uyl en het jaar van de oliecrisis en de autoloze zondagen. Het was politiek cabaret van een niveau dat daarna niemand meer gehaald heeft. Als je als politicus niet door Wim Kan op de korrel genomen werd, stelde je in feite ook niet veel voor.

Youp slaagde er ook dit keer weer niet in Wim Kan te doen vergeten, laat staan te overtreffen. Hij is er zelfs niet in geslaagd ook maar een licht glimlachje bij mij teweeg te brengen, maar dat zal wel aan mij liggen. Naar mijn oordeel is Van 't Hek een slap aftreksel van zichzelf geworden. Misschien had ik wel naar Beau van Erven Dorens moeten kijken. Niet dat ik van hem veel humor verwachtte, maar het was in ieder geval nieuw. Op gids.publiekeomroep,nl las ik: "Hij stort zich op de ultieme uitdaging in cabaret: de oudejaarsconference." Wikipedia schrijft over Wim Kan: "Kan was altijd heel kritisch over zijn eigen werk. Alles moest tiptop in orde zijn. Eerdere opnamen van voorstellingen van hem op 14 januari 1969 en 14 mei 1973 werden nooit op televisie uitgezonden omdat hij er zelf niet tevreden over was". Aan die zelfkritiek is Van 't Hek nog niet toegekomen.

Afwezigheidsbericht.

2011-12-31T01:54:00.002+01:00

Om met de mooie woorden van één van mijn patiënten te spreken, van wie ik afgelopen week onderstaande autoreply kreeg op mijn verstuurde mail:

Sent: Tuesday, December 29, 2011 3:58 PM
Subject: Niet aanwezig maak u niet druk.

ik ben even weg of aan het slapen ik bel u terug zet altijd u telefoon nummer neer dan bel ik met spoed op

ik kan ook de helle dag weg zijn voor andere dingen.
ik dank u

PS: ik zie u in het nieuwe jaar wel weer. Ga er even een paar dagen tussenuit. Iets met uitslapen, geen klokken, niks verplichts, sauna, lezen, gezelligheid enzo. Mag ik u een meer dan leuke oudejaarsavond wensen? En voor het nieuwe jaar alle goeds? Moge 2012 al uw dromen overtreffen... Het is u gegund namelijk.

TVOH

2011-12-30T10:09:00.000+01:00

Woensdagavond waren Vlam, Jill en ik in de Heineken Music Hall. We hadden vrijkaartjes gekregen voor een concert van The Voice Of Holland.

Elke vrijdag zitten we met zijn drietjes om half 9 in de startblokken om het programma te kijken. Toen we dus de mogelijkheid kregen om iedereen live te gaan zien, zeiden we meteen volmondig "ja".

Voor Billemans was het haar eerste concert. Het wicht was enigszins nerveuzig voor aanvang. In een strakke skinny jeans, een glitter topje en met een enorme toef mascara plus oogschaduw plus lipgloss betrad ze de zaal.

We hebben genoten. Echt. Wat was het leuk om na tig jaar weer eens een concert te bezoeken. Om waterig bier uit een plastic bekertje te drinken. Om ruim 1,5 uur lang mee te blèren. Om ~~heupwiegend, swingend, woest dansend~~ lichtjes en heel voorzichtig mee te deinen op de muziek.

Aan het gejuich te horen, zijn Paul, Charlie en Wouter degenen met de grootste kans de winnaar te worden. De zaal ging los wanneer zij opkwamen.

Paul kreeg de grootste applausen. Wat zangkunsten betreft onterecht, want ik vind dat hij 1 van de slechtste stemmen heeft, hij zingt namelijk heel snerpend. Maar wat kan die vent een show weggeven, amazing. In zijn glittershirt met zicht op zijn borsthaar tot aan zijn navel (technisch gesproken buikhaar dus) en panterlegging, rende, danste, joelde en genoot hij over het podium. Helemaal in zijn nopjes, helemaal vrolijk en stralend. Een genot om naar te kijken, echt.

De vrouw met de harp (lees: Iris) mag wat mij betreft het veld ruimen. Ze heeft een prachtige stem, maar is een nogal statische verschijning, zo zittend achter haar instrument. Ik ben zelf ook niet weg van de harp an sich, maar dat is mijn mening. Ik vond één en ander nogal Droomvluchterig overkomen. Not my cup of tea.

Michelle -van wie ik hoge verwachtingen had- vond ik teleurstellend. Superstem, maar veel te onzeker overkomend op het podium.

Ik vind Bart en Erwin goed zingen, maar niet bepaald popsterren. Sorry mannen, maar ik vind jullie iets belegen. Erwin heb ik niet eens zien lachen, die nam het allemaal wel erg serieus...

Chris en Charly. Tsja. Goeie zangers, maar ik vind ze qua uitstraling nogal wat missen. Alhoewel ik zelf denk dat Charly 2e gaat worden...

Laura vind ik een tof wijf. Mooie stem, toffe uitstraling.

Sharon is een getalenteerde zangeres/danseres. Maar ik vind haar een tikkie ordinair en de stijl muziek (Beyoncé en aanverwante artikelen) waar ze goed in is, vind ik afschuwelijk. Veel te schreeuwerig, erg opdringerig.

Marloes heeft ook een dijk van een stem. Maar ze mist de entertainment factor.

Zelf was ik na het zien van de show het meest overtuigd van Niels. Ik vind/vond hem een raar dun mannetje met een niet al te prettige uitstraling, maar mèn, wat kan die man zingen zeg! Je kunt ook goed zien dat hij aardig wat podiumervaring heeft, want hij bespeelde het publiek met een ongekende eenvoudigheid. Het ging het allemaal zó makkelijk af. Ik ben om. Niels. Die moet winnen.

Ik kijk nu al uit naar 6 januari.

Bent u fan? Indien ja: wie is uw favoriet?

Twitter.

2011-12-29T06:56:00.001+01:00

Ik dacht eervorige week "Doe es gek" en meldde me aan op Twitter. In het kader van "de zuster zat nog niet genoeg achter haar pc".

Nee hoor, ik geef het eerlijk toe: ik was gewoon retenieuwsgierig.

Na 2 weken daar te hebben rondgedoold kan ik kort zijn: ik vind er tot op heden geen zak aan. Ik heb totaal 121 tweets verstuurd. Eigenlijk allemaal een reactie op andere mensen. Geen op zichzelf staande mededelingen.

Waarom niet?

Ik snap niet zo goed waarom mensen er allemaal van die loze kreten opzetten. Ik vind het helemaal niet boeiend om te lezen dat die en die op de bus staan te wachten. Of dat het regent in Limburg. Of wat iemand eet. Ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen interesse hebben in wat ik eet. Incluis fotootje.

Dat er mensen hun 'state of mind' erop gooien snap ik ook niet. Ik heb ook wel eens een een kwalitatief wat mindere dag. Mij helpt het geen fluit omdat op heb web te gooien en dan de 'oeh's en ah's wat érg voor je over me heen te krijgen. Ik voel me dan nog steeds flut.

En als ik blij ben of iets fijns meemaak, geniet ik intern. Of met mijn echte mensen, irl. Ik heb niet de onbedwingbare behoefte in een paar zinnetjes dat te delen met mijn digitale vrienden.

De manier waarop die kreten geschreven worden, spreekt me ook niet erg aan. Ik zie mensen waarvan ik weet dat ze behoorlijk intelligent en grappig zijn de grootst mogelijke onzin schrijven.

Ik houd van schrijven en ik deel aardig wat van mijn privéleven, maar ik heb daar echt meer tekst voor nodig dan 140 tekens. Iets in 140 leestekens proppen, is niet bevredigend voor me, ik kan er niet mijn ei in kwijt.

Twitter is een soort grote afgeschermde chatbox. Als ik chatten leuk zou vinden, dan had ik mijn MSN account wel aangehouden, ooit, toen. Op mijn Gmail account heb ik de chatoptie uitgezet. En ik doe alsof ik doorlopend offline ben op Facebook. (Ik heb overigens gisteren een eigen community op FB. Gewoon even zoeken op Zuster Klivia. Er staat nog niet veel op, maar ik ga er van de vakantie mee aan de slag. Aanmelden kan dus)

Daarbij vind ik dat ik per dag per saldo al genoeg online bezig ben. Ik blog, reageer op diverse andere blogs, mail en zit op Facebook.

Conclusie: het is gewoon niet mijn ding. Ik kijk het nog een paar dagen aan, kijk of ik ineens overtwittert word door een positief gevoel. Indien nee, dan stop ik er weer mee.

Is het wel úw ding?

Opvoeding.

2011-12-28T06:40:00.000+01:00

Ik probeer mijn dochter zo goed mogelijk op te voeden. Goed in mijn optiek dan hè? Want wat goed is, is een discutabel onderwerp.

Omgangsvormen en etiquette zijn zaken die voor mij erg belangrijk zijn.

Jill moet eten met bestek, een servet gebruiken, niet praten met volle mond en netjes rechtop zitten. De maaltijden zijn hier in Huize Klivia een rustmoment, waarop we samen zijn. Dus niks op de bank, TV aan. We eten eigenlijk altijd aan tafel. Wanneer iemand belt tijdens een maaltijd, dan wordt er niet opgenomen. We bellen na afloop van de maaltijd wel terug.

Beleefdheid is ook iets dat ik hoog in het vaandel heb. Jill moet ouderen mensen die ze niet kent met 'u' aanspreken. Persoonlijk vind ik dat ze binnen de familie- en vriendensfeer het woord niet hoeft te gebruiken. Ik vind het ouderwets en het schept in mijn optiek teveel afstand.

Als Jill me niet verstaat en antwoordt met "Hè?", vind ik dat onacceptabel. "Wat zeg je?" is wat ik graag hoor. Hey (hay) is for horses tenslotte.

Ook netjes iemand bedanken of groeten vind ik belangrijke zaken. Jill hoeft van mij met verjaardagen niet de hele kring af en zich onder te laten kwijlen door mensen die ze amper kent, ik vond dat zelf ook altijd gruwelijk, van die natte kussen van mij onbekende tantes. Maar even netjes je aan- en afmelden kan geen kwaad. En als je iets krijgt, bedank je daar voor.

Ik krijg regelmatig vriendinnetjes van Jill over de vloer die wat minder netjes zijn opgevoed, dat kan uiteraard. Niet iedereen is hetzelfde. Ik probeer me er niet aan te storen.

Maar toen we van het weekend een vriendinnetje van Jill op een rondje schaatsbaan trakteerden kwam er geeneens een "dank je wel". Erger nog: het begon al toen ze bij ons binnenkwam en geen gedag zei tegen ons, we werden gewoon genegeerd in ons eigen huis.

Dus toen Jill en vriendin uitgeschaatst waren en zich bij Vlam en mij voegden, heb ik ze niet gevraagd of ze misschien een warme chocolademelk wilden. Ik was even klaar met Miss Onopgevoed schuine streep Ondankbaar. Jill en zij zijn samen naar huis gefietst (ze liep overigens weg zonder gedag te zeggen) en Vlam en ik kwamen een uur of wat later er achteraan.

Bij thuiskomst was er daarover even een gesprek met Jill. Of zij toch alsjeblieft wél alle bovenstaande zaken deed en zei als ze bij andere mensen thuis was? Ik zou me namelijk doodschamen als ik er achter kwam dat ze zich zo onbeschoft als haar vriendinnetje zou gedragen...

Restverwerking.

2011-12-27T06:42:00.000+01:00

Nope, dit blog gaat niet over wat u de aankomende week kan doen met de leftovers van uw kerstdiners. Ik ga u geen tips geven over hoe u leuk een stukje kalkoen in een quiche kan verwerken. Of de niet gebruikte paprika's in een ovenschotel.

Het gaat over een tv programma dat ik pas geleden zag. Een bere-interessant programma welteverstaan genaamd "Kill it, Cut it, Use it " op TLC. Het ging over restverwerking. De resten van geslachte beesten om precies te zijn.

Ik leerde er dat de zwemblazen van Tilapia's gedroogd, vermalen en door bier gemengd worden. Het collageen uit die blazen maakt het bier helder.

De gemalen poten, voelsprieten en schilden van garnalen worden in haarlak gebruikt. Het verstevigt en geeft glans aan uw haar.

Het haar van varkens wordt veelal gebruikt om haarborstels van te maken.

Keratine wordt gewonnen uit hoeven, nagels en haar van verschillende dieren. Het zit in shampooproducten om menselijk haar te verstevigen.

Talg lijkt op stearinezuur en wordt ook gemaakt van dierenvet. In Duitsland wordt het vet van herten veel gebruikt in bodycrèmes. Talg uit schapenvet zit vaak in lipsticks.

In een schapenplacenta zit een bepaald proteïne dat de huid van binnenuit verjongt. Ook zou de moederkoek de collageenproductie stimuleren en de huid steviger maken. Als u nog steeds niet genoeg heeft van schapenmoederkoek, kunt u het ook in uw haar smeren. Het wordt namelijk ook verwerkt in shampoos.

Van de darmen koeien wordt de bespanning van tennisrackets gemaakt. U heeft 4 koeien nodig om 1 racket te vernieuwen. Dat u het even weet. En de hoeven kunnen vermalen worden. Dat poeder is een bestanddeel van sommige soorten brandbluspoeder.

Amber is persoonlijk één van mijn favorieten. Het is eigenlijk simpel gezegd gewoon drijvende walviskots en het wordt verwerkt in parfums. Voor de geur zelf, maar door het vet (cholesterol) dat erin zin, blijft het parfum beter 'hangen' aan de huid.

Kortom: u smeert een halve boerderij slash Dolfinarium op uw lichaam, elke dag weer.

Of u consumeert dingen waar u -als u er goed over na gaat denken- zeer waarschijnlijk onpasselijk van wordt.

Niemand ontkomt eraan. Ook de vegetariërs/veganisten onder ons niet.

Want het is helaas redelijk onduidelijk wat plantaardige producten en dierlijke producten zijn. Zelfs in producten met het misleidende label 'organisch' mogen namelijk toch nog 5% chemicaliën, dierlijke of niet-ecologische ingrediënten zitten.

U zult vanaf nu dus elke keer dat u uw haren wast, of uw favoriete parfum achter uw oren sprayt, of een biertje drinkt na een fijn potje tennis waarschijnlijk even aan mij denken. En de arme diertjes die hun leven hebben gegeven voor u...

Vraagjes

2011-12-25T07:00:00.008+01:00

Zijn jullie er klaar voor?
Zijn jullie gisteren misschien al naar de nachtmis geweest?
Kijken jullie vooruit naar plezierige dagen of zien jullie op tegen de verplichte nummers? Vandaag met die ouders en morgen met die andere ouders?
Krijgen jullie bezoek of gaan jullie op bezoek?
Kip, kalkoen, wild of gourmetten?
Wel of niet naar de kerk?
Gezellig met het hele gezin/de hele familie een WII-party houden of gaan jullie ouderwetse bordspelletjes doen? Mag een boek lezen ook?
Zijn jullie thuis of ergens in een hotel of bungalowpark?
Liggen er cadeautjes onder de kerstboom of zaten die allemaal al in de zak van Sinterklaas?
Hoeveel kerstfeesten hebben jullie al gevierd? Op school? Op het werk? Bij de club?

Als deze 70-plusser zegt dat hij beide kerstdagen helemaal alleen thuis is (en tijdens de jaarwisseling ook) barsten jullie dan in medelijden uit? NIET DOEN! Ik zou, in de gegeven omstandigheden, niet anders willen. En ik wens jullie van harte en welgemeend plezierige kerstdagen toe.

Ruimte.

2011-12-23T07:55:00.002+01:00

Dat ik erg gek ben op Vlam, was u waarschijnlijk allang bekend. Ik blog regelmatig over hem en volgens mij zijn het alleen maar positieve zaken die ik vermeld.

De laatste tijd bemerk ik bij mijzelf wat irritaties naar hem toe. Dat heeft niks te maken met het feit dat ik hem zat ben, of mijn liefde minder is geworden. Au contraire, ik houd heel erg veel van die man en moet er niet aan denken dat ik hem zou moeten missen. Mijn hart zou breken.

Het afgelopen jaar dat we samenwoonden is nagenoeg vlekkeloos verlopen. Ook onze vakantie waarin we 3 weken dag en nacht samen waren, was een feest. Voor het eerst in mijn leven was ik zolang van huis, zolang samen en was het zo gezellig tussen mij en mijn partner. Voor mij was alles heel bijzonder, ik was verbaasd dat het ook leuk kon zijn, zo intensief met en bij iemand zijn.

Inmiddels is dat heerlijke gevoel aardig de kop ingedrukt.

Bijna 4 maanden samen zijn, is teveel voor me. Ik ben een vrouw die haar ruimte nodig heeft. Dat heb ik al vanaf kind zijnde. Ik móét bij vragen alleen zijn, niet hoeven praten. Ik wil niet op elkaars lip zitten, geen symbiotische verhouding met wie dan ook.

Ik wil soms thuiskomen in een leeg huis. En niet -als ze uit haar werk komt- een man wil die op haar zit te wachten. Mijn werk vergt soms veel van me en ik heb 9 van de 10 keer geen zin om meteen bij thuiskomst wéér gezellig en geïnteresseerd te doen. Ik kan het soms gewoon even niet opbrengen.

Toen Vlam gewoon lekker zelf aan de slag was en einde van de middag thuiskwam, kon ik echt overlopen van liefde en sprong ik van blijdschap hem weer te zien, half in zijn armen.

Nu kom ik thuis, zie ik zijn auto al staan en overvalt me eerder een gevoel van "Nee hè, niet nu al?" en daar baal ik van. Ik wil het niet. Ik doe mijn stinkende best niet zo te denken, maar het is er. Ik schaam me er zelfs voor want hij verdient dit niet, hij is zo goed voor me.

Maar het gaat niet weg, dat klotegevoel. Met vlagen is het er erger dan ooit. De laatste week had ik een aardige dip kan ik je zeggen.

Ik mis mijn vrije vrijdagen. De momenten waarop iedereen het pand had verlaten en ik een wierookje aanstak, een espressootje maakte en een beetje voor me uit zat te staren op de bank.

Ik mis mijn uurtje alleen zijn als ik uit mijn werk kom. Het uurtje waarin ik na een indrukwekkende, veelal drukke en emotionele werkdag heel even kon opladen. Door een kwartiertje onder een fleecedekentje in slaap te vallen, door in alle rust alvast iets voor te bereiden voor het diner, door een half uurtje te lezen. Gewoon, even niks en niemand. Stilte.

Het gaat niet om de oppervlakte, al hadden we een villa tot onze beschikking, het gaat om de fysieke ruimte. Dus flauwekul opmerkingen van mensen dat een groter huis zou helpen, wuif ik bij deze weg.

Ik wil een partner die zijn eigen leven leidt, naast dat van mij. De situatie zoals die nu is, druist tegen alles in wie ik ben en wat ik verlang van mijn leven, van mijn relatie.

Het vooruitzicht dat Vlam de komende weken geen werk heeft, benauwt me verschrikkelijk.

Na gisteren, na een vrij onaangenaam gesprek met hem, gaat het weer aardig. Ik heb even stoom kunnen blazen. Door naar de volgende ronde. Uiteraard met hem. Want we overleven het wel, deze kwalitatief uitermate teleurstellende periode. Op naar Huize Avondrood samen!

Verrassing!

2011-12-22T06:42:00.001+01:00

Ondanks dat we zoals gisteren beschreven nogal krap zitten, hebben we besloten wél wat voor elkaar te kopen met de kerst. Kado's hoeven niet duur te zijn, het is gewoon leuk om wat te geven en te ontvangen. Om moeite voor elkaar te doen, degenen van wie je houdt te verwennen.

Ik geef geen fluit om de kerst, maar wil niet dat mijn dochter daar de dupe van wordt. Die moet de feestdagen gewoon ervaren en onthouden als iets feestelijks.

En dus heb ik met de voor mijn verjaardag gekregen kadobonnen 2 luchtjes voor haar gekocht, en 2 nagellakjes. En bij de plaatselijke textielboer scoorde ik een 'lingeriesetje' voor 4 euro. Zwart met glitters. Meisjes van bijna 12 worden daar wel blij van denk ik.

Wat ik voor Vlam heb gekocht, zeg ik niet. Want hij leest mee. En dan zou het geen verrassing meer zijn.

Want daar wilde ik naartoe: verrassingen.

Vroeger, als kind zijnde, was het nog een complete verrassing wat je kreeg voor je verjaardag, sinterklaas of kerst. Als ik het tenminste voor die tijd niet gevonden had. Want believe me, ik keerde het hele huis binnenstebuiten uit nieuwsgierigheid. En dan was het de kunst om op het moment dat ik het allang bekende kado kreeg, heel verrast te reageren.

Als je volwassen bent, weet je vaak al wat je krijgt. Want mensen vragen het gewoon aan je, om missers te voorkomen. "Wat wil je voor je verjaardag?" Of je ziet het omdat je het samen met ze koopt. Of je ziet een kassabon liggen waarop precies staat wat de ander gekocht heeft.

Of je krijgt een bon. Begrijp me niet verkeerd, ik ben gék op bonnen. Niks zo lekker als iets te kopen waarmee je jezelf kunt verwennen. Maar het verrassingselement is daarmee verdwenen. En dat is bijna het leukste van kadootjes krijgen. De 'spanning' met het uitpakken.

Ik vind het altijd jammer dat je van te voren weet wat je gaat krijgen. En dus reageerde ik amper op Vlam's vragen over wat mijn kerstwensen waren. "Zoek het maar uit! zei ik"."Verras me..."

Vlam dook Rituals in en kwam daar een kwartiertje later mét tasje weer uit. Altijd goed.

Bij thuiskomst bekeek ik het giftsetje dat hij erbij gekregen had. "Wat leuk dat je iets voor jezelf erbij ontving" ze ik nog. "Voor mezelf? Is dat mannenspul dan?" vroeg hij en begon twijfelend te kijken.

Yep. Hij had zich vergist en iets uit de mannenlijn van Rituals gekocht.

Of ik de spulletjes weer even wilde gaan ruilen en zelf iets wilde uitkiezen wat ik lekker vond? Nee dus. Zo weet ik nog steeds wat ik krijg.

En dus gaat ie vandaag of morgen de zaak even ruilen. Want ik wil verrast worden.

Boevrouw.

2011-12-21T06:55:00.000+01:00

De laatste weken ben ik weer iets van druk(ker) in mijn hoofd met de nasleep van DKH.

Vanaf eind augustus zitten we al in de 'ellende'. Bijna 17 weken. Ik vind dat best lang. 32% van dit jaar was matig tot zeer matig te noemen. Gelukkig hebben we nog 64% op op te teren, bijna 1/3 van een jaar vol leuke herinneringen, mooie momenten.

Nou klinkt het alsof het de laatste tijd alleen maar kommer en kwel is en dat is natuurlijk niet waar. Maar ik vind het met vlagen wel lastig om de lol van dingen in te blijven zien. De teleurstellingen die ik elke keer moet opvangen, moet plaatsen, gaan me niet in de koude kleren zitten. Steeds is er een sprankje hoop... En dan dondert alles weer een paar stappen terug.

Een week of 6 geleden ging Vlam eindelijk weer halve dagen maar ook op halve kracht werken. Na 11 weken kwam er eindelijk weer wat geld binnen van zijn kant. Niet genoeg helaas. Want van half geld, haal je geen ruim 2 maanden achterstand in.

Vervolgens zat hij weer bijna 2 weken thuis omdat de enige klus die er was op dat moment, een hele zware was. En zeer waarschijnlijk een enorme terugval voor zijn rug zou betekenen. Uiteraard heeft hij die niet aangenomen. Zijn gezondheid is belangrijker dan geld. Dat moge duidelijk zijn.

Deze week heeft hij een klus van 3-4 dagen. Vanaf volgende week zit hij weer thuis. Zo rond de kerst is er in de bouw niks te doen, in januari zal er -zoals het er nu naar uit ziet- doodstil zijn. Het is momenteel een klotetijd in de bouw.

Geld houdt het bed niet warm, dat weet ik. Maar dit niet-geld houdt mijn hoofd ook niet rustig.

Ik merk dat ik één en ander ~~behoorlijk schijtziek en nog veel meer hele lelijke woorden~~ een beetje zat begin te worden.

Ik verdien met mijn salaris 50 euro boven het bijstandsniveau en dat is niet genoeg om al onze kosten te dekken. Normaal gesproken zouden we dat prima redden, ik kan namelijk erg goed met geld omgaan. Maar Vlam heeft door de crisis in de bouw in 2009 en 2010 wat achterstanden opgelopen naar belastingdienst en leveranciers die we tot DKH in ons leven kwam, druk aan het inlopen waren. Elke maand dat er nu geen geld binnenkomt, zakken we dieper in het financiële gat.

We waren voornemens oud & nieuw in de Franse Alpen te gaan vieren, bij mijn schoonouders. Benzine en tol kosten ruim 400 euro. Geld dat we momenteel op 400 andere manieren beter kunnen besteden.

Ik heb er zo'n ontzettende hekel aan om de wijste te zijn, de saaiste, de meest verantwoorde, maar we zouden dus gek zijn als we onze plannen niet zouden annuleren en gewoon in de Randstad zouden blijven.

Ik haat het om de boevrouw te moeten zijn straks, ik zie er zo tegenop om de slechtnieuwsbrenger te zijn als ik iedereen moet teleurstellen. Jill, Vlam, schoonouders... Gatver.

Want mits we nog even de lotto winnen, vieren we oudejaarsavond gewoon in eigen huis.

Volgend jaar beter. Hoop ik...

Wensen.

2011-12-20T06:50:00.000+01:00

Het zal u niet ontgaan zijn dat we over een dag of wat kerst ~~moeten~~ mogen gaan vieren.

Zelf ben ik er -ondanks dat ik er zeer weinig mee op heb, maar dat bleek al uit bovenstaande alinea- noodgedwongen al een maandje erg druk mee. Zo half/eind november begonnen patiënten me al gezellige kerstdagen te wensen. "Voor als ik je niet meer zie voor die tijd....".

Elke mail die ik de laatste 3 weken ontvangen heb, eindigde met de welbekende 'gezellige dagen' en de 'beste wensen'. Bij voorkeur volgepropt met knipperende lichtjes, lachende rendieren en huisdieren met kerstmutsjes op.

Ik moet wel het één en ander terugwensen, want anders mis je wat op het sociale vlak. Schijnt. En dus heb ik maar -om van het getyp af te zijn- in de handtekening van mijn Outlook zo'n standaardwens geplakt. Want dat is wat de mensen willen.

Die kerst- en nieuwjaarswensen die ik nu al een ruime maand ontvang, zijn nog daar aan toe. Ik kan er mee leven. Maar nét trouwens.

Maar dat 'ze' me dan straks ook nog eens tot en met pak 'em beet eind februari een gelukkig nieuwjaar gaan wensen, is iets waar ik me nu al druk om maak. Dat het 'officieel' maar mag tot vóór Driekoningen (6 januari), daar hebben de meeste mensen lak aan.

En ook stom: dat ik verplicht mij slechts vaag bekende mensen terug moet kussen omdat ze zich zonder enige vooraankondiging half in mijn armen werpen, vind ik ook redelijk vervelend. Ik gun iedereen zijn gelukkige nieuwjaar, echt. Meer dan. Maar kan dat zonder lijfelijk contact svp?

Al met al duren mijn feestdagen een kwartaal. Dat is toch verschrikkelijk voor een niet-feestdagen liefhebber, zeg nou zelf. Heeft u geen ontzettende medelijden met me?

Voorspellend.

2011-12-19T06:34:00.000+01:00

Ruim een week geleden verloor ik voor de zoveelste keer mijn fietssleutel. Gelukkig had ik nog een reservesleutel. Ware het niet dat die op een onvindbare plaats lag. En ik dus noodgedwongen een week lang de fiets van Vlam moest gebruiken.

Gisternacht droomde ik dat ik wist waar mijn reserve fietssleutel lag. In de dekenkist, tussen mijn belangrijke papieren. Niet op álle andere plekken die ik de afgelopen 2 dagen overhoop heb gehaald. En believe me, ik heb echt de onderste steen boven gehaald. Elk laatje, elke doos, alle kasten zijn binnenstebuiten gekeerd.

Na een week zoeken werd ik zondagmorgen wakker en wist ik het. Alvorens ik thee ging zetten, ging plassen of wat dan ook, dook ik eerst even de kist in.

En jawel: helemaal onderin een Curver box, tussen bankafschriften en loonstroken, lag mijn reservefietssleutel. Halleluja!

De afgelopen week heb ik gegraven tussen al in geen eeuwen meer gedragen sieraden, babykleertjes van Jill, tig jaar oude brieven van mijn vader en eerste vriendje van de lagere school, mijn pennenblikje van Winnie the Pooh uit de brugklas, een al in geen eeuwen meer gebruikte Zippo, en potje met melktanden van Jill, een bejaarde Australische munt, wat oud Nederlands geld (ter info: uit het gulden tijdperk), mijn eerste druk singletje van the Righteous Brothers, lege geoxideerde batterijen, kapotte gloeilampen, verjaardagstaartkaarsjes, kerst- en paasversiering. Geluk bij een ongeluk: ik heb alles wat ik de afgelopen jaren kwijt was gevonden. Behalve die koleresleutel dus.

En dan ineens -in een droom notabene- krijg ik door waar ie ligt. Het moet niet gekker worden.

Binnenkort start ik mijn eigen waarzeggerstent denk ik. Ik heb een gave. Ik ga mijn naam veranderen van Zuster Klivia in Madame Klivia.

Ik reken btw halve tarieven. Ik voorzie namelijk geen glansrijke carrière.

Want als ik écht goed was, dan had ik mijn originele sleutel wel gevonden, niet alleen mijn reserve.

Slapen

2011-12-18T07:34:00.001+01:00

Het is,terwijl ik de eerste woorden van dit blog typ, 3:38 uur. Wat nu weer? Welke idioot zit er nu in het holst van de nacht aan zijn pc, om een tekst te schrijven? Voel ik me wel goed? Ik voel me prima, maar ik kon de slaap niet meer vatten. Lag ik me ergens zorgen over te maken? Absoluut niet. Zie ik tegen de zondag op? Nee,integendeel. Mijn zussen komen me assisteren bij het op alfabet zetten van de laatste boeken in mijn boekenkast, de non-fiction boeken. Daarna eten we de reeds door mij bereide snert, waarvan ook nog een schoonzus komt genieten. Zij heeft vooral in de eerste dagen na mijn verhuizing veel hand- en spandiensten verricht.

Wat is er dan aan de hand? Het zit zo. Ik had een vrij lange dag achter de rug. Gisteren was ik om een uur of zes, de gebruikelijke tijd, op. Schreef een blogje op mijn eigen 'Beggartalk', bekeek mijn ingekomen mail en schreef een mailtje. Vervolgens ging ik weer even naar bed en sliep nog een uurtje. Daarna wat radio geluisterd bij het nuttigen van een ontbijtje. Vervolgens deed ik nog wat kleine boodschapjes, zoals een bos bloemen en één roos halen. (Ik zet elke week een roos bij een collage waarin een foto van mijn vrouw verwerkt is. Deze keer was het weer een gele. Die kleur rozen gaf ik haar ook bij ons huwelijk en bij haar crematie.)

's Middags begaf ik mij naar Den Haag, waar een voormalig collega een borrel gaf ter gelegenheid van zijn pensionering en de zestigste verjaardag zijn vrouw. Hij had een deel van een kroeg in de Oude Molstraat afgehuurd. Het was zeer druk en er was nauwelijks ruimte om je te bewegen. Met twee ex-collega's met wie ik het altijd goed kon vinden, ben ik in een aanpalende kroeg, waar het beduidend rustiger was, voor eigen rekening wat gaan drinken. Ik had om 17.30 uur afgesproken met een vriend in Den Haag. Wij zouden wat gaan eten bij 'Rootz', een gelegenheid waar ik met de Zuster wel eens aangenaam gelucht had. Die vriend had daar on line gereserveerd. Dat was ook per e-mail bevestigd, maar eenmaal daar bleken ze niets van de reservering te weten en alle tafels waren bezet. We gingen dus op zoek naar een alternatief. Dat werd een Italiaan, waar ik weer eens uitstekende carpaccio heb gegeten: alleen olijfolie en schilfers Parmesaanse kaas als begeleiding. Ook de spaghetti carbonara stemde tot tevredenheid. We dronken koffie met cognac op het min of meer verwarmde terras van de Boterwaag, zodat we daarbij ook nog een rokertje konden opsteken.

Om een uur of tien was ik weer thuis. Ik zag nog een stukje Nieuwsuur en vervolgens de samenvattingen van de gisteren gespeelde wedstrijden in de Eredivisie. Daarbij dronk ik een kop thee en de laatste slok uit een fles whisky. Zoals gebruikelijk en verwacht viel ik als een blok in slaap. Toen ik wakker werd, dacht ik dat het een uur of vier zou zijn. Ik wordt altijd na een uur of vier slapen wakker, doe een plasje en val direct daarna weer in slaap. Deze keer dus niet. Dat overkomt me zo'n één keer per jaar. Als me dat te lang duurt ga ik dus mijn bed uit en ga ik lezen of schrijven. Nu (4.30 uur) ga ik weer naar bed.Hieronder zie je hoe laat ik weer wakker werd om dit te publiceren.

Bezittelijk.

2011-12-16T07:45:00.000+01:00

Sinds een jaartje of zoiets zijn Vlam en ik elke dag samen. In den beginne alleen in de weekenden. Vervolgens kwam er eens een dagje doordeweeks bij omdat we het wel heel gezellig hadden samen en de dagen tot het weekend zo ver weg leken. En sinds ergens december vorig jaar sloop het erin dat we dagelijks samen in elkaars gezelschap waren. Eerst van zondagavond tot en met vrijdagmiddag in mijn huis en de weekenden in het zijne. We hadden een soort luxe weekendhuisje zeg maar. Maar dat sloeg nergens op uiteindelijk. Meer dan dubbele lasten en veel onrust. Ik bleef slepen met sporttassen. Ik wist op het laatst niet meer wat in welke koelkast lag.

In juni pakte Vlam zijn boeltje in, trok bij ons in en woonden we officieel samen. We kozen mijn huis uit omdat dat veel goedkoper was. En omdat Jill op die manier niet al te veel veranderingen zou moeten ondergaan. Ze kon gewoon op haar school blijven en op dezelfde manege blijven paardrijden. Dat leek ons wel zo netjes naar haar toe aangezien dat gesamenwoon van ons ook al door haar strot geduwd was. Kinderen hebben al zo weinig te vertellen.

Het allerliefste had ik in de stad waarin we wonen een vers huis gescoord. Neutraal terrein zeg maar. Ik had het leuk gevonden om samen iets te kopen of huren dat ons allebei beviel, om samen de inrichting te bepalen, op zoek te gaan naar nieuwe accessoires, kleuren voor op de muren uit te zoeken, te bakkeleien over welke lampen we gingen kopen. Samen opnieuw te beginnen.

Nu kozen we van beider inrichtingen dat uit wat het mooiste, nieuwste, meest praktische was en voegden we het samen. In mijn territorium, hoe je het ook went of keert.

Want het heeft best een poosje geduurd eer Vlam 'mijn' huis als het zijne zag. Zijn spullen staan er wel in, zijn stempel is erop gedrukt, maar het was toch echt eerst mijn plekkie waar hij ook mocht wonen. Logisch dat hij even heeft moeten acclimatiseren. Ik had dat zeer waarschijnlijk ook gehad als we in zijn stulpje waren getrokken.

Ik op mijn beurt heb ook erg mijn best moeten doen ineens de bezittelijke voornaamwoorden te veranderen in mijn hoofd. Om hem zeker niet het gevoel te geven dat hij te gast was in ~~mijn~~ ons huis. Ineens werd mijn slaapkamer van ons. En zijn bank was ook plotsklaps van mij. Best even wennen om zaken ineens te gaan hernoemen.

En nog steeds, na een jaar gaan we wel eens de 'fout' in. Zo vroeg Vlam me van de week, al kokende "Zeg, dat servies van jou... Kan dat in de oven eigenlijk?" Het viel me ineens op. En dat was de aanleiding van dit blogje.

Ik ken mensen die al jaren getrouwd zijn, samen kinderen hebben en het nog steeds hebben over 'mijn' huis en 'mijn' caravan. Of nog erger: 'mijn' dochter. Tenenkrommend vind ik dat. Als er iets is wat je samen gemaakt hebt én hebt, is het wel een kind. Of je moet Maria heten. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

In ieder geval... Mi casa es su casa is soms niet zo heel eenvoudig toe te passen. Of wel?

Groen.

2011-12-15T07:14:00.002+01:00

Nee, wees gerust. Ik ga niet wéér beginnen over biologische toestanden. Dat was vorige week wel genoeg ophef voor de aankomende maanden. (Alhoewel ik me kostelijk vermaakt heb met alle commotie op het onderwerp.)

Ik wilde het hebben over mijn groene vingers, of eerder het gebrek daaraan.Tenminste, dat was altijd wat ik dacht.

Ik doe namelijk maar wat. Ik geef mijn planten alleen water als hun bladeren op half zeven hangen. En dan waarschijnlijk veel te veel. Ik gooi met gemak de inhoud van een colafles in de pot. Zo eens per 2 jaar (als ik echt niks te doen heb en loop te zoeken naar klusjes) verpot ik mijn planten.

Ik houd van orchideeën, maar flikkerde tot Vlam in mijn leven kwam, de uitgebloeide plant na bewezen diensten -hoppatee- in de groencontainer. Die dingen bloeien eens per jaar ofzo en om nou een jaar tegen een bak soepgroente aan te gaan zitten kijken tot de volgende bloei? Wees eerlijk, de plant an sich in een onooglijk ding toch?

Vlam bracht toen hij bij ons introk zo'n bak soepgroente mee. Hij had dat ding al plusminus 10 jaar en was er emotioneel aan gehecht. Omdat ik niet de rotste ben, mocht de plant meeverhuizen. Groot was mijn verbazing dat ie bijna direct in de knoppen schoot, zeker een half jaar te vroeg. Sinds hij bij ons woont, knip ik na de bloei de takken uit mijn orchideeën en verhuizen ze naar het naaikamertje tot ze weer zin hebben in bloei te gaan. Als Vlam erachter komt dat ik levende wezens weggooi, is ie zwaar teleurgesteld in me. En dat moeten we niet hebben natuurlijk.

Ook de foeilelijke Hertshoornvaren die hij meenam, tiert tot mijn verbazing welig, hij is veel groter dan toen hij bij ons binnenkwam. Dat doet hij expres denk ik.

Een ander plantje (de soort is mij even onbekend) uit zijn collectie snoei ik bijna wekelijks bij, omdat dat ding aan alle kanten enorme nieuwe scheuten aanmaakt. Niet te geloven. Hij is al 2 keer zo groot geworden sinds hij aan mijn 'zorgen' is toevertrouwd.

Ik doe niks aan die planten. Ik vergeet ze regelmatig water te geven, ik verzuip ze zo nu en dan, ruk en knip lukraak stukken eruit en praat niet tegen ze. En toch doen ze het beter dan toen er wél voor ze gezorgd werd.

Ik denk dat ik exemplaren te pakken heb met een anti sociale persoonlijkheidsstoornis, socioplanten. Of dat het Asperger-planten zijn...

Illusie?

2011-12-14T06:46:00.001+01:00

Vriendschap is een illusie, een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

Aldus "Het Goede Doel".

Is dat zo, hadden ze gelijk?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik wisselend denk over vriendschappen. Soms verbazen mensen je met hun akties, zowel positief als negatief. Ik ben vaak verrast door de goedheid van mensen, maar eerlijk gezegd nog vaker teleurgesteld door het gebrek eraan.

Mensen waar je het minste van verwacht, staan klaar voor je als je het slecht hebt. Mensen waar je denkt op te kunnen bouwen, laten verstek gaan op cruciale momenten. Meer dan je denkt. En vaak van degenen van wie je het het minste verwacht. Wat is dat toch?

De afgelopen 4 maanden hebben we met vlagen behoorlijk zware periodes gehad in Huize Klivia. Zowel emotioneel, als financieel.

Emotioneel zijn we er wel weer bovenop, financieel nog lang niet. Zeker nu Vlam sinds een week weer thuis zit. Er waren geen nieuwe klussen meer op de bouw. Er was er wel eentje, maar die zou teveel van zijn rug vergen. Eentje met een nogal aanzienlijk terugvalkans. En dat risico kunnen we gewoon niet nemen. Wat als het fout gaat? Moeten we dan weer het ziekenhuisbed bestellen? De Tramadol uit de kast halen? Dank je de koekoek. Ik heb liever een blije, mobiele en gezonde man, dan geld op de bank. Maar het neemt niet weg, dat ik best wel baal van deze nieuwe 'dip'. Ik had gehoopt dat de flow waarin we zaten, iets langer had geduurd. (Een jaartje of 40. Of is dat teveel gevraagd?)

Maar vriendschap, dat was de insteek van dit blog. Ik dwaal weer eens af.

Van een aantal mensen om ons heen, had ik stiekem wel een beetje gehoopt dat ze er meer voor ons waren geweest, de afgelopen maanden. Ik ben iemand die nooit ergens om zal vragen, ik rooi het zelf allemaal wel. En misschien is het dus ook wel mijn eigen 'schuld' dat ik op sommige vlakken ietwat teleurgesteld ben. Ik had ook aan de bel kunnen trekken, duidelijker kunnen zijn. Maar toch... Ik had gehoopt dat er bepaalde mensen waren die wat meer van zich hadden laten horen, hulp hadden aangeboden, gevraagd hadden of we misschien wat geld hadden willen lenen, een luisterend oor voor me hadden gehad, Vlam meer aandacht hadden gegeven...

Ik ben de laatste weken mijn stinkende best aan het doen, deze negatieve gevoelens te neutraliseren. Want wat heeft het voor zin? Ik zou na 38 jaar toch wel moeten weten dat 'in the end' jijzelf de enige bent waar je echt op kan bouwen. Nogmaals: ik ben een ster in doen alsof ik het allemaal wel trek. Misschien had ik duidelijker signalen moeten afgeven.

Eén van Vlam's vrienden heeft het in mijn ogen wel helemaal bont gemaakt. Ik ben er nog niet over uit of ik nog zin heb om met hem om te gaan, om interesse in hem te tonen.

Toen we voor het eerst na 11 weken buiten waren, even koffie gingen drinken in de stad, kwamen we hem tegen. Hij vroeg hoe het met Vlam ging. Vlam zei: "Ik heb net ruim 10 weken thuis gelegen, met een hernia". "Ja, dat had ik gehoord" zei de vriend.

En dat was het. Meer kwam er niet. Geen uitleg, geen excuus, niks, noppes, nada.

Ik zou me werkelijk kapot schamen als ik hem was. Hij heeft in die 10 weken namelijk 0 keer gebeld, 0 sms'jes gestuurd, 0 e-mails verzonden en is 0 keer langsgekomen. Terwijl hij wist dat 1 van zijn vrienden met heel veel pijn thuis lag.

Dan heb je in mijn beleving niet eens een laagje chroom. Dan ben je gewoon een waardeloos sujet. Rijp voor de kliko.

Hoppatee: weg ermee!

Leesgenot.

2011-12-13T06:39:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag reisde ik met de trein van de Randstad naar Bergen op Zoom, alwaar ik met mijn moeder had afgesproken. (We zouden samen naar de Intratuin te Halsteren gaan. Dat was overigens heel gezellig, maar daar gaat dit blog niet over.)

Sinds enige tijd heb ik een vriendje dat in bezit is van auto en mij het liefste overal naartoe brengt en weer ophaalt. Daarbij ondernemen we behoorlijk wat gezamenlijk, dus ik reis eigenlijk amper meer met het OV.

Toen ik vrijdagmorgen in een trein stapte die vervolgens koud het station uitgereden was en meteen al een dik kwartier stilstond omdat er iets aan de wissels mankeerde, wist ik ook alweer waarom ik het treinreizen niet heel erg gemist had.

Toen het euvel eenmaal verholpen was, de trein zijn reis voortzette en ik geïnstalleerd met een grote cappuccino onderuit gezakt in de bank zat/lag/hing, realiseerde ik me dat het eigenlijk heel erg lekker is om je met de trein te vervoeren.

Zeker nu ik sinds mijn verjaardag in het bezit ben van een heus BeBook! Want -oeh ah- wat is het heerlijk om zo relaxed te kunnen lezen.

De mijne heeft een intern geheugen van pak 'em beet 500 MB, -wat neerkomt op zo'n 1000 boeken- en is nog verder uit te breiden met een SD kaartje. De batterij gaat ongeveer 7000 bladzijdes mee. Nou lees ik héel erg snel, maar over zoveel bladzijdes doe ik best een hele poos. Het leuke aan op deze manier lezen is, dat je op de meest onmogelijke manieren kan. In de meest idiote houdingen. Om lekker relaxed papier te kunnen lezen, heb je toch echt 2 handen nodig. En dien je enigszins rechtop te gaan zitten. Na een uurtje, heb ik vaak al last van mijn handen. Met dit snufje hoeft dat dus niet. Verder weegt hij nog geen 300 gram, is hij dun en klein en past dus met gemak in mijn handtas, in tegenstelling tot een beetje pil. Met de komst van mijn e-bookvriendje, passen er nog met gemak mijn 300 lippenstiften, 5 pakjes Kleenex, handcrème, zonnenbril, pleisters en wat voor rotzooi een vrouw nog meer meesleept. Het scherm is heel rustig aan je ogen en reflecteert amper. Zelfs in de felle zon is het nog meer dan prima te lezen. Ik genoot dus, daar in die trein. Met volle teugen. Wat dat betreft hadden we voor mijn part in Loppersum af kunnen spreken.

Conclusie: lang leve de e-boeken! Driemaal hoezee!

Ik heb mijn laatste papieren boek gekocht. Ik ben definitief om.

En met mij meer mensen zag ik vrijdag. In dat afgelopen jaar waarin ik amper getreinreisd heb, is het aantal e-bookbezitters explosief gestegen. Vorig jaar zag je ze amper nog, nu zaten ze overal. Grappig om te zien.

Kerstboom.

2011-12-12T06:38:00.000+01:00

Nou, dit is 'em dan. Onze boom. Jill en ik hebben hem zaterdag opgetuigd.

Hij is echt trouwens. In Huize Klivia geen nepperds, daar houden we niet van. Op geen enkel front.

Voor een tientje gescoord bij het nabij gelegen Intratuin. Een prima prijsje!

Jill en ik houden van kleur en gekkigheid. Ik denk dat dat wel duidelijk is. Het is een allegaartje van paddenstoelen, kadootjes, candy canes, vogels, sneeuwpopjes, kristallen, hartjes en sterren. In de meest felle kleuren. Mijn ballen scoor ik meestal bij mijn vrienden van de Hema, Ikea en Intratuin. Ik koop het meeste pas ná de kerst, dan is het voor de helft van de prijs. En het leuke is, dat het dan, als we het jaar daarop onze boom gaan versieren een echte verrassing is, wat er uit de dozen komt.

Vlam prefereert een meer ouderwetsche ~~saaie~~ versie: ballen en slingers allemaal hetzelfde. In het zilver bij voorkeur. Helaas pindakaas voor hem dus. Hij moet de aankomende 3 weken tegen deze boom aankijken.

Hoe is die van u? Nep of echt? Kleur of traditioneel? Vertel!

Btw: als u inspiratie wilt opdoen, zou ik het blog van RenéSmurf bezoeken. Hij verzamelt elk jaar weer foto's van de kerstbomen van al zijn lezers. Een waar genot om naar te kijken.

Vergoedingen

2011-12-11T06:45:00.000+01:00

Zorginstellingen, zoals ziekenhuizen, hebben een Raad van Toezicht, vergelijkbaar met de Raad van Comissarissen in het bedrijfsleven. Die Raad benoemt de bestuursleden (de directie) en ziet erop toe dat die hun werk naar behoren doen. Zo'n Raad komt een paar keer per jaar bij elkaar. Dat hoeven ze niet voor niets te doen. Ze mogen een vergoeding van maximaal 10.000 euro per jaar ontvangen. De voorzitter nog eens 5000 extra. De leden van die Raden van Toezicht zijn vaak personen die, zoals je dat zou kunnen uitdrukken, hun sporen in het bedrijfsleven verdiend hebben. Zij moeten er dus op toezien dat de zorginstellingen ook als bedrijven werken. Nou dat doen ze! In het bedrijfsleven mogen ze hun eigen inkomens en vergoedingen vaststellen. Dus wat doen veel leden van Raden van Toezicht? Die stellen hun eigen vergoedingen vast en dat betekent dat in drie jaar tijd de kosten van dat toezicht bij de 100 grootste instellingen verdubbeld zijn. Bij de 100 grootste instellingen krijgen 151 toezichthouders betaald boven de norm van 10.000 euro. 27 voorzitters van een Raad van Toezicht krijgen meer dan de afgesproken 15.000 euro. In het bedrijfsleven is er altijd nog een aandeelhoudersvergadering die de Raad van Commissarissen kan corrigeren, maar wie doet dat bij de zorginstellingen?

Als je gevraagd wordt lid van een Raad van Toezicht te worden, zul je zeer waarschijnlijk al een baan hebben met een niet onaardig salaris. Dan is toch die 10.000 euro extra nooit weg, want dan kun je tijdens je wintersportvakantie een glas champagne drinken i.p.v. die ordinaire glühwein die Jan met de pet drinkt. Maar je wilt als slaapmutsje een single malt whisky of een Armagnac, dus dan verhoog je je vergoeding met nog een paar duizend euro. Bij het drinken van je borrel kun je dan weer eens lekker afgeven op al die mensen die voor het minste en geringste naar de dokter gaan en zelfs het lef hebben om oud te worden, waardoor ze nog meer zorg consumeren. En die zorg is al zo duur!

De vergoedingen zijn het hoogst bij Amsterdamse instellingen als het Onze Lieve Vrouw Gasthuis, Cordaan (o.a. thuiszorg en GGZ) en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. In beide ziekenhuizen heb ik enige tijd, als patient, mogen doorbrengen, maar ik zou er nu niet meer dood gevonden willen worden. Ik had niet de illusie dat die instellingen erg onder de indruk zouden zijn van mijn bezwaren. Ik schreef dus online een briefje aan Agis, mijn (Amsterdamse) zorgverzekeraar. Daarin vroeg ik o.a.:Is Agis voornemens aan deze praktijken paal en perk te stellen?
Reeds de volgende dag ontving ik per e-mail een reactie:

Geachte heer Van Wijk,
Hartelijk dank voor uw e-mail waarin u vraagt of wij paal en perk gaan stellen aan de hoge salarissen in zorginstellingen. Graag geef ik u meer informatie. Onze rol is om zorg in te kopen. Wij hebben geen zeggenschap over salarissen of vergoedingen van personeel, dit is aan de instelling zelf. U kunt zich het best richten tot de instelling zelf. Mochten zij u niet naar tevredenheid kunnen antwoorden kunt u zich ook richten tot de politiek om hier verandering in te brengen.Met vriendelijke groet,

Freek Rubrech
Agis Zorgverzekeringen.

Ik heb het volgende teruggeschreven:

Geachte heer Rubrech,

Dank voor uw snelle antwoord. Het is nog erger dan ik dacht. U gelooft toch niet dat directie en Raad van Toezicht erg onder de indruk zullen zijn van de bezwaren van een toevallige (potentiële) patiënt? En als ik het goed heb is het de bedoeling van ‘de politiek’ dat de zorgverzekeraars zorg dragen voor optimale zorg, in mijn visie de beste zorg tegen de laagste prijs. Voordat Agis zorg gaat inkopen onderhandelt ze toch over de kosten die de zorginstelling in haar tarieven/prijzen verwerkt? U weet welke normbedragen er gelden voor inkomsten en vergoedingen en ziet dus wanneer deze normen worden overschreden. Moet ik nu geloven dat u deze overschrijdingen lijdzaam accepteert? Gaat u rustig afwachten tot de minister, na mogelijke Kamervragen, regeltjes gaat stellen? Daar wilden we toch van af? De markt zou zijn werk wel doen.U heeft weer eens de vinger op de zere plek gelegd: de werkelijke klanten van de zorginstellingen, mensen als ik, hebben geen enkele invloed op de prijs; die mogen afwachten wat de zorgverzekeraar of -verbeteraar ervan bakt. En als verzekerde heb ik, voor zover ik weet, geen enkele invloed op uw (inkoop)beleid. Zo komt Jan Splinter door de winter.

Met vriendelijke groet,

Evert van Wijk

Ik weet ook wel dat de kosten van de Raden van Toezicht maar een fractie uitmaken van de totale kosten van een ziekenhuis die tot in de honderden miljoenen kunnen oplopen. Maar ik wordt toch pissig als mensen die het toch al goed hebben, zelfs de riante vergoedingen voor hun bijbaantjes nog wat verder opschroeven en jou en mij daarvoor laten opdraaien.

Knuppels.

2011-12-09T07:29:00.000+01:00

Gisteren blogde ik over een onderwerp dat nogal wat biologisch stof deed opwaaien. Er reageerde een paar mensen die ik nog nooit eerder op dit blog had gezien, ze hebben nog nooit de moeite genomen, of de noodzaak gevoeld om commentaar achter te laten. Omdat ze het niet eens zijn met me? Omdat ik stom schrijf? Omdat ik niet boeiend ben?

Maar gisteren doorbraken ze ineens de stilte. Blijkbaar stond ik gisteren op wat lange, groene tenen. Dat kan gebeuren.

Ik moet er niet aan denken dat ik elke dag 20 reacties krijg van mensen die het allemaal met me eens zijn, alsjeblieft niet zeg! Lang leve de vrije meningen. Ik ben altijd wel in voor een leuke discussie. Maar nooit reageren, nooit iets leuks melden op dit blog, maar je wél negatief uitlaten? Daar kan ik niet zoveel mee. Als je zo goed bent in je mond houden, voer dat dan ook consequent door. Of reageer gewoon eens vaker, op dingen die je wél aanspreken.

Waar ik naar toe wilde: dit is mijn blog en ik schrijf over mijn leven en mijn emoties, mijn visie op bepaalde zaken. En het kan inderdaad zo maar zijn dat één en ander niet strookt met die van u. Die kans is zelfs zeer groot, want ik ben iemand met een zeer uitgesproken mening. Regelmatig kort door de bocht. Soms ongenuanceerd. Noem het zwart/wit. Geef het een naam.

Ik ga daar ook geen excuses voor aanbieden, of tekst en uitleg geven. Ik zou niet weten waarom. Ik ben ik en u bent u. En -waar ik gisteren van 'beschuldigd' werd-, denigrerend ben ik echter nooit. Ik heb mezelf nog nooit beter gevonden dan wie dan ook. Misschien is mijn humor wel van wat cynischer aard dan die van u. Of legt u zout op slakken die er helemaal niet eens zijn.Of durf ik gewoon wel eens te zeggen wat de meeste mensen alleen maar denken?

Nogmaals: waar ik naartoe wilde.

Voor als u niet leuk vindt wat ik schrijf > Ziet u dat kruisje daar rechtsboven? Daar kan op geklikt worden. Het zit er niet voor niks...

Biologisch.

2011-12-08T06:57:00.001+01:00

Ik was tot voor kort altijd in de veronderstelling dat mensen die biologisch aten, dat ook deden voor onze aarde.

Ik dacht echt dat 'biologen' niet alleen alleen voor hun eigen gezondheid, hun eigen gewin bewustere producten kochten.

Niets blijkt minder waar te zijn. Ik -die echt nooit iets biologisch aanschaf, of het moet per ongeluk zijn- ben zuiniger en meer bezig met hoe ik het milieu kan ontlasten dan de mensen die ik ken die op de biologische toer zijn gegaan. Ik maak me drukker hoe ik de planeet zo schoon mogelijk te houden voor mijn nageslacht. Het is me nou al meerdere malen opgevallen.

Ik fiets elke dag, ik heb geen auto. Ik doe mijn boodschappen op de fiets, ik beweeg me 'en bicyclette' van en naar mijn werk, 15 kilometer per dag. Minstens. (Dat is overigens toevallig zo gelopen, het niet hebben van mijn rijbewijs is geen echte bewuste keuze, maar het past wel bij me.)

Ik scheid mijn afval. Ik gooi papier, glas en chemisch afval apart weg. Daar sjouw ik me een breuk aan. Elk theezakjezakje (hoe heten die dingen?) gaat in de papierbak, elk minuscuul leeg kruidenpotje houd ik apart van het gewone huisvuil. Maar dat geeft niks, ik doe het graag.

Ik gebruik oplaadbare batterijen, al jaren.

Ik gebruik plastic tasjes (tot irritatie van Vlam) tot ze van ellende uit elkaar vallen en/of té kleverig zijn geworden. Ik gooi eigenlijk niks weg van eten. Zelfs de kleinste restjes worden gebruikt in een ander gerecht. Ik heb in onze vriezer van alles liggen wat ik hergebruik. En nee, ik ben wel oud, maar nog niet zó oud dat ik de oorlog heb meegemaakt. Ik heb deze 'aandoening' mezelf aangeleerd. Het is geen logisch gevolg van een periode van armoede of iets dergelijks. Ik vind het doodzonde perfect voedsel weg te gooien.

Bijna overal zitten spaarlampen in.

Ik ken mensen die zweren bij een biologisch leven, maar wel uitsluitend en alleen water uit plastic flessen drinken. Die voor een berg onnodig en extra afval zorgen. Als ik zo begaan zou zijn met mijzelf en mijn naasten, zou ik een waterkan met koolstof filter kopen, bijvoorbeeld. Deze zelfde mensen flikkeren alles in dezelfde container. Niks even de wijnflessen wegbrengen, het papier in de papierbak gooien. Die kopen goedkope batterijen die niet alleen het milieu zwaar belasten, maar ook nog eens in zeer dubieuze landen worden gemaakt, misschien zelfs wel door kinderen. Eén en ander staat in mijn optiek nogal haaks op elkaar.

Biologisch eten doe ik niet. Ik wil best overstappen, ik vind het principe namelijk een mooi iets. Maar dan wil ik zeker weten dat er niet mee gesjoemeld wordt. Ik heb namelijk sterk het vermoeden dat bedrijven die biologische producten leveren, net zo betrouwbaar zijn als het gemiddelde 'goede' doel en daar binnenkort vast ook wel mee tegen de groene lamp lopen.

Correct me if I'm wrong...

Kerstkado.

2011-12-07T06:58:00.000+01:00

Pvd! Ben ik net jarig geweest, kom ik deze beauties tegen! Gelukkig is het bijna kerst... ;)

Ik ben een schoenenvrouw, maar dat wist u al waarschijnlijk. Het liefste loop ik rond op hakken van een centimetertje of 10. En het leukste vind ik schoenen met een kleurtje erin, of een aparte accessoire er aan zoals een kettinkje of een bloem. Of een tikje ordinair. Opvallende schoenen dus. Aan mijn voeten geen Ecco's of Wolky's. Ik zou er nog niet dood in gevonden willen worden. (Sorry voor alle liefhebbers, ieder zijn meug.)

Ik word vaak door patiënten gecomplimenteerd, of wildvreemde mensen op straat. Grappig vind ik dat, dat mensen naar je voeten kijken blijkbaar.

Ik weet het niet precies, maar mijn collectie is niet zo heel groot. Ik heb 5 paar laarzen, 1 paar teenslippers, een paar gympies en ik schat 15 paar pumps.

Valt best mee niet? Mensen denken wel dat ik de Imelda van de Haaglanden ben, maar dat valt reuze mee.

En u? Bent u een schoenenman- of vrouw?

Roofdier.

2011-12-06T06:53:00.000+01:00

Onder het filmpje van de gorilla, dat ik zaterdag plaatste, stond op YouTube commentaar van een man uit Duitsland waar ik al een paar dagen over nadenk...

I visited Frankfurt Zoo when I was a boy long ago, direct beside the Gorilla cage there was another little cage, on top there was written: "Here you can see the most dangerous animal of the Planet".

I went to the cage and looked inside but all I could see was myself in a mirror which was located inside.

Today I understand.

Het is helaas echt waar, ik ben het tenminste eens met bovenstaande. Homo homini lupus. Nog erger eigenlijk, wolven zijn bere-sociaal vergeleken met mensen. Waren mensen maar beesten.

Ik heb geenszins de ambitie het gekke kattenvrouwtje van de Haaglanden te worden, maar kom er steeds vaker achter dat mensen veelal verschrikkelijke wezens zijn. Dat ik de gemiddelde mens eigenlijk helemaal niet zo aardig vind. Wat we elkaar allemaal niet aandoen... Of hoe we niet voor elkaar zorgen. Elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Bedriegen, verraden en pijn doen.

Sinds 6 jaar woon ik in de Randstad en er heerst hier (vergeleken met Zeeland waar ik daarvoor woonde) een agressiviteit naar elkaar toe, ongelofelijk. Als je niet binnen 1,1 milliseconde optrekt als het stoplicht op groen gaat, wordt er getoeterd of krijg je een middelvinger. Als je iets zegt over iemands gedrag, word je uitgescholden, alles wordt onder je neus gejat, bedreigingen aan het adres van mensen die alleen maar hun werk doen, zijn niet van de lucht, kinderen worden misbruikt, mensen worden in hun eigen huis beroofd, bejaarden worden gezakkenrold, verkracht. Moet ik doorgaan?

Logisch ook, er zitten hier veel te veel mensen op de vierkante meter. Als je 6 hamsters in een kooi stopt, vechten ze ook elkaar de tent uit.

Gelukkig heb ik uit al het schorem, een aantal juweeltjes weten te pikken. Ik ben omsingeld door beschaafde, lieve, sociaal bewogen mensen. Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, maar ik maak me wel eens zorgen om de mensheid. Het lijkt er soms op of we al over ons hoogtepunt van onze evolutie zijn. Waar moet dat naartoe met ons?

Kerstniks.

2011-12-05T06:39:00.000+01:00


Kerststal Alessi

Nog 2 weken en een paar dagen en dan is het zover: kerst.

Het zal u waarschijnlijk niet echt verbazen als ik schrijf dat ik niks met de kerstdagen heb?

Ik ben gek op kaarsen, lichtjes, warmte, gezelligheid, lekker eten en dito wijntjes, daar ligt het niet aan. Maar het feit dat het op verplichte/geijkte momenten moet, maakt dat ik er een aversie tegen heb ontwikkeld.

Ik vind het een typisch verschijnsel -elk jaar weer- dat mensen me wanneer ik net mijn zomervakantie achter de kiezen heb, gaan vragen wat ik 4 maanden later ga doen. En met wie. En waar. En wat ik ga eten.

Kerst is voor mij gewoon een soort weekend. Ik hecht er geen speciale waarde aan. Ik zie er niet naar uit. Ik word er niet warm of koud van.

Het is omdat ik een kind heb, dat ik trouw elk jaar een kerstboom koop, kadootjes aanschaf, iets feestelijks qua kleding koop en mijn stinkende best doe er iets feestelijks van te maken. Ik wil niet dat mijn dochter me later dingen gaat verwijten. "Ik had geen hond en ook al geen kerstboom! Ik heb een rotjeugd gehad!" Ik zal ongetwijfeld een hoop verkeerd hebben gedaan, straks. Maar die boom en wat er omheen hoort zal niet op dat lijstje komen.

Ik zie ook wat voor stress kerst geeft. Mensen die alleen wonen en opzien tegen de feestdagen. Want het is zó zielig als je eenzaam en alleen bent tijdens de kerstdagen. Ik ken legio bejaarden die er enorm tegenop zien. Opgedrongen tegenop zien. Dat is nog het ergste.

En als je gewoon eerlijk zegt dat je er niks aan vind en dat je alleen thuis op de bank gaat liggen, in je pyjama en dat je een kant-en-klare tonijnpizza in de oven gooit, word je aangekeken of je gek bent. Dan heb je op zijn minst een persoonlijkheidsstoornis en/of een waardeloze jeugd gehad. Dan zal er wel wat mis met je zijn. Want dan ben je niet gezellig. Brrrrrr...

En dan -als klap op de vuurpijl, als je de beide feestdagen redelijk doorgekomen bent- hebben we nog een oudejaarsavond en een nieuwjaarsdag op het programma staan en begint de feestellende weer opnieuw.

En daarna... Kunnen we eindelijk weer normaal doen. Dan kunnen de versieringen terug naar de kelderbox en de boom op straat. En dan is het januari en vieren we helemaal niks. Hoezee!

Soep

2011-12-04T06:51:00.001+01:00

Eigenlijk zou ik deze blog pas vanmiddag moeten schrijven. Dan zou ik kunnen vertellen over mijn lunchervaringen. Het aardige is namelijk dat straks de Zuster, de Vlam en Jill te mijnen huize die lunch komen gebruiken. De Zuster was hier al eens geweest, maar toen was het nog behoorlijk rommelig. Inmiddels ziet het er al weer een stuk leuker uit. Ik kan al weer enige tijd echt koken, op een inductieplaat en dat bevalt me prima. Die is ook een stuk eenvoudiger schoon te houden dan een vierpits gasstel en dat is heel wat waard voor iemand die een bloedhekel heeft aan schoonmaken. (De echte schoonmaakwerkzaamheden, meer dan alleen wat stofzuigen, die het appartement behoeft, worden dan ook éénmaal in de veertien dagen uitgevoerd door een 'witte' werkster, in loondienst bij een bedrijf.) Afwassen is ook zo'n klus, die ik ongaarne uitvoer. Vroeger, toen mijn vrouw nog leefde, was ik vrijgesteld van afwassen, omdat ik altijd kookte, waar zij weer een hekel aan had. In mijn vorige woning liet ik de stapel af te wassen vaat vaak gedurende enkele dagen aangroeien, tot de rotzooi ook mij te erg werd. Merkwaardigerwijs - ik heb nu een beduidend groter aanrecht en zou de afwas nog langer kunnen uitstellen - doe ik nu vrijwel dagelijks die afwas. Ik kan me zelf bijna een huisman noemen, want de was breng ik niet meer naar een wasserette, die doe ik nu ook zelf, want in mijn huidige woning heb ik nu ook (plaats voor) een droger.

'Silly Her' en de haren komen dus straks voor extra afwas zorgen, maar dat vind ik niet zo erg. Dat heb ik wel voor ze over. Zo vaak komt het nu ook weer niet voor dat je op gevorderde leeftijd er nog vrienden bij krijgt, die het er voor over hebben je op een vrije zondag te bezoeken. Feitelijk is het zo dat ik van alle mensen die ik ken, het meeste contact met haar heb: er gaat bijna geen dag voorbij, waarop wij niet diverse mailtjes wisselen en die gaan meestal over meer dan het weer van die dag. Ik heb a.h.w. de kennismaking met Vlam en de daarop volgende ontwikkelingen - in grote lijnen dan - van dichtbij 'meegemaakt'.

Die lunch heb ik overigens gisteren al gemaakt. Ik ben een groot soepliefhebber en maak dan ook graag maaltijdsoepen. De Zuster had mij al laten weten dat ze niet dol is op maaltijdsoepen, maar dat vissoep daarop een uitzondering is. Ik heb dus een chowder gemaakt. Dat is een gebonden soep met vis en/of andere zeedieren en - in dit geval - spekjes, kleine aardappeltjes en bleekselderie. Mijn 'soepliefde' is in mijn jeugd ontstaan, want mijn moeder en grootmoeder (die bij ons thuis woonde) waren beide goede soepmaaksters. Gedurende de wintermaanden aten we elke donderdag snert of bruine bonensoep. Binnenkort komen mijn twee zussen en een schoonzus bij mij snert eten. Dat is inmiddels een soort jaarlijkse traditie geworden. Afgelopen vrijdag heb ik drie vrienden als voorgerecht een spinazie-broccolisoep voorgezet. De (gesneden) spinazie (a la crème) kwam uit de diepvries, de broccoli was vers en gepureerd. Daar gooi ik dan een kleine Boursin en nog wat knoflook bij. Een heel enkele keer maak ik zelf bouillon, maar meestal gebruik ik zo'n 'basis voor soep' van Maggi of een kant en klare fond.

De Zuster mag na thuiskomst laten weten of ik geslaagd ben in mijn opzet en aangename chowder te bereiden en waar we het over gehad hebben.

Jankpot.

2011-12-03T00:26:00.000+01:00

Op de dagen vlak voor mijn 'happy period' ben ik nogal van de labielerige. Mijn oestrogenen dalen als een gek en daar kan dit vrouwtje niet zo goed tegen. Ik ben dan erg snel van slag, vaak en makkelijk geïrriteerd, overemotioneel. Ik realiseer me terdege dat ik dan niet de meest leuke persoon ben om mee onder 1 dak te leven. Hell, ik vind het zelfs lastig om met mezelf onder 1 schedeldak te leven tijdens die dagen.

Mijn tactiek is om me terug te trekken en zo min mogelijk te zeggen. Want dat wat er uit mijn mond komt, is vaak niet erg aardig. Mea culpa, mea maxima culpa.

Eigenlijk zou ik er gewoon aan toe moeten kunnen geven, maar om nou elke maand 3 dagen in een hotel te gaan zitten en mezelf opsluiten? Is wat raar misschien. En duur. Of zou het aftrekbaar zijn?

In ieder geval: het liefste zou ik dat wél doen. Onder een fleecedekentje liggen, met een kop thee en alleen maar zielige muziek draaien en dito filmpjes kijken. Zoals het onderstaande. Met dank aan J@n trouwens.

Het gaat over een gorilla die vanaf baby af aan is opgevoed in een dierentuin. Op zijn 5e is hij weer vrijgelaten in de Afrikaanse jungle. Zijn verzorger gaat hem 5 jaar later opzoeken. Ontroerend om te zien wat er gebeurt. Ligt het aan mij en mijn hormonen, of is dit gewoon een buitengewoon mooi filmpje?

Nabestaanden.

2011-12-02T07:39:00.001+01:00

De laatste weken zijn er veel mensen die ik ken overleden, aan het doodgaan of hebben te horen gekregen dat ze uitbehandeld zijn. Ik ben er intern best heel druk mee. Niet op een vervelende manier, want ik ben niet bang voor de dood, noch is het voor mij een ongemakkelijk onderwerp om over te praten of om mee om te gaan. Door mijn werk hoort de dood net zo bij het leven, als leven.

Deze gebeurtenissen doen me alleen wel met mijn neus op de feiten drukken dat ik nog veel moet regelen. Mijn wensenlijstje moet worden geüpdate. Zo wil ik graag dat wanneer ik kom te overlijden, al mijn contacten op FB en in mijn mailadressen bestand op de hoogte worden gesteld. Ik wil hier, op dit blog, een berichtje. Ik wil dat het netjes wordt afgesloten. Ik wil per se geen condoleance register ergens op het net, ik zou me omdraaien in mijn graf als mensen die ik niet/amper kende een lullig berichtje zouden schrijven, vol taalfouten. Laffe Bravilor koffie en broodjes met zweterige kaas tijdens mijn uitvaart zijn ten strengste verboden. Ik moet de voogdij over Jill gaan regelen. Vlam en ik moeten echt één en ander op papier gaan zetten. Het lijstje met wachtwoorden en codes dat ik heb, moet ik ook aan Vlam geven. Was vroeger mijn broertje degene die dit soort informatie heeft, nu lijkt me het gepaster als Vlam nu de honneurs waarneemt.

Ik wil sowieso dat duidelijk is dat mijn familie en vrienden uiteraard best een dansje mogen doen op mijn uitvaart, of vertellen dat ik zó ontzettend geweldig was, of een lied aan me opdragen... Maar Vlam en Jill zijn de eindredacteurs van mijn laatste optreden. Zij kennen mij het beste en zij maken de beslissingen.

Ik heb namelijk de afgelopen tijd nu al een paar keer meegemaakt dat wanneer iemand overleed, de familie van de overledene, de partner overrulede en dat vond ik zo erg.

Het meest recente voorbeeld was dat van een patiënte van ons, waarbij op haar begrafenis pas geleden, haar vriend, met wie ze al jaren samenwoonde, geen enkele rol speelde tijdens de uitvaart. De vader stond een overemotionele speech te houden over 'zijn prinsesje'. Hij had al ruim een half jaar lang geen contact meer met zijn dochter omdat hij haar problematiek niet aankon. Haar partner was er al die tijd wél voor haar geweest. Hij had haar nooit laten vallen maar werd wel even volledig aan de kant geschoven. Hoe pijnlijk moet dat zijn geweest voor die man?

De partner van een vriend van Vlam (die een jaar geleden overleed) leeft sinds de begrafenis in onmin met haar schoonouders. Na afloop van de begrafenis verstuurde de ouders van de overledene aan alle gasten een bedankkaartje waarop zijn vriendins naam niet vermeld was. De kosten van de begrafenis kwamen ondanks dat de ouders van alles hadden besteld en geregeld, volledig voor rekening van de aan de kant geschoven vriendin. Ze waren al 11 jaar samen. En dan behandeld worden als oud vuil?

Vorig week pleegde Coco de Meyere zelfmoord en ik las gisteren dat haar partner Kim Tjoa, niet aanwezig was op haar begrafenis. Haar familie had hem buitengesloten. Ze waren het niet eens met hun relatie.

Ik kan om bovenstaande berichten heel erg boos worden. Schofterig vind ik zulk gedrag. En niet goed te praten. Wat bezielt je om iemand die een belangrijke rol in het leven van jouw geliefde speelde, op zo'n manier buiten spel te zetten?

Niet alleen om erfenissen, om materiële zaken verloochenen mensen zichzelf. Ook wanneer het op emoties aankomt. En dus wil ik alles omtrent mijn dood waterdicht geregeld hebben.

Stom!

2011-12-01T06:47:00.001+01:00

Oorontsteking is stom. Nogal. Ik heb gelukkig geen pijn gehad omdat ik er op tijd bij was. Het enige dat ik ben geweest is enorm duizelig. Ook als ik muisstil zat. En zelfs het geluid van een lieveheersbeestje dat over de rand van ons balkon liep, klonk oorverdovend aan mijn oren. Na 2 dagen opbouwende ellende was het maandag en mocht ik weer gaan werken. Ik duwde mijn werkgever een otoscoop in de handen en vroeg hem even een blik te werpen in mijn oren. Vocht achter de trommelvliezen, wit aan het uitslaan (dat is kalkafzetting en betekent dat het er al een tijdje zit, voorstadium van een middenoorontsteking) was zijn commentaar. En dus ben ik als de gesmeerde bliksem aan het neussprayen gegaan. Daardoor kon het vocht via de buis van Eustachius afgevoerd worden, nam de druk af en gingen de ongemakken weg. Onthoud deze. Tip van Klief. Een gratis 'e-mailconsult' voor u dus.

Maar goed. Stomme dingen, daar wilde ik het weer eens over hebben met u.

Ik ben iemand die zich aan veel zaken ergert. Helaas. Ik erger me zelfs aan het feit dat ik me snel erger. Ik vind het een stomme eigenschap van mijzelf, maar kan er niks aan doen. Ik doe mijn stinkende best me niet te veelvuldig te storen en merk dat ik in de loop der jaren gelukkig wel rustiger ben geworden. Het opgewonden standje van enkele jaren geleden is bijna niet meer.

Maar sommige dingen kunnen écht niet en zouden verboden moeten worden. De afgelopen week zijn mij wel een aantal zaken opgevallen die ik irritant vind/vond.

De reclame die ik onlangs zag over het promoten van het gebruik van condooms waarin de jongen tegen het meisje zegt "zonder hoesje, ga ik niet in je poesje". Wie verzint zo'n tekst?

Reclames zijn overigens sowieso een bron van irritatie. Wat te denken van die van Arla Je ziet een vrouw die op haar beurt weer een otter ziet. Het beest zit in haar wasmachine en zij duikt zó in de trommel. Je ziet die pumps nog even uit het deurtje steken en dan ineens zwemt ze samen met een otter in een meer. Hoe dom wil je het hebben? En kan iemand me de link vertellen tussen kaas en otters?

Of dan die reclame van Always. Hun slogan is echt om te kotsen. "Have a happy period. Always". Hoe absorberend het ding ook is dat je tussen je benen draagt of steekt, periodes zijn nooit happy. Period.

Wat ik ook stom vind, zijn zogenaamde huidkleurige pleisters. Wat nou als je negroïde bent? Want bruine varianten zijn er namelijk niet. En er is niks zo opvallend als een roze pleister op een donkerbruine huid. Kun je er net zo goed meteen een Winnie de Poeh pleister opplakken.

Toen ik van de week een jongen van een jaar of 15 inhaalde die al fietsende links en rechts om hem heen aan het spugen was, zei ik daar wat van. Dat het smerig was. Ik heb niet echt geluisterd naar hoe hij me noemde want ik fietste veel harder dan hij en was hem zo voorbij, maar fraai was het niet. Ik vind asociale mensen stom. En de overtreffende trap daarvan vind ik het als ze je nog gaan uitschelden ook, als je ze aanspreekt op hun gedrag.

Ik vind het stom dat een patiënt van ons op dit moment in het plaatselijke hospice ligt en aan het doodgaan is. Omdat een assistent-uroloog een verkeerde diagnose gesteld heeft. De prostaattumor van meneer H was helaas dus even niet hormoongevoelig. De injecties met hormonen die ik hem in opdracht van de uroloog elke 3 maanden gaf, hebben derhalve ook nul komma nul gedaan. Oeps. Foutje! In de tussentijd groeide de tumor gezellig dwars door zijn bekken heen en zaaide zich links en rechts uit.

Al met al een redelijk stom weekje in Huize Klivia.

Was die van u beter?

kippig.

2011-11-30T06:41:00.000+01:00

Vorige week heb ik nieuwe contactlenzen besteld, want ik pakte de laatste verpakking. Sowieso ben ik een groot voorstander van 'geen betere raad dan voorraad', maar in dit specifieke geval kan ik écht geen risico lopen. It is a matter of national security. Ik ben namelijk ietwat kippig. Wat heet: zo blind als een mol. Beide ogen zijn -6. Ik ben bijkans visueel gehandicapt. Loop ik mét hulpmiddelen (lees: lenzen) al tegen elke tafelhoek aan en stap ik mis bij stoepjes... zonder mijn Cibavision Air Optix vriendjes weet ik zeker dat ik binnen no-time op de SEH beland. Mét of zónder onschuldige bijstanders.

Ik heb een wekkerradio die op 2 standen licht kan. Op normaal. En op alles verblindende, zelfs door je dichte oogleden heen doorstralend laserlicht. En dan nog, als ik des nachts wil weten hoe laat het is, moet ik mijn gezicht tot 10 centimeter bij de display van mijn wekkerradio brengen. Als er dan toch zonodig nog iets moet worden uitgevonden: Ik opteer voor een wekkerradio die tevens zonnenbank is. Sla ik mooi 2 vliegen in 1 klap.

Zonder lenzen herken ik mensen amper. Ik moet dan echt zwaar binnen je persoonlijke ruimte komen om te kijken wie ik tegenover me heb. En dat wordt (terecht) niet door iedereen gewaardeerd.

Ooit, lang, lang geleden in de tijd die we de Middelbare schooltijd noemen, had ik een vriendin Marianne (die overigens nog steeds in mijn leven is, gelukkig) en die had (heeft) weer een broertje. Broer Wim had een oogje op mij. Eén van de redenen was dat ik altijd zo mysterieus keek.

De vader van Marianne en Wim was opticien. Op een dag heeft hun vader mijn ogen opgemeten en daaruit bleek dat ik zwaar bijziend was. Paps mat me contactlenzen aan en vanaf die dag ging er een wereld voor me open. De kleuren, de scherpte, de diepte die ik ineens kon zien...! De mol veranderde in een havik.

Met het oplossen van mijn persoonlijke mist, verdween ook die mysterieuze blik in mijn ogen. Die bleek namelijk alleen voort te komen uit het feit dat ik geen ene zak zag. Ik leefde volledig in mijn eigen beperkte visuele wereldje. En Wim? Die was weer een illusie armer.

PS: vandaag een verhaaltje uit de oude doos. Ik heb nu al 3 dagen een beginnende dubbele oorontsteking en typen (denken, überhaupt) is erg lastig als je voor je gevoel doorlopend aan het dalen bent in een vliegtuig. En als al het geluid je klinkt alsof iemand een kanon naast je afschiet. En dat dat ook geldt voor je eigen gekauw en geslik. Ik heb het me dus makkelijk gemaakt met een eerder gepubliceerd verhaaltje. Speciaal voor de nieuwe lezers... Of die met dementie.)

Bezuinigingen.

2011-11-29T06:35:00.001+01:00

Gisteren bereikte mij het verdrietige nieuws dat 1 van onze patiënten, een 26-jarige kleuterjuf, zelfmoord heeft gepleegd. Na jarenlang van de ene in de andere depressie te zijn beland, kon ze het leven niet meer aan en is ze van 16 hoog naar beneden gesprongen.

De week daarvoor heeft de buurjongen van een vriendin zichzelf opgehangen. Hij was 28 jaar oud.

Ik krijg regelmatig bericht dat iemand zich van het leven beroofd heeft. Voor mij is het bijna ~~maar nog niet helemaal~~ normaal geworden. Ik zie zoveel mensen hun leven zelf beëindigen. Die berichten halen meestal niet de media. De reden schijnt te zijn dat wanneer mensen over suïcide lezen, ze er juist toe aangezet worden. Zien eten, doet eten. Maar dan anders. Vandaar dat er nooit ruchtbaarheid aan gegeven wordt.

En dat terwijl er in Nederland ruim 4 mensen per dag zelf een einde aan hun leven maken. Geen kinderachtig aantal. Dat aantal stijgt elk jaar weer. In 2010 waren dat er 1600, 5% meer mensen dan in 2009 die hun levens hebben beëindigd. Ter vergelijking: in het verkeer stierven er in datzelfde jaar 640 mensen. En gingen er 3000 dood aan borstkanker.

Ik heb nog meer cijfertjes voor u. Ruim 400.000 mensen denken er elk jaar serieus over na om uit het leven te stappen. Bijna een kwart van hen doet daadwerkelijk een poging. Slechts 1 op de 8 mensen bij wie het lukt, laat een briefje achter.

Verreweg de meeste zelfdodingen komen voort uit psychische stoornissen.

En dat laatste weetje kennende, wil ik u vertellen wat de overheid voor 2012 in petto heeft wanneer het komt op de vergoedingen van psychologische hulp:

Maximaal 5 sessies worden vergoed vanuit het basispakket.
U betaalt een eigen bijdrage van 20 euro per sessie.
U betaalt een eigen risico van 220 euro.
Indien u extra eigen risico heeft afgesloten, dan betaalt u dit extra.

Voelt u ze al aankomen? De jaarcijfers over 2012? Ik denk dat we iets hoger gaan uitkomen dan die 1600 van 2010.

Opvoeding.

2011-11-28T06:43:00.002+01:00

Gisteren heb ik -wederom- vol verbazing tussen 2 ruziënde echtelieden gezeten. De inzet van hun discussie (en plein publique. Leuk om daar deelgenoot van te zijn ook) was de manier van opvoeden van hun 2 zoontjes en wie nou eigenlijk wat hoort te doen binnen het gezinsleven. Het ging er nogal hard aan toe. Iets met verwijten en afzeiken over en weer en onbegrip voor elkaars standpunt.

Ik ga niet in op de inhoud, want iedereen heeft zijn/haar eigen versie en ik heb begrip voor allebei de meningen. (Alleen niet de manier waarop en het tijdstip.) In dit geval trek ik echt geen partij want ik snap zowel de moeder, als de vader.

Toen ze eenmaal weer vertrokken waren, was ik vooral opgelucht. Opgelucht dat de rust weer was neergedaald en dat ik nooit in zo'n situatie heb gezeten. Dat ik heb moeten strijden over de opvoeding. Ik heb Jill eigenlijk altijd op mijn manier opgevoed. Ik was alleenstaande moeder vanaf het moment dat ze geboren was, dus hoefde ook nooit te overleggen over hoeveel uur mijn dochter per dag TV mocht kijken, of ze wel of niet een snoepje mocht voor het eten, hoe laat ze naar bed ging of hoeveel groente ze op moest eten.

Van de 11 en 8 maanden dat ik Jill nu 'heb', heb ik het plusminus 9 jaar alleen gedaan. In de tussentijd ben ik heel even getrouwd en heb ik zo af en toe moeten overleggen met een tegenpartij. Dat beviel niet. Want we waren het nooit eens met elkaar. Hij was zelf een groot kind, dus in plaats dat ik iets aan zijn hulp had, had ik het alleen maar lastiger. We hebben -ook daar- aardig wat strijd om gehad.

Alleen een kind opvoeden heeft zeker nadelen (ook voor het kind zelf) maar achteraf gezien denk ik dat het overall gezien, eenvoudiger was.

Nu -met Vlam- in ons leven, probeer ik hem zoveel mogelijk te betrekken in de beslissingen aangaande de opvoeding. Dat is soms best lastig, als je jarenlang alleenheerser bent geweest. Ik moet soms echt een knop omzetten. Dan zeg ik tegen Jill dat ze maar aan Vlam moet vragen of ze bij Eva 2 mag blijven logeren. Of dat hij mag beslissen of ze met Ilse nog even de stad ingaat.

Maar dat geldt ook andersom: Jill is in de loop der jaren nogal gewend uitsluitend met mij alleen te dealen, voor haar is het soms ook nog even wennen dat sinds een jaartje ofzo niet alleen mamma de beslissingen neemt. Dus als we met zijn drietjes aan tafel zitten en ze vooral mij aankijkt wanneer ze een verhaal vertelt, geef ik haar onder tafel wel eens een schop en wenk ik met schuine ogen en hoofd naar Vlam.

In ieder geval: het samen beslissingen maken over de opvoeding van 'ons' kind, gaat heel makkelijk en natuurlijk. Net zoals eigenlijk alles in deze relatie. Geen strijd, geen lastige gesprekken, geen onenigheid. We zijn ook op dit vlak nogal van de éénlijnige. Halleluja voor dat!

In situaties zoals gisteren, met onze visite, zou het zó mooi zijn als erg financieel en werktechnisch ruimte zou zijn om eens een maand lang van plaats kon worden gewisseld bedacht ik mij na afloop. Dat in dit geval de moeder meer dan fulltime zou gaan werken en de vader 12 uur per week. Maar dat hij daarbij ook wel de rest van het huishouden zou doen. Inclusief het niet/nooit uitslapen in het weekend, de vriendjes meenemen na schooltijd, de volledige verantwoording over de keuken en de inkoop. Dat ze écht volledig/op alle fronten van plaats zouden wisselen. Ik denk dat er dan veel meer begrip zou zijn voor elkaar, dat toekomstige beslissingen anders genomen zouden worden. Dat ze elkaar wat meer tegemoet zouden komen.

Is daar al een programma over gemaakt trouwens, dat ruilen van 'baan'? Ik zie een gat in de markt.

Kiezen

2011-11-27T07:00:00.029+01:00

Afgelopen dinsdag was mijn ex-collega Roel, die ook hier wel eens een reactie achterlaat, bij mij op bezoek om - opnieuw - een bijdrage te leveren aan de inrichting van mij appartement. Diverse lampen en schilderijen hangen dankzij hem aan een plafond of wand. Er was ook nog wel tijd om bij koffie of drank over immateriële zaken te praten, zoals wij vroeger veel deden, omdat wij enkele jaren een werkkamer in het Provinciehuis van Zuid-Holland deelden.

Roel heeft een aantal jaren als vrijwilliger bij Slachtofferhulp gewerkt en vertelde over enige ervaringen die hij daarbij heeft opgedaan. Daarover doorpratend kwamen wij te spreken over het verwerken van verlies. Daarbij kwam ik op de vraag: wat is erger, een kind verliezen of een partner verliezen? Ik heb geen kinderen, dus zal nooit kunnen/hoeven ervaren hoe erg het verlies daarvan is. Ik hoor of lees wel vaak dat dat het ergste is wat iemand kan overkomen. Ik begrijp dat nooit helemaal. Voor een partner immers heb je, als het goed is, zeer bewust gekozen. Je kunt wel, samen, voor 'een' kind kiezen, maar je moet maar afwachten wat het wordt en wat er, mede door jouw opvoeding, van wordt. Als ik het nieuws volg stuit ik nog wel eens op berichten, waaruit blijkt dat niet alle kinderen als een godsgeschenk worden behandeld. In tv-spotjes van de Rijksoverheid wordt ons zelfs gevraagd kindermishandeling te melden. Dan moet het toch wel vrij vaak voorkomen.

Alvin Toffler schreef in 1970 in 'Future Shock' dat opvoeden één van de weinige belangrijke werkzaamheden is die nog altijd zonder enige opleiding door iedereen verricht kunnen worden. Dat is sindsdien niet veranderd. Voor veel 'stellen' hoort een kind er gewoon bij. Bij een nieuwe partner hoort ook vaak een nieuw kind. Dat heet dan 'de tweede leg'. (Ik heb wel eens ergens gelezen: "Mijn kinderen en jouw kinderen pesten onze kinderen." ) In nrc-next van afgelopen vrijdag stond een aardige column over dit onderwerp. De columniste, Renske de Greef, schrijft daarin onder meer: "Volgens de Kinderombudsman zouden ouders vaker een opvoedcursus moeten volgen, om zo problemen en zelfs mishandeling te voorkomen. Dit lijkt me ergens geen gek idee – we volgen immers cursussen voor een stuk minder belangrijke zaken: we leren trillende Pekinezen in roze angoratruitjes pootjes geven en topmanagers mogen op oermannencursus weer zelf hutten bouwen, vuur maken en proberen een volwassen paard dood te bijten."

Hoe dan ook: kinderen zijn niet automatisch de meest geliefde wezentjes in het leven van de ouders. Partners zijn dat, althans in het begin van het partnerschap, in het algemeen wel. Als jij voor de keuze stond (vergelijkbaar met die in de film 'Sophie's Choice') voor wie zou je dan kiezen: je partner of je kind? En waarom?
x

Balans.

2011-11-25T07:50:00.000+01:00

Hier in Huize Klivia hebben we weer aardig de balans teruggevonden. Vlam is aan zijn 3e werkweek begonnen en heeft de afgelopen weken 25 uur gewerkt. Hij is nog niet helemaal de oude en hij komt soms aardig naar de kleute thuis aan het einde van de middag, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat snel weer goed komt.

De afgelopen weken waren ronduit Ka U Té te noemen. Vooral een week of 6 geleden, toen Vlam wel heel erg begon te veranderen, steeds meer in zichzelf keerde, toen niet alleen zijn korte, maar ook zijn lange termijn geheugen hem in de steek liet en hij heel snel van slag was. Hij was verschrikkelijk passief, heel erg negatief over alles en voelde zich constant aangevallen, vooral door mij. Ik kon niks goed doen, hij voelde zich teveel en alsof hij alles verkeerd deed. Uitte zelfs suïcide gedachten. Na het stoppen met de Lyrica en de Tramadol keerde mijn oude man gelukkig vrij vlot terug. Wat een rommel is die medicatie zeg! Al met al heeft met een dikke 2 weken geduurd voor alle bijwerkingen en afkickverschijnselen verdwenen waren.

En ik? Ik ben ook eigenlijk helemaal weer de oude. Er is geen pijn meer waarover bijna 24/7 gesproken werd, ik heb niet thuis nog een patiënt liggen, Vlam maakt weer wat mee, kan zijn gang gaan, iedereen heeft zijn/haar oude rol in het gezin weer opgepakt, de verdeling is weer in balans, er komt weer wat geld binnen. Van de week plaatste hij een foto van zichzelf op FB. Op een gebouw, kop in de zon, helemaal happy. En daar word ik dan ook weer heel blij van...

Wat ook zo heerlijk was en wat ik ontzettend heb gemist ten tijde van DKH was alleen thuis zijn. Wat een zaligheid was dat na al die weken eigenlijk doorlopend iemand om me heen te hebben gehad. Ik ben iemand die echt haar ruimte nodig heeft, ik moet me kunnen terugtrekken. En dat lukt me niet als er andere mensen in dezelfde ruimte zijn als ik. Zelfs de 2 mensen waar ik het meeste van houd, wil ik dan even niet zien, horen, voelen of ruiken.

Het gevoel van zwaar genieten, van bijna opluchting wat als een deken over me heen valt als op mijn vrije dag het laatste gezinslid de voordeur achter hem/haar dichttrekt... Zalig!

En wat doe ik dan op de momenten alleen? Niks bijzonders. Absolute stilte moet er zijn, ik wil geen muziek of TV. Ik kan gewoon een uur op de bank liggen, naar het plafond staren, naar de golfjes veroorzaakt voor de sloot aan de overkant van de straat. Wierook of geurkaarsje aan. In een fleecedeken gewikkeld op de slaapbank een tukje doen. Of zelfs even terug naar bed gaan. Soms luister ik een chakra meditatiemuziekje op mijn MP3 speler en probeer ik al kleuren inademend 3 kwartier aan niks te denken (wat me tegen mijn verwachtingen in steeds beter af gaat.) Soms fiets ik even naar het tuincentrum, haal ik verse bloemen. Vaak bereid ik al iets voor voor het diner. Ik speel wat huisvrouw (zelfs dát ontspant als ik alleen ben.) Ik klets wat met grasparkiet Iep. Ik drink thee, lees, blog, mail en surf. Ik kan uren van site naar site klikken zonder echt na te denken.

En mèn, wat kom ik daar van bij...

En laat ik nou net vandaag een vrije vrijdag hebben?

Schandalig.

2011-11-24T06:33:00.001+01:00

Eergisteren ben ik schandalig verwend... Echt. Niet normaal.

Sowieso op het materiële vlak: ik heb een vracht douchegelletjes, nagellakjes, geurkaarsen, wijn, bloemen en allerlei kadobonnen gekregen. En als klap op de vuurpijl een heuse e-reader! Gisteren ben ik nog even met mijn moeder de stad in geweest om wat leuks op het kledinggebied uit te kiezen en een broodje te eten. En morgen ga ik lekker alle bonnen en geld omzetten in tastbare kado's. En sluit ik mijn e-reader aan op mijn harde schijf en zet ik mijn ruim 5000 boeken op het apparaatje. Ik vermaak me wel met mijn nieuwe aanwinsten.

Qua aandacht kwam ik ook niet bepaald iets te kort. Aan alle kanten kwamen de sms'jes, mailtjes, e-cards, echte kaarten en berichtjes op FB en mijn blog binnen. Wie durft er nog te zeggen dat digitale contacten oppervlakkig zijn en niks toevoegen na gisteren, krijgt met mij te maken. Het is zó verschrikkelijk leuk om al die felicitaties en verhaaltjes de hele dag door te ontvangen. Wat kan mij het schelen dat ik ze irl niet (meer) ken? Ze werden er niet minder om gewaardeerd. Ook leuk dat er mensen reageerden via mijn blog die dat normaal gesproken nooit doen. Grappig.

Ook op mijn werk waren de felicitaties niet gering. Collega's, mijn werkgever, maar ook 2 patiënten kwamen met presentje naar de praktijk om me te feliciteren. Hoe leuk is dat?

Ik werd er op een gegeven moment zelfs een beetje emotioneel van. Wat heb ik fijne/lieve mensen om me heen verzameld in de afgelopen 3 jaar. Wat is mijn leven toch leuk geworden vergeleken met hoe het vroeger was.

Ik heb geen zin om terug te kijken, maar wat was ik ongelukkig toen ik in 2005 vanuit Zeeland in de Randstad kwam wonen. Wat heb ik een klotetijd gehad zeg. Ik heb me zo verschrikkelijk alleen gevoeld.

Sinds ik mijn leven weer heb opgepikt, aan mezelf heb gewerkt én heb geleerd dat niet iedereen misbruik van je wil maken of er op uit is je te besodemieteren, durf ik me ook weer (zij het mondjesmaat) open te stellen en mensen toe te laten in mijn leven. En -mèn- wat is het toch mooi wat je daarvoor terug krijgt.

Wie weet ga ik nog wel eens het verenigingsleven in, schrijf ik me in voor een teamsport en word ik een allemansvriendje.

Romantiek.

2011-11-23T07:06:00.000+01:00

Van het weekend -naar aanleiding van het huwelijksaanzoek van vriend Johannes die uiteraard met ringen en al op zijn knieën is gegaan- kwamen Vlam en ik op het begrip romantiek. Volgens hem ben ik zo romantisch als een looien deur.

Toen ik hem vervolgens vroeg wat er dan precies aan hem wél zo romantisch te noemen was, kon hij daar ook niet echt op antwoorden.

Ik ook niet.

Ik bedoel: mijn vriendje is de meest attente, verzorgende en lieve van het noordelijk halfrond en draagt me zo ongeveer op handen soms, maar romantisch? Ik heb hem er nog niet op kunnen betrappen.

Maar wat is romantiek nou eigenlijk? Elkaar gedichten voordragen? Rozenblaadjes op je bed gooien? Je man opwachten in negligé op een berenvel voor de open haard met een fles champagne? Elke week bloemen meenemen voor je vrouw? Waxinelichtjes in de vorm van een hart zetten en elkaar insmeren met chocolade bodymassagespul? Je geliefde op het station opwachten met een rode roos? De badkamer versieren met waxinelichtjes, Céline Dion opzetten en samen in het naar rozen geurende water zakken en elkaar intens gaan zitten aanstaren? Tell me. (Persoonlijk zou ik erg giechelig worden van bovenstaande zaken, en erg ongemakkelijk. Dus misschien heeft Vlam wel gelijk met die deur.)

Volgend mijn vrienden van 'Van Dale' is dit de betekenis: ro·man·tisch bn, bw; -er, meest - 1 volgens de geest van, betrekking hebbend op de romantiek (1) 2 dichterlijk dromend en geen rekening houdend met de werkelijkheid.

Daar schiet ik dus niet echt iets mee op. Ik vind het nogal van de vage eigenlijk, die definitie.

Wat doen wij wat ik misschien des 'Candelight' romantisch zou kunnen beschouwen? Kaarsen op tafel, bij etentjes? Check. Wij eten altijd aan een gedekte tafel en ik steek elke avond meerdere (jaja, toe maar!) kaarsen aan. Als ik het niet doe, doet Vlam het.

En verder? Aandacht aan elkaar geven? Elkaar diep in de ogen kijken? Handen vasthouden op straat? Knuffelen? In elkaars armen in slaap vallen? Ik kan achter al die zaken een vinkje zetten. Elke dag opnieuw.

Ik heb een week of 2 geleden nog stiekem -toen ik 's morgens vroeg wegging- een kaartje in de auto van Vlam gelegd met daarop dat ik van hem hield. Hoe romantisch wil je het hebben?

Maar blijkbaar was het niet genoeg. Ben ik als een looien deur. Tsssss.

Dus: speciaal voor jou, darling. Ten overstaan van honderden mensen:

♥ Rozen zijn rood, viooltjes zijn blauw ♥

♥ Allerliefste, ik hou van jou ♥

En nou nooit meer zeggen dat ik niet romantisch ben ;)

En u? Bent u een romantische ziel?

38!

2011-11-22T00:34:00.001+01:00

Wow.

38 alweer.

Time flies when you are having fun.

And the best is yet to come...

In ieder geval: kom maar op met al die felicitaties en virtuele kadootjes.

Ik ben er klaar voor.

Heerlijk! :)

Huwelijk.

2011-11-21T06:54:00.002+01:00

Zaterdag heb koffie gedronken met vriendin Ellen. Haar vriend Johannes zette haar per fiets even af in de stad. Hij pakte bij het afscheid haar hand en liet die aan mij zien met de woorden "vertel jij Klief het goede nieuws?" Aan die hand zat een ring die ik niet kende. 1+1=2.

Uiteraard was ik héél erg blij voor de 2 tortelduifjes. Het feit dat ik ze aan elkaar gekoppeld heb, maakte het voor mij nóg leuker. (Zie dit blog voor de details.)

Onderweg naar huis sms'te ik Vlam over het heuglijke nieuws. Ook hij was blij. Hij opperde met een knipoog dat we misschien met zijn viertjes konden trouwen? Ik stuurde terug dat ie me nog niet gevraagd had. Daarop kreeg ik weer een sms'je met daarin "het heeft toch geen zin jou te vragen. Jij hebt je lesje geleerd na de eerste keer. Tenminste, dat begreep ik altijd van je..."

Daar heb ik maar niks op teruggestuurd.

Want eerlijk gezegd ben/was/ben ik daar inderdaad wat huiverig voor. Trouwen. Brrrrrr...

Mijn huwelijk is nogal mislukt namelijk. In oktober 2006 ben ik getrouwd. Een jaar en een maand later vroeg ik de scheiding aan en weer een half jaar later was die een feit. We trouwden alleen maar omdat het goedkoper was dan een samenlevingscontract. Mijn ex was iemand die me nooit een complimentje gaf en dus ook niet die 'feestelijke' avond. Ik voelde me totaal niet speciaal en heb de trouwerij niet bepaald ervaren als de mooiste dag van mijn leven. (Wat heet: ik heb werkdagen waar ik met meer blije gevoelens aan terugdenk.) Ik heb de hele avond vanaf een afstand waargenomen, alsof ik buiten mezelf getreden was. Heel raar misschien, maar ik kan me er ook amper iets van herinneren.

Ik heb er geen spijt van (omdat dat nou eenmaal een zinloze emotie is) maar ik had nooit mee moeten gaan in die poppenkast want ik wist dat het gedoemd te mislukken was. Een samenlevingscontract was een veel beter idee geweest. Goedkoper ook. In the end.

Vlam en ik hebben het een keer of 2 over trouwen gehad (ja/nee, misschien, ooit, wie weet?) Hij heeft altijd graag kinderen gewild en dat is niet gelukt. Nu vinden we het alle twee te laat. Hij is 43. Jill is bijna 12. Ik sta niet te popelen om aan de 2e leg te gaan. Kortom: bezwaren genoeg. Hij zou graag willen trouwen, dan komt er in ieder geval 1 van zijn dromen uit.

Echt serieus zijn we er nooit verder op doorgegaan. Want ik weet niet wat ik wil. Ik ben aan de ene kant doodsbang dat het wederom op een mislukking zou uitlopen. Aan de andere kant heb ik iemand getroffen op wie ik gekker dan gek ben. Gekker dan ooit op wie dan ook. En waarom zou je bij voorbaat al uitgaan van het ergste? Wie weet gaan we ooit samen wel naar 'Huize Avondrood'. En waarom dan niet als meneer en mevrouw Vlam? Toen we een paar maanden geleden gingen samenwonen, was het mijn intentie dat het voor altijd zou zijn. Ik ben aan dit samenleefavontuur begonnen zonder enige vorm van twijfel. Die is er nog steeds niet. (Ok, ok... De afgelopen weken met DKH heb ik me wel eens afgevraagd waar the hell ik aan begonnen was. Ik geef het toe.)

Ik loop na het gesprek met Ellen ineens met allemaal trouwdenkmateriaal in mijn hoofd rond.

Hoe lang moet je wachten tot je zeker weet dat je samen blijft? Is daar een bepaalde termijn voor? Wie maakt uit wat verstandig is? Ik bedoel: Ellen en Johannes zijn nu 4 maanden samen. Wij over een paar weken 1,5 jaar. Ik ken mensen die na 11 jaar een relatie te hebben gehad, in het huwelijksbootje stapten.

34% van de huwelijken eindigt in een scheiding. Het gemiddelde huwelijk duurt 14 jaar.

Ik roep regelmatig dat het huwelijk niks toevoegt, dat het een relatie niet verandert. Toch zijn er mensen voor wie het heel belangrijk is, het iets speciaals geeft, een gevoel van verbondenheid. Als dat voor Vlam zo is, waarom zou ik hem dat dan niet gunnen?

Kortom: allemaal overwegingen en dingen die door mijn hoofd spoken.

Kortom 2: ik ben een schijtlijster. Eentje van de bovenste plank.

Broodje aap

2011-11-20T07:00:00.003+01:00

Was Judas de ultieme verrader, de man die de zoon van God aan zijn vijanden overleverde? Was Jezus wel de zoon van God? Ja, dat was Jezus, maar niet van de God uit de Bijbel, die er maar een zooitje van gemaakt had. Hij was de zoon van een grotere/hogere God, die zijn einde weloverwogen, samen met Judas gepland had. Judas was iemand die in het rijtje hoort van de slang die Eva verleidde, Kaïn die zijn broer Abel vermoordde en Ezau die door zijn broer Jacob voorbij gestreefd werd. Nog altijd zijn er nakomelingen en volgelingen van Judas, die in 2012 te voorschijn zullen komen en de macht zullen overnemen. Tot die tijd houden ze zich schuil en ze zullen er alles, inclusief moord, aan doen om tot die tijd hun bestaan verborgen te houden. Hun bestaan wordt beschreven in een eeuwenoude, gecodeerde tekst. Enkele kenners van oude geschriften zijn er met behulp van een vrouwelijke IT'er in geslaagd de code te ontrafelen. Hen wacht dan ook een droevig lot.

Het bovenstaande heb ik niet verzonnen. Ik heb het gelezen. Niet in een wetenschappelijk boek, maar in een thriller, The Dead Sea Deception van Adam Blake. Het boek viel mij op omdat op de omslag de tekst te lezen valt "Everything we know about the death of Christ ... is a lie." Pas daarna zag ik dat het om een thriller ging. Waarom trok die tekst mij aan? Ik ben gek op boeken met allerlei wazige theorieën, vooral als ze gaan over geheime genootschappen, die op macht uit zijn, of in feite, zonder dat wij ons dat realiseren, die macht al uitoefenen. Je herinnert je wellicht The DaVinci Code dat tot een ware hype leidde. Er werden zelfs reizen georganiseerd langs plaatsen die in het boek voorkomen. Destijds zat ik op een terrasje aan de Prinsengracht een cappuccino te drinken en ving een gesprek op dat achter mijn rug gevoerd werd. Een jonge vrouw zei dat ze dat boek zo goed vond, niet alleen omdat het zo spannend was, maar omdat ze er ook zoveel uit geleerd had. Ik moest me inhouden om me er niet mee te bemoeien en te zeggen dat ze alleen onzin geleerd had. The Da Vinci Code is gebaseerd op het non-fiction boek The Holy Blood and the Holy Grail waarin 'aangetoond' wordt dat Jezus niet aan het kruis gestorven is, maar samen met zijn echtgenote Maria Magdalena naar Frankrijk gevlucht is, waar zij aan het begin stonden van het Merovingische koningshuis, dat uiteindelijk vervangen werd door de voorvaders van Karel de Grote. Nog altijd zouden er nazaten van de Merovingers, en dus van Jezus, leven.

Midden jaren negentig van de vorige eeuw ging een ander boek als warme broodjes over de toonbank van de boekwinkels: The Celestine Prophecy. De schrijver, James Redfield, scoorde zeer hoog in kringen van de New Age. Kennelijk viel het geen van zijn bewonderaars op dat het wat merkwaardig was dat een eeuwenoude tekst van de Inca's, woonachtig in Peru en aanpalende slikken en zompen, geschreven was in het Aramees, de taal waarin een groot deel van de Bijbel geschreven is en die een mengeling is van diverse talen, waaronder Hebreeuws en Fenicisch.

Het dolste maakt David Icke het. Deze voormalige profvoetballer en sportverslaggever schreef The Biggest Secret, waarin hij beweert dat wij al jarenlang geregeerd worden door een buitenaards reptielachtig ras, waarover de Sumeriërs al schreven en dat de menselijke vormen kan aannemen en zich eeuwen geleden al met de mens vermengd zou hebben. Het Britse koningshuis en diverse Amerikaanse presidenten zouden tot dat ras behoren. Zij zouden o.a. verantwoordelijk zijn voor de dood van prinses Diana.

Dat er af en toe een gek rondloopt met merkwaardige opvattingen begrijp ik nog wel. Maar wat ik niet begrijp is dat er veel mensen zijn die in deze mega-Broodjes Aap geloven. The Dead Sea Deception is overigens een goed leesbare thriller. Volgens mij is het nog niet in het Nederlands vertaald.
x

Oplichterij.

2011-11-18T06:15:00.003+01:00

Vorige week vertelde Vlam dat er bij een vriend(in) van hem die een goedlopend restaurant heeft, was ingebroken. Er was één en ander gejat maar de verzekering dekte gelukkig alles.

Puur voor de 'heb' heeft deze persoon ook maar een extra, niet-bestaande laptop opgegeven.

Ik kan daar dus helemaal niks mee. Erger nog: ik werd er boos om.

De beste man/vrouw heeft op financieel gebied echt niks te klagen, zhij heeft een mooi huis en een dikke auto onder zijn/haar kont. Zhij gaat enkele keren per jaar op vakantie. Wat wil je nou nog meer?

Blijkbaar een nieuwe laptop.

Als ik een nieuwe laptop wil, koop ik er gewoon eentje. Doe es gek.

Ik ga echt niet pretenderen dat ik roomser ben dan de paus. Ik heb in het verleden ook wel oneerlijke dingen gedaan die ik nu niet meer zou doen. Zo ben ik wel eens in beschonken toestand uit een horecagelegenheid weggelopen zonder te betalen. Of heb wel iets gedronken uit een minibar in een hotel en dat niet opgegeven bij het uitchecken. Ik heb wel eens teveel teruggegeven geld door een caissière, gewoon gehouden. Ik heb een keer of 2 (3?) terwijl ik de winkel al was uitgelopen iets in mijn boodschappenkarretje gevonden dat ik vergeten was af te rekenen en ben niet teruggegaan om te betalen. Ik ga geen excuses zitten verzinnen of iets goed praten, het valt allemaal onder oneerlijk. I know. Maar wie is er echt helemaal clean?

Erger nog, ik ben een 'crimineel'. Dankzij mijn lieftallige ex heb ik een strafblad met daarop een veroordeling voor opzetheling. Hij fraudeerde op zijn werk.We waren getrouwd en hij sluisde het gejatte geld door naar onze gezamenlijke rekening. Klaar. Het haas was ik.

Ik was altijd al iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel had, maar door bovenstaande ervaring ben ik helemaal een moraalridder geworden geloof ik.

Buiten het ethische bezwaar dat ik tegen frauderen heb: door acties zoals die van de laptopzwendelaar gaat mijn verzekeringspremie elk jaar omhoog. En daar baal ik van. Understatement.

Feest!

2011-11-17T06:46:00.000+01:00

Volgende week dinsdag word ik 38 jaar. Ik vier mijn verjaardag niet echt. Tenminste: niet op een manier zoals ik dat vaak om mij heen zie. De manier waarvan ik kippenvel krijg. Niet de goede soort overigens.Want je hebt kippenvel en kippenvel.

Ik bedoel zo'n bijeenkomst van veel te veel mensen die in een woonkamer zijn gepropt. Met Hartman stoelen in een kringetje, taart en koffie, drank en hapjes, gillende kinderen die door de geluidsbarrière gaan en het liefste gaan rennen in de ruimte tussen de bank en de salontafel. Zodat ze lekker wat wijnglazen omgooien. Waarop dan weer een moeder uit haar dak gaat en uit de keuken een vaatdoekje gaat halen en als een bezetene de tafel gaat staan boenen. Ook weer staande in de veel te kleine ruimte tussen tafel en bank. Bloednerveus word ik daar altijd van.

Voor die verjaardag (als het de jouwe of 1 van je huisgenoten betreft) heb je van te voren een godsvermogen uitgegeven bij AH, ben je tig keer terug gegaan omdat je niet alles in 1 keer meekreeg in de tassen aan je fietsstuur. Je hebt uren van te voren in een keuken waar een bom ontploft lijkt, hapjes staan maken. Die amper aangeraakt worden zodat je na afloop de hele zooi in de container kan flikkeren.

Zo'n dag waarop je allemaal mensen ziet die je normaal nooit ziet omdat je daar geen tijd voor hebt door werk + gezin maar die je dan op de verjaardag niet kunt spreken omdat je het veel te druk hebt om al die glazen constant gevuld te houden. En omdat je doorlopend vreemde kinderen van je bed aan aan het plukken bent. Kinderen die lekker met hun schoenen aan jouw slaapplaats als trampoline gebruiken.

De overtreffende trap van een verjaardag vieren, vind ik overigens een kinderfeestje. De drukte die op die bijeenkomsten is, is een gewone verjaardag in het kwadraat. Het is gewoon teveel van alles. Ik voel me altijd doodongelukkig op zulke momenten.

Volgende week zaterdag viert 1 van Vlam's vrienden de verjaardag van 2 van hun zoontjes. Laat ik nou nét op die dag mijn broertje + schoonzus + vriend Karim hebben uitgenodigd tapas te komen eten? Wat verschrikkelijk jammer dat ik niet kan zeg.

Want dáár wilde ik eigenlijk ook nog naartoe. Ik vier mijn verjaardag liever in een paar kleine, te behappen groepjes mens. Zaterdag begin ik met een borrel met een vriendinnetje. Woensdag komt mijn moeder. Zaterdag vier ik zoals in bovenstaande alinea en zondag met een gedeelte van de schoonfamilie. Ook veel werk en ook veel drukte. Maar kleinschalig en dus tijd om te kletsen, om te zitten en genieten. Van je eigen verjaardag. Want dat kan dus ook...

Bourgondisch.

2011-11-16T06:20:00.002+01:00

Nou was ik altijd al een grote fan van lekker eten en dito wijntjes... Maar na het zien van onderstaande foto's denk ik dat ik nog even lekker doorga met genieten. Dus.

Communiceren.

2011-11-15T06:09:00.006+01:00

Ik prefereer mailen boven bellen. Sinds ik in 2001 mijn eerste pc had, heb ik al wat afgemaild zeg. De ontdekking van de eeuw vind ik het. Ik was meteen klaar met telefoneren. En tot grote irritatie van velen om mij heen, doe ik het dan ook zelden meer. Alleen als ik er écht niet onderuit kom, neem ik de telefoon ter hand. En dan nog weet ik binnen enkele minuten het gesprek tot een einde te breien. Ik denk dat ik per maand een uurtje bel. Meer echt niet.

Mailen daarentegen doe ik elke dag en overal. Ik krijg er per dag een stuk of 20 binnen die ik allemaal beantwoord. Ik laat mensen zelden langer dan 12 uur wachten. Daarbij plaats ik nog wat reacties op blogs en FB. Best veel getyp binnen een etmaal dus.

Maar het heeft ook nadelen, dat mailen.

Wat ik onder andere zo typisch vind aan mailen is dat het vaak plotsklaps eindigt.

Je bent wat heen en weer aan het mailen met iemand, stelt nog wat vragen. Maar daar krijg je vaak geen antwoord op. Heel abrupt stopt de conversatie.

Ik vind het eigenlijk net zoiets als midden in een gesprek opstaan, je jas aantrekken en zonder gedag te zeggen weglopen. Ik probeer eigenlijk altijd 'netjes' te eindigen. Want mijns inziens is mailen net zoiets als een gesproken dialoog dat je hebt me iemand. Vaak -in de loop van de mails- merk je toch wel dat één en ander aflopende is, de inhoud wordt minder groot, de vragen nemen af. En dan kun je er netjes een eind aan breien. Ineens niks meer van je laten horen vind ik echt heel erg raar.

Zo nam ik een aantal weken geleden een optie op een zaterdag, we zouden dan naar iemand toegaan. Die iemand reageerde niet meer terug en ik ga dan gewoon verder. Ik maakte andere plannen voor die zaterdag, met andere mensen. Dat kwam in een mail zeker een week later ter sprake. Die eerste iemand was teleurgesteld, ik zou toch komen? Dat dacht ik ook, maar als ik geen respons meer krijg, ga ik er niet gevoeglijk van uit.

En ander voorbeeld: een vriendin mailde me een aantal maanden geleden "Leuk idee om dan en dan koffie te gaan drinken in de stad. Ik overleg even thuis en laat je nog weten of het door kan gaan". Ik wachtte en wachtte maar hoorde niks meer. Kreeg ik ineens 'out of the blue' een mailtje: ben je boos? Ik hoor ineens niks meer van je. Nee dus, ik wacht nog steeds keurig op antwoord, ik zou nog te horen krijgen of we zaterdag een date hebben of niet. Misverstandje dus.

Ik ken ook iemand die uit mijn mails alleen de onderwerpen eruit pikt, die de persoon in kwestie aanspreken. De dingen die vooral niet de diepte ingaan of te persoonlijk worden. Ik vind dat een typisch verschijnsel. Mail je over een heel gevoelig onderwerp, iets wat je echt dwars zit, krijg je terug dat de lunch lekker was en de lucht stralend blauw. Ok. Moet je eens in een echt gesprek doen, ik denk dat je meteen het stempel 'autistisch' krijgt. Niet?

Contact hebben met vriend Jeroen is helemaal lastig. Ik ben allergisch voor bellen en hij heeft een aversie tegen mailen. Dan krijg je dat we wekenlang om elkaar heendraaien. Ik kom thuis, zet mijn telefoon op stil en hoor dus niet dat hij gebeld heeft. Dat zie ik pas de volgende morgen. Maar dan ben ik aan het werk. Dus dan mail ik hem maar dat ik gezien heb dat hij gebeld heeft. En daar verdomt hij dan weer op te reageren.

Gisteren heb ik me er dan na ruim 2 maanden om de pot heen gedraai overheen gezet en hem gebeld. Ik hoorde nog net geen doffe klap toen hij van de bank viel, van schrik.

Over 2,5 week komt hij eten, dat had ik vrij vlot geregeld. En dan kletsen we live bij. Want daar houd ik dan weer wel van. Praten doe ik bij voorkeur namelijk tegen een gezicht, niet tegen een stukje plastic.

Teleurstelling.

2011-11-14T06:44:00.001+01:00

Vorige week woensdag had Jill haar eerste paardrijles op een heus paard. Ze heeft de afgelopen 4 jaar op pony's gereden. Maar nu was ze eindelijk goed én lang genoeg om op een paard te gaan rijden.

U begrijpt dat ze van te voren helemaal hieperdepiep was? Oma was gebeld, het was tegen de hele klas verteld, op Hyves gezet, aan de schoonopa- en oma gemeld. Iedereen was op de hoogte: woensdag gaat Jill te paard.

We kwamen een half uur voor aanvang van de les op de manege, Jill helemaal was helemaal hyper en vol verwachting. Op wie zou ze mogen rijden? Helaas kreeg ze een zware teleurstelling te verkroppen. Ze was samen met een vriendinnetje op een pony ingedeeld, er waren namelijk niet genoeg paarden. De rest van de meiden mocht wel te paard. Je zag haar gewoon helemaal verschrompelen. Heel erg zielig was ze.

En ik? Ik was zo boos dat ik de eigenaar van de manege wel over de bar kon trekken.

Toen Jill met afgezakte schoudertjes weg liep om haar pony te gaan borstelen en op te gaan zadelen, heb ik op mijn eigen bekende 'subtiele' wijze gezegd dat niet alleen Jill, maar ook ik zwaar teleurgesteld was. Dat je zo niet met kinderen om moest gaan, dat één en ander niet bepaald getuigde van veel inlevingsvermogen. Jammer.

De eigenaar snapte het en opperde na wat suggesties van mijn kant om de dames tijdens de les een paar keer te laten ruilen, zodat iedereen aan bod kwam.

Ik ging Jill zoeken om haar het goeie nieuws te vertellen en trof haar snikkend naast haar pony. Ze was zó verschrikkelijk teleurgesteld. Dat zijn van die momenten dat mijn hart wel kan breken. Ik voel dat zelf in mijn buik.

Toen ik haar vertelde dat ze onderling een aantal keer zouden ruilen, brak er een waterig glimlachje door. Ik hielp haar met aansingelen en sprak haar nog wat moed in. Gaf haar een klap op haar kont en zei haar haar best te doen. Ietsjespietje blijer begon ze aan haar les.

Helemaal gelukkig was ze toen ze een 20 minuten later inderdaad ruilden en ze op haar eerste paard ever in galop langsscheurde.

Kind blij, mama blij. Zo werkt het...

Rituelen

2011-11-13T06:44:00.002+01:00

In een tv-programma zag ik dat momenteel in het Tropenmuseum een expositie gaande is onder de titel "De dood leeft", waaruit je kunt leren hoe in diverse culturen met de dood en de rituelen daarom heen wordt omgegaan. Ik moest onmiddellijk denken aan een tv-commercial van 'Monuta', een bedrijf waar je uitvaarten kunt verzekeren, maar daar blijft het niet bij. Onder het motto "Nabestaanden hebben het al moeilijk genoeg", willen ze kennelijk ook bij de organisatie van de uitvaart adviseren. Je ziet bijvoorbeeld een oudere man bij de klerenkast. Hij gaat op bed zitten en belt zijn dochter om te vragen wat de lievelingsjurk van "mamma" was. In een andere commercial is een jongeman op zoek naar de juiste muziek en in weer een ander zit een man van een leeftijd rond de veertig op een toilet, zoals je dat in restaurants aantreft, te bedenken (zo komt het tenminste op mij over) wat hij bij de uitvaart van zijn vrouw moet zeggen.

Er is niets mis met rituelen. Ze kunnen helpen bij de publieke vormgeving van de (emoties bij de) verwerking van een verlies. Maar ik heb het gevoel dat "we" tegenwoordig tegen elkaar opboksen: wie weet de 'mooiste' of 'meest bijzondere' uitvaart te regelen? Wat zou zhij gewild hebben? Er zijn heel wat mensen die zelf van te voren aangeven hoe hun uitvaart eruit moet zien. Ik begrijp dat niet helemaal, want je kunt er zelf niet van "meegenieten", tenzij je natuurlijk gelooft dat je ergens vandaan het hele schouwspel kunt meemaken. Ik heb mijn omgeving duidelijk gemaakt dat ze helemaal zelf mogen uitmaken wat ze bij mijn uitvaart doen. Als ze dat "in mijn geest" (whatever) willen doen, hebben ze mijn zegen. Als ze het naar eigen smaak of behoefte doen, hebben ze die zegen ook.

Op mijn leeftijd (72) heb je al heel wat uitvaarten meegemaakt: ouders, een broer, een zuster en verdere familieleden, collega's en natuurlijk mijn vrouw. Alleen die laatste uitvaart kon ik helemaal zelf regelen, want mijn vrouw had dienaangaande geen specifieke wensen. Ik heb het simpel gehouden: twee sprekers, de tweelingzus van mijn vrouw en ik zelf. Daaraan voorafgaand en daarop volgend was er muziek van Bach: het openingskoor ("Kommt Ihr Töchter, helft mir klagen") en het slotkoor ("Wir setzen uns mit Tränen nieder") uit de Matthäuspassion. Ik ben nu eenmaal een groot liefhebber van Bach en het slotkoor eindigt met die schrille dissonant, die exemplarisch was voor het einde van mijn leven tot dan toe. Ik zag het niet als een ritueel en heb me niet vooraf afgevraagd of andere aanwezigen ermee uit de voeten zouden kunnen. Wat je ook organiseert: iedereen verwerkt uiteindelijk op zijn/haar eigen manier.

Bij wijze van grap heb ik wel eens gezegd dat het leuk zou zijn als bij mijn crematie de 'Internationale' *) ten gehore gebracht zou worden. Dat zou dan mijn allerlaatste 'statement' zijn.

*) Die video geeft het deel van de film 'Reds' (uit 1981, met Warren Beatty en Diana Keaton) weer, waarmee het eerste deel eindigt. De film is gemaakt naar het boek "Ten days that shook the world" van de Engelse journalist John Reed, die de Russische revolutie meemaakte. Het is de mooiste uitvoering van de Internationale die ik ken. Destijds in de bioscoop was ik ontroerd.

Onderbroek.

2011-11-12T10:03:00.002+01:00

Vandaag een fijn stukje onderbroekenlol die ik u niet wilde onthouden.

Goed weekend!

Make-up.

2011-11-11T07:41:00.002+01:00

Schreef ik maandag nog zelden over mijn dochter te schrijven, is ze deze week al voor de 3e keer aan de beurt..

Reden van dit blog is de discussie die ik eergisteren had met Jill. Op woensdagen is ze een paar uurtjes bij oppas Annemiek. Omdat ze alleen een drukke en onoverzichtelijke weg moet oversteken, kom ik haar halverwege tegemoet. Zo ook eergistermiddag.

Van een kilometer afstand al zag ik dat ze mascara op had.

Jill is 11 en zit in groep 8. Enige tijd geleden hebben Vlam en ik met haar afgesproken dat ze alleen in het weekend en bij speciale gelegenheden wat make-up mag gebruiken. Als ze naar de brugklas mag, vinden we het goed dat ze -zij het mondjesmaat- elke dag wat mascara en/of oogschaduw aanbrengt.

Ze heeft toen zelf verzonnen dat ze dat ook doet wanneer ze gaat paardrijden. Uiteraard is het uitermate belangrijk als je een beetje toonbaar op je paard zit. Daar moet je -denk ik- 11 voor zijn om dat te snappen. Ik heb daar nooit wat van gezegd, kan me er niet aan storen.

In ieder geval: ik sprak Jill aan op het feit dat ze met make-up naar school was gegaan en of ze vergeten was wat we hadden afgesproken?

Het wicht hield bij hoog en laag vol dat dat er nog zat vanaf zondag. Right. Ik zou een moord doen voor een mascara die zo perfect 4 dagen lang blijft zitten. Ik denk dat hordes andere vrouwen ook wel zo'n mascara zouden willen. Ik zou mijn baan opzeggen, de wondermascara in productie gaan nemen, van de opbrengst een Polynesisch eiland kopen en vanaf mijn strandstoel en onder het genot van een Piña Colada, niks anders meer doen dan op mijn laptopje mijn steeds groter groeiende bankrekening in de gaten houden.

Ik dwaal af...

"Wie neem je nou in de maling Jill?" vroeg ik haar? "Kap daarmee. Ik ben niet gek. Wanneer ga je nou leren dat ik een idioot oog voor detail heb? Ik zie een nog een amoebe op de rug van een bacterie zitten. Ik zie dus ook dat je verse mascara ophebt".

Ze bleef volhouden.

Ik weet niet wat ik erger vind. Iets voor de zoveelste keer doen waarvan je dondersgoed weet dat het niet mag. Of stug blijven volhouden. Liegen dus eigenlijk.

Ik heb haar gezegd dat ik bij de volgende overtreding al haar mascara's in de container flikker.

Vlam wil dat ik haar make-up verstop/bewaar en het haar alleen in de weekenden geef. Zo bind je ook geen kat op het spek.

Ik vind dat eigenlijk niet nodig. Ik vind dat ze die verantwoording zelf aan moet kunnen. Al ligt er een geweldige berg ~~spek~~ opmaakspullen, blijf er gewoon met je jatten vanaf. Afspraak is afspraak.

Wat vindt u?

Kwaadaardig.

2011-11-10T06:56:00.001+01:00

Een maandje geleden was ik bij één van mijn patiëntes thuis voor de griepprik. Op haar rechter neusvleugel zag ik een nare plek zitten en ik vroeg haar of ik die even van dichtbij mocht bekijken. Bij nader onderzoek zag ik midden in de plek een soort kratertje dat open was. Ik keek zo recht in de bult. Foute boel dus. Huidkanker.

Ik vroeg haar hoelang die bobbel daar al zat. Ik had haar namelijk 3 maanden daarvoor nog gezien en toen was me niks opgevallen. "Een maand of 2" zei ze. "Ik was 2 weken geleden nog bij de oncoloog voor controle van mijn borstkanker en vroeg hem er even naar te kijken maar hij wilde niet."

"Ga maar naar je huisarts" was zijn antwoord geweest. (Zonder haar verder een blik waardig te keuren.)

Ik stond perplex. De man is kankerspecialist en had niet gezien dat dit er echt slecht uitzag?Hij had überhaupt niet willen kijken ondanks haar zorgen.

Omdat ik geen diagnose mag stellen, vroeg ik mijn werkgever de volgende dag even een bezoekje aan haar te brengen. Zijn diagnose was gelijk aan de mijne: een infiltrerende basaalcelcarcinoom. Meteen naar de dermatoloog.

Ik ben best een beetje pissig op haar behandelend oncoloog. Waarom nam die man niet de moeite even te kijken naar haar neus? Het had echt 20 seconden van zijn kostbare tijd gekost. Maar omdat hij dat verdomde, kost het -zoals ik het in kon schatten- mevrouw haar halve neus. Die dingen kunnen echt behoorlijk snel groeien en met het weghalen, snijden ze ruim om de plek heen om zeker te weten dat alles weg is. Ze nemen geen risico dat er een stukje blijft zitten. En op een neusvleugel heb je niet heel veel ruimte.

Er is hier maar 1 ding écht kwaadaardig. Hij.

Wat een ontzettende lul.

NB: moraal van het verhaal: huidkanker is een verraderlijk iets. Het ziet er vaak onschuldig uit, maar dat is het niet. Mevrouw had mazzel omdat het een kankersoort betreft die meestal niet zorgt voor uitzaaiingen. Je kunt er ook eentje krijgen die dat wél doet. Als je twijfelt, ga dan alsjeblieft naar je huisarts. Zorg dat je nooit verbrandt en gebruik een beschermingsfactor als je in de zon bent. Dank u.

Belgedrag.

2011-11-09T06:46:00.001+01:00

Maandag blogde ik over dochter Jill van 11 jaar en ik schreef dat ze een mobiel telefoontje heeft. Die heeft ze zelfs al sinds ze net 8 is. Als je mij daar een jaar of 5 geleden mijn mening over had gevraagd had ik gereageerd in de trant van: "Waarom zou een kind van 8 in vredesnaam een mobieltje moeten hebben? Is dit niet een tikje overdreven?"

Maar ik zal u uitleggen waarom ik haar een telefoontje gaf. En waarom ik mijn mening heb herzien. Mobieltjes voor kinderen zijn superhandig. Waarom zou je geen gebruik maken van moderne snufjes?

Voorjaar 2008 ging ik weg bij mijn ex en woonden Jill en ik tijdelijk aan de andere kant van de stad. Ik bracht haar op de fiets naar het nabijgelegen busstation en zij reed in 10 minuutjes met de bus naar school. We hadden ook samen naar school kunnen fietsen, maar dan had ik eerst 6 kilometer heen en dan weer 6 terug moeten fietsen, iets dat me ongeveer 40 minuutjes had gekost. En 's middags had datzelfde ritueel weer plaats moeten vinden. Maar dat ging niet omdat ik tot 16 uur moest werken. En Jill alleen dwars door de stad te laten fietsen, was geen optie. In ieder geval: omdat ik zeker wilde weten dat ze veilig aankwam én 's middags weer in de bus stapte, moest ze me altijd even bellen. Dat doen we nog steeds. Ook nu we allang en breed weer in de buurt van de schoon wonen. Ik vind het een rustig idee als ik weet dat ze goed is aangekomen.

Dat mobieltje bleek voor meer zaken superhandig. In plaats van de halve wijk doorfietsen om je kind te zeggen dat het eten klaar is en bij thuiskomst verpieterde groente aan te treffen omdat je haar nergens kon vinden omdat ze uiteraard ergens binnen was gaan spelen en niet in net beloofde speeltuintje zat, kon ik haar nu gewoon bellen. "Liefje, kom je nu naar huis? We kunnen over 10 minuutjes eten". Wat een zaligheid!

Je kind sms'en is ook een basisvaardigheid geworden. Ik vind het niet handig als ik net in iemands vagina of oor (of elke andere willekeurige holte) sta te turen of een injectie aan het geven ben en mijn telefoon gaat af. "Mam, Ilse speelt bij ons spelen en mogen we die koeken op het aanrecht liggen opeten?" Nu sms't ze me dat. Vragen van deze categorie hoeven mijns inziens niet meteen te worden beantwoord.En dat vinden mijn patiënten ook.

Dat soort vragen sms'en mag overigens uitsluitend en alleen als ik werk. Niet als ik even een kwartiertje weg ben omdat ik iets bij AH ben vergeten. Ik heb ze gehad hoor, terwijl in in de rij stond: "Mag ik een snoepje?" Zucht.

Begin dit jaar heeft Jill 2 weken verkering gehad en bleef ze sms'en met haar liefde. "Ik zit op de bank, en jij?" "Kom je op Hyves?" "Hoe gaat het?" "Ga je ook TVOH kijken"?" werd er heen en weer tussen de 2 tortelduifjes gestuurd.

Ik waarschuwde Jill dat ze een beltegoed van 2,50 had wat stond voor 40 belminuten of 40 sms'jes en dat ze op deze manier binnen no-time door haar tegoed heen was. En dat haar telefoon eigenlijk alleen voor belangrijke zaken gebruikt diende te worden. En dat ze alles wat ze boven die 2,50 kwam, uit eigen zak mocht betalen.

Einde van de maand kreeg ik de rekening en die was bijna 7 euro. Ze moest mij dus 4,50 betalen en daar baalde ze enorm van. Nog meer dan van de verkering die een dag later strandde.

Challenge III

2011-11-08T06:45:00.001+01:00

Nee, geen vervroegd jaarverslag. Gewoon, opdracht 3/30. The 5 most memorable things to happen to you in 2011.

Nou ja: dat mag wel veranderd worden van die me zijn overkomen, in plaats van die me gaan overkomen, want we zitten inmiddels al in week 45 van 2011. Time really does fly. Ook wanneer je amper fun hebt by the way. De afgelopen 2 maanden die draaiden om DKH zijn in een flits voorbij gevlogen, niet normaal.

Ik zie Vlam en mezelf nog zitten, in de ambulance, op de SEH, ik kan me de bezoekjes naar het ziekenhuis nog zeer goed voor de geest halen, ik weet nog precies hoe ik me voelde toen hij thuiskwam en de 5 trappen naar boven gestrompeld kwam. Het huilen, de woorden die we hebben gehad, de misverstanden, de zorgen, het kolere ziekenhuisbed in de woonkamer... Wat een k*&^% tijd was het.

Het lijkt echt alsof het vorige week begon. En -poef- nu zijn we gewoon 'ineens' ruim 10 weken verder en is hij sinds gisteren weer halve dagen aan het werk. (Halleluja!)

Dus met stip op nummer 1: DKH. Nogal van de memorabele.

De verhuizing van Vlam van zijn naar ons huis, is ook eentje die gedenkwaardig te noemen is. Wie had ooit gedacht dat die Klief weer zou gaan samenwonen na het huwelijksdebacle? Ikzelf nog het allerminste denk ik. Officieel wonen we samen sinds juni, officieus sinds begin december. Binnen 3 maanden zaten we elke dag bij elkaar. Vrij vlot dus.

De zomervakantie vind ik er ook eentje om te onthouden. Voor het eerst in mijn leven zo lang van huis, zo lang dag en nacht samen met iemand anders, voor het eerst in 20 jaar weer kamperen. En het is buitengewoon gladjes verlopen. Beter nog: het was gladst.

Wat ik ook een klein hoogtepuntje vond is dat dochter Jill na 4 jaar op pony's gereden te hebben, nu goed en groot genoeg is en EIN-DE-LIJK gepromoveerd is tot paardrijden. Op een heus paard. En trots dat ze op zichzelf is. En nerveus ook voor morgen, voor haar eerste les. Erg schattig vind ik het allemaal.

En dat zijn er 4.

2011 heeft nog 7 weken over, wie weet wat me dat nog allemaal gaat brengen. Ik kan nog wel een memorabel (uitsluitend in de positieve zin des woords dan hè? ) momentje gebruiken. Ik laat me graag verrassen. In januari 2012 kom ik hier nog wel op terug, dan kan ik pas definitief een oordeel vellen over dit jaar.

Wat waren tot nu toe uw persoonlijke hoogtepunten? En staat er in de aankomende weken nog wat te gebeuren dat de boeken ingaat?

Challenge VIII

2011-11-07T06:14:00.003+01:00

Opdracht 8 vandaag. "Tell us about the last person who texted you". Dat was mijn dochter Jill. Die me een sms'je stuurde met: "ik ben er... xx".

Wicht met telefoon.

Elke morgen als ze veilig op school is aangekomen, moet ze me dat even laten weten. Soms wordt er even gebeld en laat ze hem 2, 3 keer overgaan. Soms smst ze me.

Ik blog niet veel over Jill alhoewel ze één van de belangrijkste personen in mijn leven is. Ik heb als motto "ik praat liever mét haar, dan óver haar". Ik ken namelijk heel veel moeders die sinds ze zich hebben voortgeplant, uitsluitend en alleen nog over hun kroost kunnen praten. Die wanneer ze dat een zeldzaam voorkomende keer eens niet doen, zich uiteraard doorlopend laten storen door aan hun rokken/broeken hangende, jengelende om aandacht bedelende kinderen die dat uiteraard ook mogen en voorrang krijgen op degene met wie de moeder eigenlijk stond te praten. Buitengewoon irritant. (Persoonlijk vind ik er niks mis mee als je even tegen je kind zegt dat je nu met iemand anders staat te praten en dat het kind straks aan de beurt is. Maar wie ben ik?)

Toen ik in 1999 zwanger werd van Jill en ik ineens totaal onverwacht on onvoorbereid mama in spé bleek te zijn, heb ik mezelf plechtig gezworen nooit te veranderen in een moeder wiens leven uitsluitend en alleen in het teken staat van haar kind. En ik heb mezelf daaraan gehouden.

Ik houd tot aan de maan en terug van mijn dochter, maar ze is niet de spil waar omheen mijn universum zich draait. Buiten moeder ben ik namelijk ook nog vriendin, zus, (schoon)dochter, werkneemster en gewoon ik. En ik wil ook wel eens wat. Als ik niet lekker in haar vel zit, moet Jill dat bezuren. Want dan ben ik veel vaker kortaf, mag er minder, maak ik minder grapjes. Kortom: ben ik een veel minder leuke moeder. En dus denk ik regelmatig aan ik. Houd ik rekening met ik. Doe ik leuke dingen met alleen maar ik.

Maar ondanks dat ik niet vaak over haar blog, heb ik echt de allerleukste dochter van het noordelijk halfrond. Dat is een feit. Ze is mooi, lief, gevoelig, grappig en slim. Ze verbaast me soms met haar scherpe opmerkingen en droge humor. Ze is 11 en half en soms heel wijs voor haar leeftijd, maar speelt aan de andere kant gelukkig nog dagelijks met haar Barbies. Ze is 1 meter 64 dus nog een heel klein stukje en dan is ze net zo lang als ik. Ik ben blij dat ze me letterlijk ontgroeit, want dat betekent dat ik over een jaar of wat niet steeds mijn kleding en schoenen kwijt ben omdat mevrouw ze heeft geleend.

Nu alleen nog even een kluisje kopen waar ik mijn nagellak en oorbellen in kan bewaren...

Reacties

2011-11-06T07:00:00.010+01:00

Bijna een jaar nu publiceer ik hier elke zondag een blog. Tijd voor een terugblik. Dagelijks publiceer ik ook mijn eigen blog, Beggartalk. Het moet die paar mensen die, naast mijn bijdragen aan Silly Me ook Beggartalk lezen, zijn opgevallen, dat er een duidelijk verschil is tussen beide. In Beggartalk schrijf ik vrijwel altijd nogal zakelijk over dingen die ik in een krant lees, of hoor/zie op radio of tv. Daar geef ik opinies. Hier schrijf ik vaak meer persoonlijk en dat levert ook meer reacties op dan mijn dagelijkse schrijfsels. Mijn Beggartalk van afgelopen vrijdag was ook nogal persoonlijk. Femke (die ik irl niet ken) schreef in haar reactie daarop: "Je blog laatst op de site van silly heeft me erg geraakt maar ik vond niet de juiste woorden om erop te reageren.
Ik heb ze nog steeds niet."

Als blogger lijk ik een gespleten persoonlijkheid: afhankelijk van de plaats waar mijn tekst in de openbaarheid komt, schrijf ik (overwegend) óf persoonlijk, óf zakelijk. Dat kan komen doordat de Zuster mij verboden heeft hier over politiek en sport te schrijven. Zij heeft ook wel eens gezegd, dat ik in Beggartalk meer persoonlijk zou moeten schrijven.Mijn reactie daarop was, dat zeker datgene wat er in de politiek gebeurt, mij persoonlijk kan raken, emoties losmaakt. Vaak zijn dat negatieve emoties, met name boosheid over gedane uitspraken of genomen besluiten. Ook de tv kan emoties bij me oproepen die ik in Beggartalk verwoord, zoals mijn blog van gisteren over de Jetsers van Britt Dekker. Ik schrijf wel vaker over naar mijn oordeel onbenullige tv-programma's. De reactie is dan vaak iets in de zin van: "Je hoeft toch niet te kijken." of "Als veel mensen daar nou plezier aan beleven." Mijn reactie is dan: "Ik heb ook recht op mijn portie ergernis." Zo kijk ik vrijwel dagelijks naar 'De Wereld Draait Door' hoewel ik Matthijs van Nieuwkerk een van de meest irritante tv-persoonlijkheden vind, maar tijdens het eten is het makkelijker tv kijken dan een boek lezen en rond die tijd hebben andere tv-zenders niet veel te bieden dat mij werkelijk boeit.

Nu is schrijven een rationele bezigheid: het weergeven van meningen of emoties vereist nadenken. Je denkt na over de juiste (combinatie van) woorden. Bloggers schrijven niet alleen, ze publiceren het ook nog. Waarom eigenlijk? Voor mezelf sprekend: ik wil (dat is de 'schoolmeester' in mij) anderen tot nadenken prikkelen en reacties losmaken. Liever nog dan een blog, zou ik een forum willen beheren, waarin gediscussieerd kan worden over van alles en nog wat. Ik reageer niet zo vaak op blogs, omdat ik dan teveel ruimte (vind ik) in beslag zou nemen. Je moet immers wel de tijd nemen om een standpunt of emotie goed toe lichten. "Wat naar" of "Wat fijn voor je." of "Dat ben ik (niet) met je eens." vind ik wat magertjes. En als je niet de juiste woorden kunt vinden, doe dan als Femke: schrijf niets.
x

Wordfeudloos.

2011-11-04T07:43:00.001+01:00

Van verschillende mensen heb ik al het verzoek gehad of ik ook op Wordfeud wilde komen. Het zou echt iets voor mij zijn, taalmens als ik ben.

Wordfeud lijkt me inderdaad echt een spel voor mij. Maar ik ga het lekker niet doen.

Waarom niet?

Ik zit per dag al een uur of 6 achter iets pc-achtigs. Beroepsmatig, maar ook privé. Voor mijn werk neem ik een groot gedeelte van de administratie voor mijn rekening. En ik beantwoord per dag zo gemiddeld genomen een mailtje of 40 denk ik. Per dag komen er privé hier plusminus 20 mailtjes binnen. Daarbij blog ik bijna dagelijks (daar ontvang ik zo'n 20 reacties op die ik allemaal lees) en ik plaats reacties op andere blogs. Elke dag check ik ook even mijn FB en reageer links en rechts op dat wat mijn vrienden doen of gedaan hebben. Ik heb een smartphone en kan dus overal en altijd mijn mail bekijken, wat ik dus ook regelmatig doe. Ergo: ik zit echt al genoeg op het web.

Mijn smartphone blijft als ik 's middags thuiskom, in mijn jaszak of tas zitten. Ik heb thuis niet de behoefte met dat ding te spelen of te fröbelen. Het geluid van mijn telefoon staat overigens altijd op stil. Ik wil niet te pas en te onpas een piepje horen als ik ergens op één van mijn accounts een berichtje heb. Het maakt me namelijk erg onrustig.

Buiten dat vind ik het niet netjes naar Jill en Vlam toe als ik steeds mijn telefoon aan me vast geplakt heb. Ik kom niet echt geïnteresseerd over als ik om de zoveel tijd mijn telefoon pak. In tegenstelling tot heel erg veel mensen die ik ken, hebben mijn Samsung en ik geen symbiotische verhouding. Ik heb echt een hekel aan mensen die doorlopend hun telefoon checken.

In ieder geval, waar ik dus naartoe wilde: als ik Wordfeud zou installeren en zou gaan spelen, is het hek van de dam ben ik bang. En dus, uit een stukje zelfbescherming, blijf ik Wordfeudloos.

En Twitterloos. Om diezelfde redenen.

Op sommige vlakken kan ik beter níét met mijn tijd meegaan.

Buitenspelletjes.

2011-11-03T06:40:00.001+01:00

Gisteren met één van de secretaressen van de bij ons in het gevestigde fysiotherapeuten, kwam het ineens op hoelahoepen. Geen idee waarom. Maar we vertelden allebei er vroeger heel erg goed in te zijn geweest, maar het nu niet meer te kunnen. Voor mijn gevoel weet ik nog precies hoe ik moet bewegen, maar als ik het doe, zakt het ding binnen enkele seconden naar mijn enkels. Hoe komt dat toch? Door het zo goed als verdwijnen van mijn taille in de loop der jaren? Het totale gebrek aan buikspieren?

(Uren heb ik gespeeld met mijn hoelahoep. Ik had een roze met witte strepen en uit de gaatjes die om de zoveel centimeter in zaten, kwam de geur van pepermunt. Een geweldig ding was het.)

Waar ik als kind ook enorm veel plezier aan heb beleefd, waren de houten stelten van mijn moeder. Ik kon er zelfs op rennen en springen. Uren en uren heb ik op die dingen gelopen.

Elastieken heb ik ook heel lang en vaak gedaan. Op liedjes zoals "rode bessen lust ik graag, maar blauwe nog veel liever. Meisjes zoenen doe ik graag, maar jongens nog veel liever". Diezelfde liedjes konden overigens ook gezongen worden tijdens het touwtjespringen. Multi inzetbaar dus.

Of wat dacht u van de 'Swoosh bal'? (Ik wist niet da dat ding zo heette, kwam ik ook net achter na speuren op het www.) Zo'n bal met een touw er doorheen en aan weerszijden handvaten. Door die vaten uit elkaar te trekken, schoot de bal naar je tegenstander. Hoe harder je dat deed, hoe harder het 'swoosh-achtige' geluid. En hoe meer kans dat je de knokkels van je overbuurman/vrouw kneusde. Leuk spel.

Loloballen vond ik ook geweldig. Die dingen kwamen in de mode toen ik in groep 8 zat, ik denk dat dat in 1984 was ofzo? Het waren van die ballen op een plastic schijf, zie bovenstaande foto. Je ging op die schijf staan, klemde de bal tussen je voeten en dan begon je te springen tot de blaren aan beide voeten hingen. Ik denk dat wanneer ik het nu ga doen (20 jaar later en tig kilo zwaarder) de bal tussen de schijf vandaan springt op het moment dat ik een eerste sprongetje maak. En dat ik vervolgens die plastic schijf uit mijn gebit kan halen. Geen goed idee dus.

Ergo: ik kan het beter maar gewoon bij lezen en bloggen houden. Beter voor dat oude lijf van me...

Afkortingen.

2011-11-02T08:38:00.002+01:00

Gisteren kreeg ik een mailtje met aanhef "Beste ass". Nou heb ik best een aardige kont, maar om me nou ook zou te gaan noemen, ging me wat ver.

Uiteraard snap ik dat de verzender assistente bedoelde, maar ik vind het woord wat onhandig afgekort.

Ik vind het ook altijd zo raar als iemand zijn mail eindigt met 'Gr'. Het is net alsof er naar je gegromd wordt. Grrrrrr....

Toen ik ooit eens in een ver verleden (2000) mijn eerste pc kreeg en aan het chatten sloeg op ICQ, kwamen er al snel woorden langs als 'afk' (away from keybord), 'lol' (laughing out loud), de vergrotende trap daarvan: 'rotfl' (rolling on the floor laughing) en uiteraard de overtreffende trap 'lmao' (laughing my ass off.)

Ik kijk nergens meer van op.

Inmiddels ben ik zelf al typende ook aardig van de afkortingen. Ik ben gek op 'itt' (in tegenstelling tot), 'iig'(in ieder geval' en 'wrs' (waarschijnlijk.) Sms-taal daar doe ik niet aan. Ik kan niet wennen aan 'ff' en 'thx' en aanverwante artikelen.

Jill hoor ik de laatste maanden te pas en te onpas 'BFF' roepen. Dat schijnt 'best friends forever' te betekenen.

Mijn broertje -die al jaren in het leger zit- gebruikt te pas en te onpas vreemde afkortingen die ik inmiddels allemaal begrijp. Zo hebben we mipapoliboza (militair paspoort in je linker bovenzak) en kikadewado (kind kan de was doen.) Mijn persoonlijke favorieten. Ze klinken een beetje Swahili, denk ik.

In mijn vak worden ook heel veel afkortingen gebruikt. Logisch aangezien de meeste woorden tongbrekers zijn. De afkortingen spreek je een stuk eenvoudiger uit. Zo hebben we 'drp' (diabetische retinopathie), 'cts' (carpaal tunnel syndroom) en 'ue' wat voor 'uterus extirpatie' staat. Die woorden gaan nog wel. Maar u snapt wel dat we liever 'su' roepen dan 'Sulfonylureumderivaten'?

En u? Wat doet u en heeft u ook van die beroepsafkortingen?

Grrrrrrr,

Zinloosheid.

2011-11-01T06:45:00.000+01:00

Gisteren fietste ik over een fietspad waar een meneer van de gemeente met een bladblazer aan de gang was. Hij had het er echt druk mee. Nam zijn taak zeer serieus. Want en passant nam hij nog even een paar hoopjes zand mee die daar nog lagen nadat de ernaast gelegen stoep opnieuw getegeld was. Hij blies ze -hop- zó de bosjes in.

Ik bedoel één en ander zeker niet denigrerend, ieder zijn ding. Maar wat vertelt zo'n bladblazert nou als hij 's avonds thuiskomt vroeg ik mij af?

"Schat, ik heb het zo druk gehad vandaag. Nou nou, die bomen zijn lekker bezig dit jaar. Ik heb wel 3 kuub bladeren van A naar B verplaatst. En zand van het fietspad geblazen. Poeh zeg. De rest van de avond doe ik lekker niks meer. Ik ben kapot!"

Of zoiets?

Ik denk dat het in de loop van de dag alles weer stiekem terug gewaaid is.Wat heet: toen hij zich omdraaide, lag het meteen weer op de oorspronkelijke plek. Wedden? Zand, bladeren en wind is een zeer beweeglijke combinatie.

Ik vind bladblazen net zoiets als water naar de zee dragen.

Nogal van de zinloze.

Er zijn veel baantjes waar ik best moeite mee zou hebben als ik ze zou moeten doen. Gewoon, omdat ze me niet trekken, niet boeien, niks lijken. Maar bladblazer is denk ik wel het allerdomste beroep.

Of niet?

Challenge XXV

2011-10-31T06:09:00.000+01:00

Opdracht 25 vandaag. A picture of you a while ago and your thoughts.

Op deze foto ziet u een mini-Zuster en haar broertje en zusje. Ik denk dat ik een jaar of 8 was. Hij is gemaakt in Puttershoek, aan de Zuidster, waar wij toen woonden. Op de achtergrond staat een kooi met daarin 2 Zebravinkjes, Pinkeltje en Schanulleke. Op rechts ziet u de breimand van mijn moeder. Let ook even op de mooie rotan meubels, de plantenpotten, de telefoon en al het koper. Een prachtig geheel.

Ik kan me dat huis nog helemaal voor de geest halen, ik weet precies nog hoe het eruit zag, de leuke dingen die we daar hebben gedaan. Yoghurt eten zonder lepel, fietsen versieren, de kinderfeestjes, de logeerpartijen van halfbroer Danny, het konijn in de achtertuin, cakejes bakken, de onooglijke schuur in de achtertuin die mijn stiefvader zelf gemaakt had. Maar weet ik dat door de talloze foto's die ervan gemaakt zijn, of weet ik het daadwerkelijk zélf nog, door mijn eigen herinneringen? Want de werkelijkheid was dat het daar helemaal niet zo leuk was. Er waren heel veel spanningen. En ik ben het meeste vergeten. Repressie heet dat zo mooi in de psychologie. Daar ben ik later achter gekomen.

Vlak nadat deze foto gemaakt is, zijn we verhuisd naar de andere kant van het dorp. Zonder stiefvader. Want mijn moeder en hij gingen scheiden. Hij bleek een man met een kwaaie dronk. En helaas lustte hij wel een ~~flesje of wat~~ glaasje.

Dus ja. Wat denk ik bij deze foto? Ik weet dat we altijd met veel plezier 'ziekenhuisje' speelden, dat mijn broertje altijd de patiënt was, dat hij 1 maal daags 1 pil (lees: Smartie) kreeg en mijn zusje en ik de rest opaten. We hebben veel lol gehad met zijn drietjes, dat moet wel. Maar ik voel het niet als ik wat langer en intensiever naar deze foto kijk. Dan ervaar ik helaas vooral verdrietige gevoelens.

Wat typisch is, want u ziet waarschijnlijk alleen 3 heel stralende en gelukkig kijkende kinderen die heerlijk aan het spelen zijn. U krijgt -denk ik- juist een blij gevoel van deze foto.

Stom is dat hè, dat je nooit weet wat er achter al die deuren gebeurt? Dat je je nooit realiseert wat iedereen meemaakt. Dat echt ieder huis zijn kruis heeft. Dat heel veel kinderen ondanks de perfecte plaatjes naar de buitenwereld toe, helemaal niet zo gelukkig zijn als een momentopname (want dat is een foto) aan de buitenwereld laat zien.

Iedere ochtend, als ik de wijk waarin ik werk binnen fiets en het 16 verdiepingen tellende flatgebouw tegenover de praktijk opdoemt, denk ik heel even aan wat er in al die gezinnen gebeurt. Als mensen nieuw bij ons als patiënt komen, lees en verwerk ik hun voorgeschiedenissen en zet die in onze pc. I've seen it all. Helaas. Mishandeling, schuldsanering, incest, verwaarlozing, verslaving... En dan word ik vaak een beetje verdrietig. Waarom maken we het elkaar soms zo moeilijk?

Relatie

2011-10-30T07:30:00.000+01:00

Notitie in een agenda: 14 mei 1996, 16.15: AZL-dr.Lopier. Het staat in de agenda van Boukje, mijn vrouw. Ik vond de agenda tussen allerlei andere dingen in een verhuisdoos. Ik zocht die datum bewust op. Je zou het een soort masochisme kunnen noemen. Het AZL heet tegenwoordig LUMC, Leids Universitair Medisch Centrum. Boukje ging erheen voor de uitslag van een bloedonderzoek. Ze ging alleen, want geen van ons beiden verwachtte een bijzondere uitslag. Kort daarvoor had ze zich een paar dagen niet lekker gevoeld, maar niet zo, dat ze niet zou kunnen werken. De uitslag was wél bijzonder. Ze bleek kanker te hebben in een terminaal stadium.

Ik heb de agenda nog wat verder doorgebladerd. Er staan afspraken in met haar tweelingzus en met vriend(inn)en en collega's. Het was haar manier om van iedereen afscheid te nemen. Na 29 juli staan er geen afspraken meer in de agenda vermeld. Op een notitiepagina staan titels vermeld van boeken die ze wilde kopen. Sommige ervan zijn aangevinkt. Die staan nu in mijn boekenkast.

De afgelopen weken heb ik haar meer gemist dan gebruikelijk. Ik had graag samen met haar al die dozen uitgepakt en met haar overlegd over de inrichting. Daar hadden we lekker over kunnen steggelen, waarna we gedaan zouden hebben wat zij wilde. Zo liep het bij dat soort zaken altijd af. Niet omdat ik zo'n slaafje ben, maar omdat zij een betere smaak had dan ik, een beter oog voor kleur. Zonder dat te bedoelen en zonder dat iemand dat is opgevallen, schreef ik iets grappigs: "een beter oog", want ze had nog maar één eigen oog. Het andere was vervangen door een kunstoog. Er had een melanoom in gezeten, die - al was ons verzekerd dat de kans daarop heel klein was - voor uitzaaiingen gezorgd had. Achteraf ben ik blij dat we niet de werkelijkheid (50% kans op uitzaaiingen, zoals ik later ergens las) niet kenden. Dan hadden we ruim anderhalf jaar als het ware angstig zitten afwachten tot het zo ver zou zijn. Die anderhalf jaar hebben we gewoon plezierig geleefd. Ik zal ook nooit meer zeggen dat artsen altijd de waarheid moeten vertellen, hoe erg die ook is.

Ik heb ook mijn eerste trouwring teruggevonden. (We zijn twee keer overgestapt naar andere ringen.) Ik draag nu ook weer die eerste ring, met daarin, heel traditioneel, haar naam en de trouwdatum, 11-12-1968.

Een paar dagen geleden schreef de Zuster over die relatiemeter. Ik heb de daarbij behorende on line test gedaan. O.a. dit stond in de uitslag: "Voor jullie was het samenzijn met elkaar een bepaalde tijd leuk goed genoeg om bij elkaar te blijven. Wellicht waren er in deze relatie bindende factoren die ervoor zorgden dat jullie langer dan je hart je ingaf, bij elkaar bleven. Kinderen bijvoorbeeld, of de hele geschiedenis die je samen hebt doorgemaakt, of financiële redenen." We hadden geen kinderen en geld heeft in onze relatie nooit een rol van enige betekenis gespeeld. Dus wat zegt die test helemaal? Ons hart gaf ons bijna dertig jaar lang in bij elkaar te blijven en die 'geschiedenis' bestond voornamelijk uit leuke dingen. Ik ben ervan overtuigd dat we zonder dat melanoom samen zouden zijn verhuisd.
x

Wintertijd.

2011-10-29T10:30:00.000+02:00

Relatietest.

2011-10-28T08:23:00.003+02:00

Gisteren op de radio, op de fiets, hoorde ik over een nieuw boek: Het Relatieparadijs.

Ik citeer:

We verkeren in een overgangstijd, op alle vlakken. Vooral op het vlak van relaties. Toch wil tweederde van de mensen nog steeds een lange, duurzame relatie. Maar per dag gaan er driehonderd stellen uit elkaar. Daarbij zijn er nog nooit zoveel singles geweest.

We zijn in deze tijd van zelfontplooiing en keuzevrijheid dan ook veeleisend als het om de liefde gaat. Ons ideaal in relaties is autonomie én verbondenheid: de vrijheid om jezelf te kunnen zijn en je tegelijkertijd geborgen voelen in een relatie. Veel mensen worstelen echter met deze ogenschijnlijk tegengestelde verlangens.

Over dit ideaal en wat er in de weg ligt om dit voor elkaar te krijgen, gaat dit boek. Met als uitgangspunt moderne, gelijkwaardige relaties en wat daar allemaal bij komt kijken. Het geeft inzicht in de dingen die we van huis uit meenemen, onze verwachtingen en persoonlijke relatiestijl. Waarom werkt iets wel of juist niet? Wat kun je er zelf aan doen?

Mij lijkt het wel interessant. Ik herken wel dat ook op het vlak van relaties we momenteel zitten in de fase 'ik wil alles, the best of both worlds' en persoonlijk denk ik niet dat daar wat mis mee is. Een relatie is leuk, maar een symbiose, iets verstikkends waarin er geen ruimte is voor jezelf, daar zit niemand op te wachten. Toch?

In ieder geval: ik heb ergens nog een kortingsbon van Bol liggen, dus ga 'em vanmiddag bestellen.

Al was het alleen maar om de reden dat ik "Samen in het paradijs" met een score van 81% op het autonomiegebied en 82% op het verbondenheidsvlak scoorde en Vlam beduidend minder tevreden was over onze relatie. Haha! (Ik zal hem vragen de test volgende week nog eens te maken, als ie lekkerder in zijn vel zit. Hij is aan het afkicken van de Lyrica en zoals gisteren heb ik hem nog nooit meegemaakt. Depressief, in de war, snel geagiteerd... Pfffff. Ergo: ik ga er vanuit dat we over een paar daagjes wél weer 'samen in het paradijs' zitten... )

Wilt u ook weten hoe u ervoor staat? Klik hier voor de test.

Ouderwetsch?

2011-10-27T09:15:00.000+02:00

Bij oma las ik vanmorgen een stukje over frisdrank. Dat resulteerde in mijmeringen over mijn jeugd en hoe ik tegenwoordig met mijn ruim 11 en half jaar oude dochter omga.

Wij kregen vroeger chips in een klein bakje. Iedereen had zijn eigen bakje. En uitsluitend en alleen op zon- en feestdagen. Frisdrank dronken we zelden. Eigenlijk alleen als we iets te vieren hadden of als we uit eten gingen. We kregen dan 7-Up, of later (toen ik ouder was) een flesje Shandy. Voor de rest was er altijd melk en siroop.

Met mijn eigen dochter doe ik dat op dezelfde manier. Niet omdat ik haar precies zo opvoed als dat ik dat zelf ben, want niet alles zoals het vroeger ging, was beter. (Das weer een heel ander verhaal. En daarover komt er binnenkort een blogje.)

We hebben ten eerste de gezondheidsreden. Ik vind het onnodig dat Jill ondanks dat ze een prima gewicht heeft, veel vetten, suikers en zout binnenkrijgt. Bovendien zijn frisdranken door de combinatie van zoet en zuur, funest voor haar gebit.

Ten tweede heb ik geen zin me de pestpokken te sjouwen met flessen drank. We wonen op de 3e etage en ik sleep me wezenloos aan boodschappen, 5 trappen op. Water komt vanzelf naar boven en een fles siroop van een liter levert ongeveer 7 liter drank op. Tegenwoordig koop ik in de toko vaak zakjes Bolero met poeder waarvan ik 1,5 liter limonade kan maken, een uitkomst. Die wegen nóg minder.

Ten derde ben ik iemand die redelijk zuinig met geld is. Ik weet niet wat een fles cola kost, maar het is ongetwijfeld meer dan een pakje thee. En die bovengenoemde zakjes kosten 38 cent.

En ten vierde vind ik dat frisdrank en chips producten moeten zijn die iets feestelijks hebben. Het moet speciaal blijven. Als ik elke dag een mooie fles wijn opentrek, vergaat ook daarvan de charme. Het leven zoals dat nu is, is al vol met in mijn ogen overbodige luxe. Het is de kunst de kleine dingen te blijven waarderen.

Eens? Of ben ik hopeloos ouderwetsch?

Challenge XV

2011-10-26T07:09:00.004+02:00

Opdracht 15: "Tell us about something you feel strongly about"

Op dit moment denk ik -hoe saai!- nog steeds veel en vaak en diep aan DKH. Komt niet echt als een verrassing zeker?

De zorgen om Vlam zijn over, hij heeft gelukkig amper pijn meer en kan zijn eigen gang gaan. Als ik aan het werk ben, kan hij naar buiten, in zijn auto rijden, mensen bezoeken. Kortom: de weken van naar het plafond liggen staren zijn over. Ik ben blij voor hem. En blij voor mij. Het is waardeloos iemand van wie je houdt, te zien lijden kan ik u zeggen.

Doordat hij meer kan, is bij mij de ergste druk er ook af. Hij heeft al een paar keer gekookt, helpt met de tafel afruimen en schenkt drankjes in. Kortom: niet alles komt meer neer op mijn schouders. Daar ben ik blij mee.

De financiële druk blijft voorlopig wel, maar ik heb die nare/zware gedachtes grotendeels uit mijn hersenen kunnen bannen.

Vlam is (zeer waarschijnlijk grotendeels te wijten aan de medicatie) soms erg afwezig en zijn geheugen is niet wat het was. Hij kan heel erg in zichzelf getrokken zijn. Vervelend, maar tijdelijk. Ook daar heb ik me overheen gezet.

Het enige dat mij op dit moment op dit moment nog steeds bergen energie kost, is het wennen aan de situatie. Ik ben door DKH ineens in een soort pensioenachtige situatie beland. Ik heb al 8,5 week mijn man om me heen. Kent u die verhalen van misschien wel uw ouders, of uw opa en oma toen manlief ineens fulltime thuis zat en wat voor spanningen dat gaf? Dat alles anders was? Dat de taakverdeling volledig veranderde? Dat het zoekende was naar hoe één en ander opnieuw in te vullen? Dat het pensioen zorgde voor verwijding in plaats van hechter worden?

Nou, dat hebben we hier in Huize Klivia. Vlam zit met een prepensioen thuis, alleen een jaartje of 25 te vroeg. En zonder enige vorm van voorbereiding. Ineens was hij langdurig thuis. Hij is er niet blij mee, ik ben er niet blij mee. Ik ben gewend al jarenlang alles zelfstandig te regelen en regelmatig alleen te zijn en dingen te ondernemen. Het kost me verschrikkelijk veel moeite mezelf daarin te veranderen. Ik doe echt mijn stinkende best Vlam te betrekken in allerlei zaken. En hij op zijn manier doet heel erg zijn best iets te doen in het huishouden en om me te helpen, om lief voor me te zijn. Op zijn mans alleen.

Dus door een half gevulde vaatwasser aan te zetten zodat ik als ik wil gaan koken, eerst nog even dat ding kan gaan uitruimen. Aanzetten is geen kunst, das een kwestie van een knopje indrukken. Ik zou het zo leuk vinden als hij hem ook eens uit zou ruimen.

Of door levensmiddelen op te maken en me dat niet te zeggen. Zodat bijvoorbeeld wanneer ik aan het koken ben, ineens misgrijp.

Of door me -ontzettend lief en zeer gewaardeerd trouwens- vorige week te vertellen om maar niks te doen in het huishouden. "Ga maar lekker iets voor jezelf doen schat, ik ga volgende week wel stofzuigen en dweilen." (Het moet dus nog steeds gebeuren.)

Er zijn nog talloze andere voorbeelden te noemen die ik tot een aantal weken nog niet had en waar ik ONT-ZET-TEND aan moet wennen. Nieuwe situaties zijn voor mij sowieso lastig te behappen. Ik denk dat ik een meer dan gemiddelde tijd nodig heb om veranderingen te aanvaarden. (Klein autistisch-achtig trekje?)

Ik weiger te transformeren in een zeikend vrouwmens waarbij nooit iets goed is. Ik ben nooit zo geweest en ik wil het ook niet. Ik heb het altijd veroordeeld en verafschuwd. Maar DKH vergt veel van me, ook engelengeduld. En dat heb ik niet. Niet in de verste verte.

Ik hou van Vlam. Meer dan van welke man ooit. Ik weet dat dit een tijdelijke situatie is. Ik weet dat binnen aanzienlijke tijd alles weer goed komt. Echt.

Maar ik wil het allerliefste ons oude leventje terug. Nu! Alstublieft.

Challenge XXX

2011-10-25T06:50:00.001+02:00

Opdracht 30/30 heb ik vandaag voor u: 3 things you love and 3 things you hate about blogging.

Een goeie opdracht omdat ik er met vlagen heel dubbel inzit zoals u weet. Stoppen? Doorgaan? Onderduiken in de anonimiteit? Welles, nietes... That's the question.

Daar komen ze, mijn pro's en contra's:

Ik kan er mijn frustraties en creativiteit in kwijt. Mijn ei. Schrijven relativeert. Het schept orde in de chaos in mijn brein. Het ontlaadt.

Ik heb door het bloggen allemaal leuke/lieve/interessante mensen ontmoet. Digitaal en irl.Geweldig!

Door alle verschillende mensen en karakters én de commentaren die ze achterlaten, bekijk ik bepaalde zaken soms vanuit een heel andere hoek. Het kan heel verrassend werken. Ik twijfel wel eens aan mijzelf. Heb ik te fel geregeerd? Is het gek zoals ik denk? Ben ik te extreem? En als ik op zulke vragen van u antwoord krijg in de vorm van een commentaar, dan helpt me dat in mijn eindconclusie.

Ik kan niet helemaal vrijuit schrijven omdat er veel mij bekende mensen meelezen. Ik vind het vervelend als ik mensen onbedoeld te kakken zet. Ik ben er namelijk nooit opuit om te kwetsen, maar weet dat ik dat soms wel doe omdat ik vaak persoonlijke onderwerpen aanboor, gebeurtenissen uit mijn privéleven. En daar komen dus 'echte' mensen in voor. Aan de andere kant: ik verplicht niemand te komen lezen. Je hoeft me niet op te zoeken.

Soms voelt bloggen als een verplichting. Ik moet al zoveel van mezelf. Ik wil eigenlijk elke dag wel een stukje schrijven om de continuïteit erin te houden, maar soms heb ik echt geen zin. Of inspiratie. En dan baal ik wel eens dat het me niet lukt. Stom, want ik ben een kwaliteitsmens, geen kwantiteitstype. Waarom zet ik er voor mijzelf zo'n druk op?

Het aantal mensen dat meeleest groeit met de dag, er zit een immer stijgende lijn in mijn bezoekersaantallen. Ik ben volledig het overzicht kwijt. Wie leest er mee? Mensen die ik irl ook ken waarvan ik het niet weet? Wat als ik nou over zo iemand schrijf en zhij herkent zichzelf daarin? Ik zou me zó ontzettend lullig voelen.

U ziet het, verdeeldheid alom in dat hoofd van mij. Ik blogde er al eerder over. Dat gevoel zit er nog steeds. Momenteel heb ik het te druk om me er echt mee bezig te houden. Maar het broeit ergens nog steeds...

Challenge XVIII

2011-10-24T06:39:00.000+02:00

Vandaag opdracht 18 van 30: a quote you live by.

Knowing is better than wondering, waking is better than sleeping. And even the biggest failure, even the worst, beats the hell out of never trying.

--Ellen Pompeo as Dr. Meredith Grey in 'Grey's Anatomy'--

Ik heb misschien in totaal 3 afleveringen van bovengenoemde serie gezien. Het heeft niet veel indruk op me gemaakt. De uitspraak waarmee 1 van die afleveringen eindigde echter wel. Het is zó van toepassing op mij.

Ik ben inderdaad een groot voorstander van uitproberen, ervaren, er voor gaan, dóen. Mislukken is altijd een optie die je in je achterhoofd moet houden, maar het geeft niks als dat gebeurt. Je kunt achteraf jezelf wel in de spiegel kijken en zeggen "Goed gedaan, knap van je, je hebt het in ieder geval geprobeerd!"

Welk uitspraak past bij u?

Ring

2011-10-23T08:15:00.000+02:00

Ik heb afgelopen vrijdag voor de zoveelste keer niet gekeken naar de uitreiking van de Televizierring. Waarom niet? Ik kijk nooit naar een van de drie genomineerde programma's waaruit de goegemeente 'de beste' kon kiezen en het programma zelf bood volgens mij een overdosis aan BN'ers. Wat ik veel leuker vindt zijn gesprekken waarin gespeculeerd wordt over de mogelijke of waarschijnlijke winnaar van die ring en waarom die hem zou moeten winnen. Als ik het goed begrijp mis ik heel veel door nooit naar programma's met/van Johnny de Mol te kijken, want hij schijnt geweldige programma's te maken. De doodgeverfde winnaar 'The Voice of Holland' schijnt op superbe wijze in beeld te worden gebracht. Niemand gaf een cent voor de kans van de makers van 'Voetbal International' om die felbegeerde ring te winnen, maar die kregen hem dus. Ik heb horen verluiden dat dit het gevolg is van een gerichte actie onder liefhebbers van voetbal, een actie die meer als grap dan als blijk van waardering was bedoeld.

Het is natuurlijk een misverstand te geloven dat de Televizierring naar het beste TV-programma gaat, hij gaat immers naar het tv-programma dat op een willekeurige avond de meeste stemmen krijgt. Om erachter te komen wat het meest bekeken tv-programma is heb je die hele verkiezing niet nodig. Daar hebben we de kijkcijfers voor. Daaruit blijkt immers dagelijks naar welke programma's het meeste gekeken wordt. Maar kennelijk zijn we met ons allen gek op programma's waaruit een 'winner' tevoorschijn komt, of dat nu een zanger, een danser, een fotomodel of de toekomstige partner van een agrariër is. Ik vind het allemaal best, maar begin bedenkingen te krijgen als we ook zo nodig een 'kids'-versie van 'The Voice of Holland' krijgen. Ik zie dan beelden voor me van het soort ouders dat je ook wel langs sportvelden aantreft om het kind 'aan te moedigen'. Ik heb daarbij het idee dat het kind moet bereiken wat de ouders zelf niet bereikt hebben. Ik heb niets tegen competitie, maar mogen die kinderen, sorry! die kids, misschien zelf uitmaken waarin, met wie en op welke wijze ze een competitie aangaan? Naast de BN'ers krijgen we zo ook de BK's, de Bekende Kids. Die kunnen dan een hoop geld verdienen door in een tv-commercial te verklaren dat ze zo mooi kunnen zingen door de extra honing die aan hun muesli is toegevoegd.

Terre des hommes maakt zich - terecht - druk om kinderen die op vuilnishopen dingen bij elkaar scharrelen om in hun levensonderhoud te voorzien. Dicht bij huis worden de kids ook uitgebuit om de kijkcijfers op te schroeven. Van tv-bazen kan ik me dat nog voorstellen, maar de ouders zouden beter moeten weten. Of zie ik - (klein)kinderloze grumpy old man - dat nu weer verkeerd?
x

Taalgebruik.

2011-10-22T10:03:00.001+02:00

Ik kan er best mee leven als ik een brief ontvang waarin wat taal- en/of spelfouten staan. Echt. Ik maak ze zelf ook wel eens. En ik ben geen zout-op-slakken strooier. Maar van een brief van een thuiszorginstelling waarvan ik hieronder enkele zinnen heb geplakt, zakte spontaan mijn broek af. Dit kan écht niet.

Hierbij met dit brief wil ik medische verklaring opvragen.

Om een hulp aan te vragen heb ik een brief nodig waarop staat dat meneer chronische ziekten heeft.

En heb ik ook medicaties nodig.

Dit is voor mij belangrijk omdat meneer niet duidelijk kan vertellen over hem ziektes.

Persoonlijk ben ik van mening dat wanneer je een taal niet goed beheerst, je ook geen uitgaande brieven moet versturen. Laat dat over aan iemand die het wél kan. Misschien is de schrijfster wel een hartstikke lief en enorm kundige verpleegster, maar haar taalgebruik is bagger. Ik vind dat je in 1 klap je geloofwaardigheid verliest. Het komt gewoon niet professioneel over.

En ze is niet de enige. In brieven van de plaatselijke huisartsenpost stonden de onderstaande zinnen. Geschreven door 2 huisartsen:

Meneer heeft net een theelepel qonjac en koffie gedronken.

Mevrouw is 4 maanden geleden bevallen door middel van een kijzersnee.

Ben ik nou een zeikerd als ik daar over val?